20-06-10

de fibro en ik

Als mens hebben we de natuurlijke impuls van, “als we er niet aan denken, dan is het er ook niet en kan het me ook niet inpalmen” alsof het tegen kanker helpt met “te denken” en onszelf wijs te maken dat de kanker niet zal evolueren als we er niet meer aan denken. Vandaag heb ik die denkwijze begraven, ik weet nu dat die fibro zich verder meester maakt van mijn lijf en het me helemaal niet vooruit helpt te denken dat ze (of hij  of het ) er niet is! Ik heb mijn oogkleppen moeten afwerpen en mijn vijand in de ogen kijken, want nu weet ik voor het eerst, dat hij niet meer weg zal gaan . Ik moet me hier dan ook heel nederig maken en me neerzetten middenin de strijdarena en nu moedig te wachten en afwachten wat mijn vijand van plan met me is. De pijnen hebben zijn zich in alle bochten aan het wringen om toch maar heel mijn lijf te ondermijnen en  dwingen me om ze niet meer te negeren. Ik voel mijn vijand in mijn schouders, ellebogen, polsen, dijen, knieën, kortom overal  waar hij zich maar kan wringen tot in mijn tenen toe, ik kan niet anders dan hem recht in de ogen kijken en het helpt niet meer hem weg te wensen, over mijn grenzen te gaan zodat ik hem niet meer voel, fibromindy valt pardoes met haar neus recht op de werkelijkheid. Ik kan niet anders dan me overgeven aan de vijand, mijn handen opgegeven, maar het mag ook niet te hoog want dat lukt me niet meer. Als een geslagen hond moet ik toegeven dat ik nu niet meer thuishoor in de groep “gezonde mensen” hoe hard ik ook geknokt heb om er toch nog bij te horen, bij de gezonde dan! Ik was altijd van oordeel als je maar genoeg uithoudingsvermogen hebt dan versla je de vijand wel. Voor een grote vechter als ik is dit de grootste nederlaag ooit, geen meester meer te zijn over mijn eigen lijf en het enige dat ik  kan doen is de pijn bestrijden als die te erg wordt, want genezing is niet mogelijk. Ik begin mijn toekomst in vraag te stellen en ik begin meer en meer te beseffen dat ik mijn lichaam niet méér mag belasten ,dat het aan rust toe is en ik die rust misschien moet inlassen en ook hier heb ik moeite mee om te aanvaarden dat mijn lijf aan de pensioenleeftijd zit terwijl mijn geest daar nog ver van af staat. Mijn hoofd loopt over van dilemmas! Werken of niet werken, voltijds of deeltijds, collegas of voor de rest van mijn leven op mijn eiland, ziekenkas of word ik beroepsdopper, haha, dat is nieuw voor mij want doppers heb ik nooit bepaald op handen gedragen dus heb ik nu ook de grootste moeite mee moest ik er één worden! Een hokje waar ik niet thuishoor, want ik “wil “ werken, maar mijn lijf niet meer en nu sta ik hier met al die vragen zonder antwoorden. Ik zal het moeten hebben van de goodwill van de “adviseurs” die nu mijn leven voor een stuk gaan bepalen en ik  heb er ook echt geen zin om te moeten verdedigen voor iets waar ik niet voor gekozen heb, “chronisch ziek “zijn! Okee het werk op zich was nu niet bepaald “ de droomjob van mijn leven” maar ik was er blij mee , ik schepte er ook vreugde in en genoot van de mensen rondom mij, ik probeerde ook “iets te betekenen “ voor ieder rond mij, collega’s leerlingen, ik vond het leuk om een praatje te maken met de adhers en te vertellen over mijn eigen hyperkinetische ervaringen en hen te leren om te zoeken naar de positive kanten van ADHD, ik vond dat ik op een kleine manier iets kleins kon bijdragen aan hun eigenwaarde, ook dat zal ik missen! Want ach, misschien heb ik dat nodig voor mijn eigenwaarde, het besef dat ik ergens iets beteken, al is het maar een propere wc-pot of een moederlijke schouderklop aan een meiske of manneke dat ergens beteuterd in een hoekje staat en die toevallig mijn aandacht trekt!

Dit maakt het voor mij moeilijk om aan mijn ziekte toe te geven! Het is me ook van kindsaf opgedrongen om “het te maken in het leven” en opnieuw faal ik  en moet terug het onderspit delven tov mijn hardwerkende broers die het in het leven “gemaakt “ hebben. IK kan het al niet redden als “kuisvrouw” wat een afgang vind ik dat!

Anderzijds weet ik dat nu me nu aan het wentelen ben in zelfspot en zelfmedelijden, dat hoort bij mijn aanvaardingsproces. Maar ik geloof erin dat dit niet het einde is van mezelf en dat ik ergens nog “iets” zal betekenen, ergens , op een andere plaats, op de een of andere manier, maar nu even niet! Vandaag ben ik letterlijk bij de pakken gaan zitten! K heb me bij mijn pakske ellende neergezet en alles overschouwd wat er me nog rest met weemoed terug gekeken naar wat ik “had”, naar “wie ik was”!

En ik heb het nog altijd moeilijk om te aanvaarden dat de rijzige trotse levendige sprinkaan veranderd is , in een logge trage schildpad die elke stap die ze zet moet vechten tegen de log-heid van haar bestaan! Het zal nog even duren vooraleer ik me met deze schildpad zal verzoenen vrees ik!

Ik slaag er nog niet in mezelf in de spiegel aan te kijken. Hoewel ik weet dat ik geen schuld heb aan die ziekte voel ik het als een persoonlijke nederlaag, maar ik krabbel  er wel door en misschien kan ik op een dag in harmonie samen met mister F Samenleven en geef ik hem een plaatsje in mijn leven en wie weet worden we op een dag nog vrienden, alhoewel ik me dat vandaag niet kan inbeelden! Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit en ik blijf in wonderen geloven , Never stop dreaming! En dat pakt niemand me af!

Chrissebie, alias fibromindy

13:25 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (2) | Tags: fibro, pijn schildpad adviseur |  Facebook

Commentaren

Dikke knuffel Christa! In harmonie? Vrienden?
Nee, ik denk het niet, maar we moeten er wel mee leren leven. Vechten ertegen maakt het alleen maar erger! Ik kan het weten...
Liefs,

Gepost door: Bientje | 20-06-10

Reageren op dit commentaar

kijk, door de fibro/cvs kan ik dus zo'n lange teksten die aaneen staan niet volgen
nog zoiets die erg irritant is

maar zeker nooit stoppen met dromen chrissebie!

Gepost door: fotorantje | 20-06-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.