Never stop dreaming!

Vandaag was het dan zo ver, na twee jaar niet opgeroepen te zijn , mocht ik me vandaag aanbelden bij de adviseur. Ik was niet echt bang of nerveus, hoewel er mensen zijn met horrorervaringen bij hun adviseur, ze vliegen van de ziekenkas, moeten terug gaan werken, terwijl ze niet kunnen en worden dan nog eens onvriendelijk behandeld.

Maar bon, ik weet gewoon dat ik niet voltijds kan gaan kuisen en dat weten de adviseurs ook. Ik werd heel vriendelijk behandeld. Het eerste wat hij vroeg is, "zeg ne keer madammeke waarom jij niet kan gaan werken "? 

Ik gaf hem een uitleg over mijn heup en mijn schouder en repte met geen woord over mijn fibromyalgie. Hij onderzocht me hij kon niet ontkennen dat mijn klachten gegrond waren. Ik vertelde hem dat ik me depressief voelde vanwege mijn lange thuis zitten. En vertelde honderduit over de rinkel een project dat ik eens ging uitproberen.

 Hij sprak over trajectbegeleiding en ik zei, als ik aangepast werk zou vinden, dat ik dat graag zou doen! De vraag is maar, wat is aangepast werk voor mij????? Administratief werk, ik kan belange niet genoeg concentreren daarvoor. Ik heb het al lastig als ik overschrijvingen moet doen. Een jobke waar ik geen trappen moet doen, geen grote inspanningen leveren, niet lang moet stil zitten, niet lang moet zitten. En waar ik regelmatig eens mag rusten! Ja lieve meneer de adviseur, ik wil graag zo'n jobke doen. De vraag is uiteraard, waar vinden we er zo eentje??? 

Maar ik heb hem beloofd om er eens over te gaan spreken bij de sociale dienst van de ziekenkas. En dat ga ik dan ook wel doen, maar eerst alle resultaten van mijn heup afwachten .

Thuis staat mijn mannetje niet te springen , want hij is bang dat ik elke avond doodmoe in de zetel ga liggen , en niet te genieten zal zijn! Misschien is het andersom en voel ik me terug een beetje mens, en voel ik me terug wat nuttig in de maatschappij. Maar een dagje met de keer en tijd geeft raad en we zien wel of ik er ooit nog in slaag om te gaan werken, want wie weet wat er na de heup uit de fibrohel komt gevallen ! 

Gisteren kwam mijn dochter en haar vriend voor moederdag. Ik keek er naar uit, het is altijd gezellig om samen te zijn. En ik wou eens mijn beste beentje voor zetten om te koken.

En ik heb gewoon het receptje geplukt van Alice , gevulde kipfilets met een soort rode pesto. Ik moet zeggen , het was heerlijk, hoewel ik een beetje ben afgeweken van het recept want ik heb de gedroogde tomaten in de vulling verwerkt en de verse kerstomaatjes gebruikt voor de saus.

Ik moet zeggen, ik ben niet gewoon om met sali te werken in de keuken , maar dat gaf een hemelse aparte smaak. 

Voor de geglaceerde groentjes heb ik pastinaak bijgevoegd en wonder boven wonder , mijn dochter die wel vegetarier is maar weinig groenten graag eet, vond het lekker.Omdat ik te veel vocht had in mijn groentjes die al gaar waren, maar nog niet geglaceerd, goot ik het vocht af om te laten inkoken, maar dat stroopje heb ik grandioos laten aanbranden! Bye bye stroopje! Ik heb het ook geserveerd met pasta in de plaats van croquetjes en iedereen heeft me complimentjes gegeven! Maar de complimenten komen Alice toe, waarvoor dank! 

Ik moet meer eens een receptje van haar klaarmaken!

Mijn slechte heup had ik aanvaard, en daarmee mijn poppie-stokje besteld, met het gedacht, het zal toch niet meer overgaan! Fibro dacht ik ....

Maar mijn huisdokter trok aan de alarmbel en wou het verder laten onderzoeken, ze zei dat ik me daar niet zomaar mocht bij neerleggen.

Dus maakte ze papieren op om me door te sturen.Ze opteerde voor een onderzoek in het stedelijk ziekenhuis in Roeselare. Ik polste even naar andere fibrootjes die ervaring hadden met fysische dokters van daar en zo maakte ik een afspraak met dokter Maroy.

Mijn wandelstok was ondertussen aangekomen met de post en ik ben er in de wolken mee! Ik was dan ook een beetje fier om hem te gebruiken en in het ziekenhuis merkte ik toch dat er sommige mensen keken, en dan ben ik blij dat ik tenminste origineel ben. Ik ben ergens nog een beetje ijdel zeker! 

De knappe dokter heeft zijn tijd genomen om me goed te onderzoeken, stuurde me naar de echo en voor een rx, en dat was allemaal gepiept in een korte tijdspanne! In Tielt gaat het allemaal zo snel niet hoor.

Ik kon bijna onmiddellijk terug bij de dokter en die zag op de echo een overbelasting van de bilpees met een verkalking in, maar hij denkt dat dit een gevolg is van iets anders en niet de oorzaak. Dus hij gaat verder op zoek naar de oorzaak. 

En zo kan ik op 31 mei nog eens terug voor drie onderzoeken, een scan, een uitmeting van bekken en benen en een zenuwonderzoek. Olé! Daar gaat mijn fameuse spaarplan ! Een jaartje geen dokters en geen kiné, het mag blijkbaar niet zijn!

Ondanks mijn positieve ingesteldheid, mijn uitstappen dit weekend, en de laatste dagen, voel ik me nog steeds niet ok! Ik heb nog altijd last van de draaimolen, de laatste dagen terug slechter geworden. Misschien te veel gedaan, ik zou t niet weten!

Een maand geleden stelde mijn huisdokter een depressie bij me vast, en ik moest bleitend toegeven dat ik medicatie nodig had. Maar ik vond het toen ook tijd om aan de alarmbel te trekken en belde naar de dienst geestelijke gezondheid in Tielt. Ik heb nood aan gesprek en ik wil ook zo rap mogelijk terug af van die medicatie. 

Het is niet eenvoudig om toe te geven dat je psychologische hulp nodig hebt, maar ik trek liever tijdig aan de bel dan helemaal te verzuipen in het zwarte gat, waar ik nooit meer in terecht wil komen, heb daar in mijn vorig leven veel te veel moeite moeten doen om eruit te krabbelen!En ik ben deze week op voorgesprek geweest.

Ik verschoot van mezelf wat er allemaal kwam boven drijven bij het gesprek. Nog altijd moeite om die fibro te aanvaarden. Het feit dat ik terug zou willen werken maar niet kan! Het bijna zot worden om hele dagen thuis te zitten om alleen te kunnen koken en een beetje op te ruimen. De afstand tussen mijn zoon en mij en nog één en ander niet voor publicatie vatbaar!

Nu sta ik dus op de wachtlijst, maar het kan maanden duren eer ik word opgeropen voor het starten van de therapy! 

De psychologe stelde voor om me te sturen naar bezigheidstherapy, waar ik onder de mensen een hobby kan uitoefenen, of meehelpen aan kleine projectjes of een werknamiddag volgen waar we de belachelijke som van 1 euro per uur krijgen. Maar het is me ook niet om dat geld te doen, het zou nog niet genoeg zijn om mijn naft te betalen naar Tielt heen en terug.

Maar ik verga hier van verveling en eenzaamheid, mijn bestaantje lijkt zo saai en mis mensen om me heen! 

In de knutselnamiddag kan je je eigen knutselgerief meenemen, of daar iets aanleren, en meer nog , je kan zelf ook voorstellen doen en hobby's aan leren aan anderen. en dat ziet ons Chrissebietje dan wel weer zitten. Misschien kan ik de mensen leren werken met fimoklei, en een eenvoudige ketting leren maken. Of helpen in het kaarsenatelier. 

Dan voel ik me terug nuttig in de maatschappij, zij het dan op laag niveau en zowel tussen mentaal gehandicapten en mensen met psychische problemen.

Het is een ontzettend grote stap voor mij, want eerlijk, ik voel me daar te goed voor! Maar ben ik dat wel??

Ik ga een afspraak maken om er een kijkje te gaan nemen, en ik ga wel voelen of ik me daar enigzins op mijn plaats ga voelen. 

Want ik kan ook niet altijd het huis uitvluchten, koffietjes gaan drinken op de markt in Tielt, gaan shoppen als vlucht, want dat kost allemaal geld. Zelf mijn kettingen dat ik thuis maak, kosten veel geld aan materiaal. Dus ik kan niet heel het dorp bevoorraden met een mooie ketting.

Het wordt even heel hard slikken, een afspraak maken, maar als ik voel dat dit een brug te ver is, dan wordt het plan van tafel geveegd. Wish me luck! 

We hebben een druk weekend achter de rug. Zaterdagnamiddag zijn we eerst gaan shoppen met de papa van Wim, die 85 werd. We hebben hem samen met zijn broer eens in t nieuw laten restylen in de E5 mode. Hij was wel wat aangedaan en een beetje beschaamd, maar nadien was hij heel blij met zijn nieuwe outfit. S avonds waren we uitgenodigd bij een collega van Wim. Heel fijne mensen, we hebben ervan genoten en waren heel erg welkom. Het eten was uitstekend, dat verdiende een dikke tien, ook voor sfeer en gezelligheid!

De zondag niet uitgeslapen opgestaan. T was moederdag en mijn mannetje had een verrassing voorzien. We zijn met de trein naar Blankenberge geweest en hebben daar superverse oesters en zeevruchten gegeten! De griffioen is echt een aanrader voor wie van zeevruchten houdt en van een losse stijl houdt , waar je je direct op je gemak voelt, correct bediend wordt in een creatief kader.

En vandaag de papa en mama van Wim meegenomen naar zee, een lekker dessertbord gaan eten in Oostduinkerke en dan nog wat gaan wandelen naar De Panne.Mijn modern krukje is nog niet binnen, dus was het nog met mijn ziekenhuiskruk, maar die kwam goed van pas!

O ja en ik vergat het nog te zeggen, deze morgen ben ik naar de kapperschool geweest voor een steun voor in mijn haar. Nog een lekkere brushing erbovenop en ik kon vrolijk aan mijn dag beginnen. Ik ga dat vaker doen, het kost stukken minder dan bij de kapper en de leerkrachten zorgen er wel voor dat je niet geheel fout buiten komt. Dus de volgende keer gaan we voor een kleuring, want dat is wel heel erg nodig. Meestal doe ik het zelf, maar nu ik ontdekt heb dat je dat gewoon op school kan laten doen, hoef ik dat zelf helemaal niet meer te doen. Bovendien kom ik dan nog eens buiten, want ik was hier bijna gek aan het worden. Morgen ook een drukke dag, en woensdag op onderzoek naar het ziekenhuis, bah, niet zo leuk, maar wel heel erg nodig!

En zo kom ik de weken door, blij dat ik af en toe buiten kan, maar ook wel heel erg moe, na een uitstap. Maar dan voelen we dat we leven, nietwaar!

K heb hem gevonden, eindelijk, de hippe wandelstok waar ik op zoek naar was!

Deze morgen ontgoocheld buiten gekomen uit de gezondheidswinkel, waar ze alleen beschikten over zwarte stokken. En daar had ik nu geen zin in! Ik heb het nu terug aanvaard, dat ik terug een wandelvriendje nodig heb.

Hewel dan wil ik geen zwart troosteloos geval! Ik opteerde eerst voor rose, maar toen ik "poppie" vond, wist ik dat deze het was.

Zeg nu zelf wat vinden jullie ervan en welke hadden jullie zelf gekozen uit de serie wandelstokken.

Voila dat modelleke is voor mij besteld, ik kijk er al naar uit!

Toch beter dan die stomme ziekenhuiskruk, nietwaar. En ik noem hem gewoon Poppie!

Ja, mijn mannetje is scheidsrechter, niet professioneel maar als hobby. Hij heeft wekelijks een match en dat is het meestal op zondag.

En eerlijk, ik verveel me dan soms. Iedereen is dan in familieverband, doen leuke dingen samen met hun gezinnetje en dat terwijl ik meestal thuisblijf of naar mijn moeder ga.

Maar anderzijds wil ik mijn man zijn hobby niet afnemen, voor de tijd dat hij nog zal kunnen meedraaien in de scheidsrechterswereld want hij is per slot van rekening al 52.

Uiteindelijk gaat hij de hele week gaan werken, moet hij s morgens heel vroeg uit zijn bed. Op zaterdag doen we meestal samen boodschappen en werkt hij in de tuin als het weer dat toelaat.

De extraatjes die hij verdient worden integraal door hem gespaard om reisjes of een restaurantbezoek, cadeautjes. En het is uiteraard heel fijn om af en toe eens verrast te worden met een uitje.

Bovendien heeft hij ook recht op een hobby, al zei het dan een beetje ten koste van mij .Maar gelukkig loopt het voetbalseizoen op zijn einde en komen er mooie zondagen met hopelijk mooi weer waar we dan ook samen kunnen van genieten!