Voila si, opgeruimd staat netjes. Ik heb na mijn laatste poging candy crush saga , mijn boeltje opgekrast, geblokkeerd, en opgeruimd staat netjes! Ik zal mijn rustpauzes wat korter proberen maken en mijn actieve bezigheden terug wat proberen op te drijven.

Ten minste zolang mijn armen dat volhouden, want , komt dat tegen, nu mijn geöpereerde arm terug wat omhoog wilt en ik er feitelijk al alles mee mag doen, blijf ik gezegend met een pijnlijke schouder, en ik vrees dat ik met die pijn zal moet leren leven .

En nog beter, mijn arme schouder is blijkbaar jaloers van mijn rechter, en begint nu ook lekker pijn te doen! Olé, zo komt er eindelijk wat evenwicht tussen mijn twee schouders. In de plaats dat mijn 'rechtertje' verder geneest, begint mijn 'linkertje ' evenveel pijn te doen! Eerlijk is eerlijk nietwaar!

Enfin, ik ga der maar niet te veel over nadenken zeker, want ik wil helemaal niet depressed worden, o, neen, dank u, niet nodig om ook Mijn kinebeurten zijn bijna op en ik weet niet of ik nog bijkomende behandelingen wil ( lees, kan betalen).

Maar ik heb wel heel veel deugd van die cranio-sacrale therapy, hoewel ik na de eerste twee sessies heel erg moest bleiten zonder dat ik daar een reden voor had. Volgens therapeut komen al je gevoelens naar boven, die naar boven moeten komen , en kan je ze op die manier loslaten.

Het werkt dus als een grote kuis voor mijn hersentjes die veel te veel vast houden en zich met veel te veel dingen bezig houdt, die het niet zou moeten doen!

Om een voorbeeld te geven; eergisteren kom ik van de kiné. Het had heel de dag slagwater geregend, maar tegen de avond was het droog. Komt daar een crèmekarreke aangereden, met een vrolijk muziekske. O wee wat had ik compassie met meneerke crème-kar. Wie heeft nu zin in ijsjes terwijl het hele dagen regen zeikt dat het geen naam meer heeft!

In mijn hoofdje speelt dan direct een hele film af van meneerke met zijn ijskarreke. Ik zie het manneke zielig thuiskomen, zijn arme bloedjes van kindertjes zitten in een vuile pamper, vanwege geen pampers meer, en door het strontweer geen geld om nieuwe pampers te kopen. Want o wee , pampers zijn enorm duur en toegeven, ik heb ze zelf ook altijd gebruikt indertijd. Het gezinnetje deelt een doos zwanworstjes van de witte produkten met diepvriesfrieten , ook al van de witte produkten , en gebakken in frietvet die al tien beurten over tijd is! De ketchup druipt van de gezichtjes van de kindertjes . Ze krijgen water van de kraan met een beetje grenadine,, zodat ze in de waan zijn dat ze limonade krijgen.

Ochere, ik heb veel te veel compassie met iedereen. Door mijn overschot aan fantasie zou ik stante pede snel achter het crème-karreke aanrijden en vlug het grootste ijsje kopen die voorradig is. Maar dan doe ik natuurlijk mezelf onrecht aan, met al die extra calorieën. O wat is dat toch zielig.

Zo had ik deze week ook al weer compassie met de marktkramer die zijn beklag deed, toen ik er zelf over begon, dat het zeker kalm was met dit kutweer. K moest me inhouden om geen veel te dure aardbeien te gaan kopen. Maar ik kocht 2 kg gram appels en 1 kilogram gratis.

Thuisgekomen , werd ik keihard aangetrokken tot die mooie grote glanzende appels, maar toen ik er in beet ze vreselijk voos waren en ik na het eten van de helft voor bekeken hield en de rest aan mijn recycleerder van het huis , onze grijze roodstaartpapegaai gaf.

IK schartte in mijn haar en dacht, ooow fruitventerke, je hebt me goed bij je pietje gehad! Voortaan toch meer mijn verstand gebruiken dan mijn gevoel.

Dat zal niet makkellijk zijn wetende dat ik voor 90 procent uit gevoel besta en slechts 10 procent verstand.

IK beken, dat ik me heb ingelaten , met een onnozel spelleke, candy crush!

En het werkt verslavend en op mijn zenuwen! Ik ploeter me elk level door

 Als het na een week nog niet marcheert, ( want ik ben eigenlijk heel slecht in van die spellekes)!

Dan roep ik de hulp in van mijn sugarcrush-specialist des huizes! Die moet het moeilijke leven dan voor me oplossen voor ik helemaal gek geworden ben!

Maar bon, t is nu ook niet zo dat ik hier als een bezetene snoepjes weg zit te crushen! Ik zou het ook niet zo ver willen laten komen. Ik wil nergens aan verslaafd zijn!

Maar die spelletjes zitten zo venijnig in elkaar , hé, na een tijdje beginnen ze vanalles te verkopen, maar daar trapt  ons Chrissebie uiteraard niet, maar geen wonder dat het dan een eeuw duurt vooraleer ik een volgend level kan bereiken.

Maar bon, ik heb me voorgenomen , als ik vandaag geen leven verder kom, dan maak ik korte metten met dat onnozel spelleke en ga ik me tijdens mijn rustpauzes meer gaan bezighouden met iets interressanter dan groepjes snoepkes zo snel mogelijk vormen .

Maar nu nog efkes spelen!

Een bezoekje aan mijn moeder, met lekkernijen en een bloemetje

Een slaapje in de namiddag , zodat ik s avonds niet te moe zou zijn voor de verrassing die mijn mannetje nog in petto had

Een lekker etentje in t hemelhuizeke in Zwevegem, met luidruchtige klanten , vriendelijke uitbaters en een heel tevreden gevoel. Dank u lieverd.

Een cadeautje had ik eerder op de maand al gekregen een bedeltje en een paar Malice oorringen.

Deze voormiddag een blitzbezoek aan mijn schoonmoeder met cadeautjes voor haarzelf en onze jarige schoonvader die ook al 84 is geworden.

Vandaag,, uitgenodigd door mijn dochter, die me met een boeket fleurige bloemen stond op te wachten aan het station in Gent. Een heerlijke kaasfondue in het fonduehuisje op de vrijdagsmarkt.

Een babbeltje met meneerke met de pet die persé naar de koers wou kijken in de Irish pub op de korenmarkt.

Het ziekenhuisbezoekje aan John die door insulinetekort in het ziekenhuis was beland.

De vriendelijke madam in het wachtkotje van de bus die me terug naar het station moest brengen.

Een lief Smsje van mijn stiefzoon

Een al even lief facebook-bericht van mijn zoon in Canada die ik vandaag wel heel erg mis.

Een anderhalf uurtje rusten in alle stilte in de zetel na mijn calvarietocht door Gent.

En straks wie weet nog een flesje wijn of zo........

Meer moet het allemaal niet zijn voor mij.....;

Hieronder het interview. Sorry voor de lay-out, maar ik heb het gemakshalve geknipt en geplakt. Anja en ik hadden ons voorbereid, op dit interview. Ik ging het technisch gedeelte verzorgen, en zij zou haar levensverhaal vertellen. Jammer dat er weinig info bijstaat. Journalisten krijgen vaak maar beperkt aantal ruimte en kiezen dan meestal om het levensverhaal; Maar het belangrijkste is, het komt weer eens in de publiciteit. Met speciale dank aan Anja die zich hiervoor heeft blootgegeven.

Fibromyalgie-patiënten willen meer begrip voor hun ziekte

'De mensen denken vaak dat we gewoon lui zijn'

• zaterdag 12 mei 2012, 03u00
• Auteur: Randy De Clercq

Door haar mysterieuze ziekte moet Anja Buddaert van dag tot dag leven. Uit werken gaan lukt bijvoorbeeld niet meer.rdh

© credit

 

Alles over

• Wingene

 

ZWEVEZELE - Anja Buddaert leek een normaal leven te leiden, tot de ziekte fibromyalgie haar leven helemaal omgooide. De onbekende ziekte, waarvan je heel moe wordt en constant pijn hebt in de spieren, kan maar op weinig begrip rekenen.

Anja Buddaert(40) lijkt een heel normale, gezonde vrouw. Toch heeft ze één van de meest mysterieuze chronische ziektes die een mens kan treffen: fibromyalgie, met daar bovenop het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). Sinds de definitieve diagnose in 2010 is haar leven een ware martelgang geworden. Als ze tien minuten stofzuigt, lijkt het alsof ze een hele dag zwaar heeft gewerkt in een fabriek. Een trap oplopen lukt ook niet meer zonder naar adem te happen.

'Na zo'n kleine inspanningen bekruipt mij een soort onbedwingbare moeheid,' vertelt Anja. 'Die moeheid gaat zelfs niet over door te slapen. Het lijkt alsof ik gehypnotiseerd word en iemand mij verplicht om moe te zijn.'

De spier- en slaapziekte is ongeneeslijk, omdat de oorzaak nog altijd niet bekend is. Dus zat er niets anders op dan haar leven helemaal om te gooien. Anja, haar vier kinderen en haar man leven van dag tot dag. De ene dag voelt Anja zich opperbest, de andere dag moet ze in haar bed of zetel blijven. 'Als we leuke dingen plannen, zoals een uitstapje, dan weet ik nooit of ik zal kunnen meegaan of niet. Daarom plannen we niets meer.'

Fibromyalgie- en CVS-patiënten zijn niet alleen dikwijls moe, ze hebben ook constant pijn in hun spieren. Daarom moeten ze vooral doseren. Zo maakt Anja het avondeten al in de namiddag klaar, omdat koken vaak niet lukt in de drukte als de kinderen thuiskomen. Uit gaan werken lukt ook niet meer. Tot 2010 werkte Anja als kraamverzorgster aan huis. 'Omdat de ziekte zo onbekend is, worden we vaak verweten voor luiaards of plantrekkers. Het tegendeel is waar, alle andere patiënten die ik ken, hebben heel hun leven keihard gewerkt. Tot ze op een bepaald moment een grens overschreden.'

Internationale dag

Om de ziekte toch wat meer bekendheid te geven, is het vandaag de internationale dag van de fibromyalgie en het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS). De ziektes komen dikwijls samen voor, zoals bij Anja. Meer bekendheid moet er ook voor zorgen dat de diagnose sneller wordt gesteld. Zo loopt Anja al sinds haar twaalfde rond met spierpijn in de nek en de rug. Na vele onderzoeken dachten de dokters dat Anja gewoon wat te snel gegroeid was. De definitieve diagnose kwam er pas goed vier jaar terug.

Patiënten kunnen terecht bij de Vlaamse Liga voor fibromyalgiepatiënten, op christavanhecke@skynet.be of 051-48.82.23. Elke eerste donderdag van de maand komt de liga samen in Pado in Tielt.

Straks word ik er nog van verdacht, mediageil te zijn! Fotorantje zocht iemand om een interview te geven over fibro naar aanleiding van de nationale dag van fibromyalgie en cvs.

En omdat ik contactpersoon ben voor regio Tielt had ze het aan mij gevraagd. Omdat ik ook iemand anders eens het woord wil geven, om haar verhaal te doen, heb ik het aan Anja , een fibromaatje gevraagd. Uiteindelijk zou het anders altijd het zelfde verhaal zijn, en dat is niet de bedoeling. Ieder fibrootje heeft zijn eigen verhaal, hoe het begon, wat de gevolgen zijn en welke klachten ze hebben. Ik wou niet nog eens gaan palaberen over die frozen shoulder en zo.

Het artikel verschijnt jammer genoeg slechts regionaal, en ik zal proberen om het te scannen zodat ik het morgen hieronder kan zettten, zodat het voor iedereen buiten de regio mogelijk is om het verhaal te lezen.

Morgenvroeg dus het krantje halen!

Aimée over mama Christa: dat je m’en foutisme heb ik van haar

Een druk beklant restaurant waar hard gewerkt wordt, een echtscheiding, een nieuwe relatie die resulteert in een nieuw samengesteld gezin en een ziekte die met humor gerelativeerd wordt, het is het levensverhaal van Christa. Dochter Aimée Van Weehaeghe (27) heeft alle stadia van dichtbij meegemaakt. Ze kwam tijdens de voor en na vanuit Gent naar Brugge om haar mama bloemen te geven en haar nieuwe look te bewonderen. Binnen een paar maanden trekken ze samen naar Canada voor het grote feest.

Als kind heb ik ons mama altijd druk bezig gezien in de keuken van ons restaurant. We hadden een restaurant in Dikkebus bij Ieper. Er kwamen altijd veel bussen uit Engeland met toeristen die de kerkhoven rond Ieper bezochten. Ik vond dat zalig, die Britten waren altijd zo beleefd en vriendelijk. Sommige beelden blijven op mijn netvlies gebrand, zoals de handdoek over mama’s schouder die ineens in brand vloog omdat ze te dicht bij het vuur kwam, de potten die over de vloer schoven en de drukte in de keuken die vaak stress met zich bracht.

Maar het was een leuke kindertijd, er kwamen altijd veel kinderen spelen en ze mochten kiezen uit al die soorten ijsjes die in de diepvries van het restaurant stonden. We mochten ook met onze vriendjes in het restaurant eten. We gingen vaak spelen aan de vijver in de buurt. Onze ouders hebben ons heel zelfstandig opgevoed, we leerden vroeg ons plan trekken. Als kleuter hielden mijn ouders mij de maandag thuis, het was hun vrije dag. Vaak maakten we dan uitstapjes samen. Er kwam altijd lekker eten op tafel. Wij waren heel vrij, we mochten veel, zolang we maar geen stommiteiten uithaalden.

Rond mijn vijftiende zijn mijn ouders gestopt met het restaurant. Daarna zijn ze uit elkaar gegaan. Ik heb die periode niet echt als traumatisch ervaren. Het kwam niet aan als een verrassing, het was een beslissing die er al jaren aansleepte. Ik was toen al volop aan het puberen en rebelleren, de scheiding is zo’n beetje aan mij voorbijgegaan. Ook toen mama een andere vriend had die ondertussen haar man is, heb ik mij wat afzijdig gehouden. Mijn jongere broer heeft een tijd deel gemaakt van het nieuw samengesteld gezin, ik ben toen met mijn toenmalig lief gaan samenwonen. Ik besef nu dat ik geen lachertje ben geweest voor mijn stiefvader en zijn kinderen. Ze zijn een stuk jonger dan ik en in het begin hadden ze schrik van hun vreemde stiefzus, ik ging als gothic gekleed, ze vonden dat eng.

Mijn mama heeft hierover nooit echt moeilijk gedaan, hoewel ze het toen wellicht liever anders had gezien. Tijdens mijn woelige tienerjaren liet ze mij zelf mijn weg zoeken. Liep ik met mijn hoofd tegen de muur, dan was dat maar zo. Ze kende mij te goed om te weten dat een verbod of discussies alleen meer olie op het vuur zouden geweest zijn. Achteraf bekeken, ben ik er nog vrij goed uitgekomen. Ik denk dat ik later mijn kinderen ook vrij zal opvoeden, zolang ze maar respect hebben voor anderen en beleefd zijn.

Mijn relatie met mijn mama is een beetje met ups en downs gegaan, we hebben onze discussies gehad, dit is waarschijnlijk typisch voor mensen die op elkaar lijken. Ik heb er nooit echt bij stilgestaan, maar ik lijk wel op haar. Vooral dat “je m’en foutisme” en dat extraverte heb ik van haar. Ik ben een echte flapuit en begin spontaan met mensen te babbelen. Ik maak me weinig zorgen op voorhand, maar ik kom altijd op mijn pootjes terecht, wat ik ook doe. Ik ben niet materialistisch ingesteld, ik kan met weinig tevreden zijn. Ook die interesse voor mensen en andere culturen delen we. Met de jaren wordt onze relatie er beter op. Ik aanvaard haar zoals ze is en vice versa. Ik ben niet het type dochter die haar mama als haar beste vriendin beschouwt, ze is mijn moeder, dat is een andere relatie dan een pure vriendschapsrelatie. Aan je moeder vertel je niet wat je aan een vriendin zou vertellen. Ik zou haar ook nooit willen ongerust maken. Omgekeerd voel ik ook dat ze mij niet teveel wil belasten met de problemen rond haar ziekte. Ik merk wel dat ik haar meer spontaan opbel dan vroeger. Het compenseert misschien ook het feit dat mijn broer nu al meer dan een jaar in Canada woont. Nu ben ik het enige kind dat nog in de buurt woont. We missen hem alle twee. Mama is wel veranderd door haar ziekte. Vroeger kon ze gewoon impulsief in de wagen springen en zeggen “we zijn weg”, zonder goed te weten waarheen. Nu hangt alles een beetje van haar toestand af. Ondanks alles blijft ze heel positief.
Ze is altijd een heel actieve en sociale vrouw geweest. Als kind keek ik op naar haar wanneer ze de klant zo vlot in verschillende talen bediende. Ik was echt fier op haar. Mijn liefde voor Engeland is daar ontstaan. Twee jaar geleden ben ik als au pair naar Engeland vertrokken voor zes maanden. Nu heb ik een Ierse vriend, ik zou het perfect zien zitten om te verhuizen naar Ierland. Ik maak evenwel nooit grote plannen, we zien wel wat het leven brengt.”

Een weekend hoeft niet altijd spectaculair te zijn om leuk te zijn, een greep uit de leuke dingen!

• Mijn mannetje die eens niet moest vlaggen
• een taart bakken met zelfgemaakte witte chocoladekrullen, waar voor wat hilariteit zorgde bij het bakken.
• Miss Carrie die met haar gezin op de koffie kwam, en we daardoor een heerlijke namiddag hadden!
• S avonds fijne visite en daar bijna niets van voorbereiding moeten doen, want ik had mijn kookkunsten bedwongen en had een tapasschotel besteld
• S morgens opgestaan met een stijve nek, en denken t is beter een stijve nek dan een gebroken been!
• In de namiddag , mijn schat uitgenodigd voor een romantisch uitstapje  achter benzine, naar de ziekenkas en naar de bank. En uiteindelijk een fijne wandeling gemaakt op het onverwachts en nog iets gaan drinken.
• En voor de rest een beetje chatten met mijn kinderen, een spelleke spelen en wat facebooken, geluk ligt in kleine dingen! Thanks lieverds!