24-05-10

bbb

Gisteren naar de blije bloggersbijeenkomst geweest! Ik blog nog niet lang , ik sta dus nog helemaal in mijn kinderschoentjes, maar toch had ik een paar mensen leren kennen, waarvan ik dacht, "hmm, interressant, met hen zou ik toch wel graag eens praten"! 

Uiteraard is het altijd een beetje nieuw en een beetje vreemd om mensen te ontmoeten die je nog nooit hebt gezien maar die je wel al een beetje kent door hun manier van schrijven of van fotograferen! Ik lees namelijk nogal snel tussen de regels en ik voel wanneer foto's genomen zijn met het oog of met het hart! Dat maakt een groot verschil!

Anyway, ik wou een beetje de kerk in het midden houden tussen mijn man, stiefkinderen en wat ik zelf wou en dus koos ik ervoor om met het gezin even langs te gaan! IK had gemerkt op de website dat het een leuk domein was en de kids zouden er met dat warme weertje zeker hun hartje kunnen ophalen!

Mijn man was compleet vreemd en is ook van nature afstandelijker dan ik ben als hij mensen totaal niet kent! Ik zou tegen iederen babbelen, voor mij geen probleem! Hoewel ik pas in de namiddag toekwam en ik dus zoals een hond in het kegelspel binnen kwam gevlogen en liep haast pardoes op Ann en ik had haar direct gekend, een vreemde bekende! 

Het was een leuke kennismaking, hoewel ik me opnieuw verdeelde tussen mijn gezin en de bijeenkomst, en ik dus niet zo lang bleef!

Bij de terugkeer vroegen de kids waarom ik eigenlijk geweest was! IK moest daar eigenlijk even over nadenken en moest in mijn eigen gevoelens gaan graven om het te ontdekken! 

IK vond het antwoord! Ik voelde me als een betrapt kind en moest toegeven dat ik eigenlijk "ergens wou bijhoren"! 

Met die stomme fibro en het feit dat ik al drie maanden thuis zit heb ik het gevoel nergens meer bij te horen!

IK hoor niet meer echt bij mijn collegas, het hele vilogebeuren gaat aan mijn neus voorbij en het schooljaar loopt op zijn eind. Ik Heb hier vanuit mijn zetel de sneeuw zien plaatsmaken voor hevige regens en pas sinds kort, voor zonneschijn!

IK hoor ook niet echt meer bij gezonde mensen, want ik kan ze niet meer bijnemen, ik hoor niet meer bij de vlijtige mensen , niet meer bij de slanke mensen, niet meer bij de hyperactieve mensen en heel vaak ook niet meer bij de vrolijke mensen!

Het was een vreemde constatie dat ik zopas deed! IK wilde ergens bijhoren! Bij mensen die me begrijpen, die net als ik de dingen van zich afschrijven, ook mensen met dezelfde vijand in hun lijf! Ik betrapte me er gisteren op dat ik me wil omringen met mensen die op mijn golflengte staan, omdat ik me ineens zo eenzaam voelde! 

Na die vaststelling kon ik het wel uitschreeuwen van onmacht , onzekerheid en besef dat ik misschien nooit meer de chrissebie van vroeger zou worden! IK had het moeilijk mijn beperkingen te aanvaarden en ik had moeite met de reactie van sommige mensen rondom mij die zich afvragen waarom ik nu nog steeds niet aan het werk ben!

IK werd nog eens met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik binnenin een beetje getrek en getreiter tussen broer en zus, ik een duw kreeg en pardoes op drie terrassende mensen terecht kwam! Ik was razend en voelde me opeens zo klein , zo kwetsbaar, maar anderzijds ooo zo lomp! Vroeger zou ik niet omgevallen zijn maar alleen mijn handtas dragen vroeg al zoveel inspanning , ik moet er dringend een kleinere aanschaffen want iedereen rond mij wil daar vanalles in droppen om het zelf kwijt te zijn, en het kan behoorlijk doorwegen op mijn schouders!

De avond eindigde dus in dikke mineur! Ik was heel erg pissed of en ik verweet mijn man dat hij me niet verdedigde tov zijn kinderen ! "Ze hadden  er niet om gedaan," weet je wel. Ik was razend en ik baalde, het werd zo een drie tegen één gevecht! Mijn goeie geval van de dag was op slag verdwenen!

Gelukkig konden we in alle rust samen nog iets gaan drinken en kon ik toch een beetje mijn ei kwijt, mijn schouders werden toch een beetje verlicht, maar het zal toch een tijdje duren vooraleer de wonde helemaal hersteld is.

 

22:38 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: bbb, onmacht, kennismaking |  Facebook

Commentaren

goh Christa, ik begrijp je hoor
niet meer bij de werkende mensen horen
het is een soort rouwproces waar je door moet, dat zeiden ze mij, ik heb het er ook moeilijk mee gehad, en soms nog, maar willen of niet je moet er mee leven en leren aanvaarden, niet altijd gemakkelijk, dat weet ik

ik ben 4 jaar thuis, heb een grote crash gehad, kon niet meer buiten komen, het eerste jaar thuis kon ik niks doen, kon zelfs geen geluiden verdragen of de bewegende beelden van tv

Je zal ook veel gevoeliger zijn en daarom handelingen/woorden van je (stief)kinderen of partner harder opnemen dan dat ze bedoelen
meeste fibro's zijn beetje hypergevoelig heb ik al gelezen
voelen ook dingen aan zonder dat die gezegd zijn

al was het kort, toch blij van je ontmoet te hebben!

Gepost door: fotorantje | 24-05-10

Reageren op dit commentaar

oeps, k heb behoorlijk wat typfouten in mijn blog!! Gisteren misschien nog "te laat " op de avond geschreven. Sorry daarvoor!

Gepost door: christa | 25-05-10

Reageren op dit commentaar

kop op, Chrissebie ! Ik heb wel niet veel met je gepraat, ik was ook nieuw, maar heb een toffe bende ontdekt en daar hoor jij ook bij. Blij dat ik de stap zette en voor jou was er toch ook wel iets positief aan ? Volgende keer kom je alleen en geniet tenvolle van de BBBende !

Gepost door: omamoetje | 25-05-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.