01-07-10

relaas van de barbecue

Ik zit hier al tien minuten  te wachten op een eerste zin, zin wil niet komen! Eigenlijk raak ik zelf niet goed uit de wirwar van gevoelens die bbq met zich heeft meegebracht! Ik zet het even allemaal op een rijtje voor mezelf!

  • blij dat ik er bij was??? Ja dat wel, maar ik voelde me een vreemde eend in de bijt! Het leek of ik van een andere planeet kwam, kon de gesprekken niet volgen, kon niet meelachen met inside jokes. Hoewel het een ronde tafel was had ik het gevoel dat ik in afzondering zat, maar ik weet dat dit gevoel onterecht is , want niemand wou me uitsluiten, ik ben wel rationeel genoeg om dat te voelen maar ik voelde me een vreemde eend in de bijt!
  • IK vroeg me af in hoeverre ik zelf veranderd was! Zouden ze het merken dat ik stiller ben, ernstiger en dat elke hap in mijn mond krijgen, moeite koste en het bestek als lood woog!
  • IK voelde me ietsiepietsie gepikeerd toen iemand lachend zei tegen mij, "jaja, wij zullen de grote kuis wel doen! Ik was nog net alert genoeg om te reageren, "okee is goed voor mij, ik wil onmiddellijk ruilen!
  • Ik voelde me ook zwak , had moeite om mijn voeten stevig op de grond te zetten, en het was lang geleden dat ik nog schoenen met hakken droeg. Weg is mijn stevige tred waarmee ik door het leven stapte!
  • Ik kreeg ook opmerkingen dat ik er precies niet op vermagerd was, ook al zo iets confronterend, iets wat ik zelf wel weet , maar het niet perse nog eens moest horen!
  • Een paar mensen vroegen "echt" hoe het met mij ging, en ik voelde ook dat zij het meenden en echt bezorgd om mij waren, en dat voelde goed, met hen kon ik echt praten
  • Het eten zelf kon mij niet echt bekoren , duif op de barbecue vind ik nu niet bepaald lekker, maar ach, ik hoefde toch eigenlijk niet zoveel te eten, ik was trouwens op dieet, dus hoef ik niet te zitten klagen.

Dat waren zowat de indrukken die door mijn hoofd spookten! IK was met een collega meegekomen en Wim kwam me afhalen! Blij dat ik niet alleen was om afscheid van iedereen te nemen! HOe dicht ik ook bij die mensen stond, hoe diep was de kloof die er tussen ons was, en ik voelde instinctief aan, dit is het einde! Ik zal nooit meer deel uitmaken van deze groep? Als ik  de vraag aan mezelf stel of ik dat nu erg vind of niet, wel zelf dat anwoord ken ik niet! Ik denk het niet, ik ben er van overtuigd, dat na "dit" er iets anders komt. Ik sta nog steeds op dat kruispunt van mijn leven, te trappelen, geduldig, en gelaten, want ik heb tijd en die tij neem ik ook om misschien nog te herstellen, en als ik niet meer kan herstellen, om er mee te leren omgaan en die tijd, die heb ik nodig!

09:51 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (2) | Tags: babecue, collegas |  Facebook

Commentaren

Rustig maar Christa! Het komt wel goed! En idd. we worden soms gedwongen om beslissingen te nemen. Eerst voelen die niet goed aan maar achteraf bekeken toch weer wel hoor! Ik kan het weten!
Dikke bemoedigende knuffel,

Gepost door: Bientje | 01-07-10

Reageren op dit commentaar

hallo Christa, Heb je blogje via via ontdekt en ik hou wel van je directe en humoristische stijl. Ik voeg jou alvast toe bij mijn linkjes. Ik neem mij voor om jou te blijven volgen, want zo'n portie optimisme (al kunnen er waarschijnlijk ook moeilijke dagen zijn) dat zie ik wel zitten.
Ja dat gevoel ken ik, van ergens op een feestje of zo te zijn en te voelen er niet echt bij te horen. Nog in de tijd dat ik werkte, had ik al dat gevoel bij de feestjes met collega's. Met mijn handicap kon ik over een heleboel dingen niet meepraten (kinderen, sport, reizen, enz.). Maar ergens vond ik het wel oké dat ze voor mij niet speciaal opletten wat ze zouden vertellen. Maar heel lekker voelde het niet. Over het algemeen kan ik beter praten als ik maar met 1, 2 of maximum 3 personen ben. In grotere groepen vind ik het moeilijk om mij te manifesteren.
Fijn weekend verder en tot blogs!

Gepost door: pelgrimpje | 02-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.