08-07-10

nonkel Bob

kinderfoto

Gisteren met mijn man samen nog een beetje de kasten terug gevuld en ik kom deze foto tegen! (zie klein fotoke in de zijkant).

Ik zag alweer heel het gebeuren voorbij flitsen en ik kan nog perfect het gevoel oproepen , hoe ik me dan voelde.

Mijn moeder was een wedstrijdfanaat, daarover alleen kan ik al een boek schrijven, maar dat zou hier veel te lang uitlopen!

Anyway, ze had nu toch wel de eerste prijs gewonnen zeker van "de melkbrigade". Ik weet niet meer wat de prijs precies was, De winnaar werd uitgenodigd naar de prijsuitreiking bij de Grote Nonkel Bob! Nonkel Bob was toen onze grote held en wij keken heel hard uit naar de woensdagnamiddag want dan was er de melkbrigade!

Ik hoopte dat Tante Terry er ook ging zijn met haar Kraakje, haar groot uitgevallen eekhoorn! Maar ik hoopte nog meer dat ik kraakje van haar zou krijgen, moest toch de max zijn om een sprekende eekhoorn te hebben! Nu was ik op die leeftijd wel al snugger genoeg om te beseffen dat dit "geen echte eekhoorn " was, maar ik dacht dat die een soort spreekmechanisme bevatte zoals een sprekende pop die onze tijd wel al bestond, met van die kleine fonoplaatjes in haar buik!

Ik zag kraakje als de voorloper van de furby waarmee mijn kids 25 jaar later speelden.

We waren voor de gelegenheid piepfijn uitgedost! Mijn moeder had voor zichzelf een nieuw kleed gemaakt , mijn broers mochten hun beste broek en hemd aandoen en ik mocht mijn communiekleedje dragen! Ik droeg daarop een knalrood truitje , dat ik volgens mij jaaaaaaaaaaaaaren heb gedragen!

We waren vooraf gebriefd geweest door onze ouders dat we mooie manieren moesten hebben, niet gulzig mochten drinken als we een drankje kregen! We hoopten dat er voor ons limonade zou zijn, want alleen af en toe in de zomer kregen we dat wel eens .Omdat dat zo keilekker was hadden we om de haverklap dorst , zodat de bak op twee dagen leeg was en mijn moeder ons berispte en zei dat ze nu voor de rest van de zomer geen meer zou kopen omdat wij veel te gulzig waren!

Zouden er ook chips zijn??? Ook het eten van chips was ons opgelegd hoe we het moesten doen! We mochten er maar eentje met de keer nemen en nooit de laatste nemen!

Voorbeeldige kinderen als we waren volgden nauwkeurig de instructies die ons gegeven waren en toen eindelijk de "eerste prijs" werd afgeroepen , gingen we met heel ons gevolg naar het podium, moeder , vader, en vier kinderen! Ze zullen ons zien komen hebben!

Als vrome plaatjes schudden we handjes aan nonkel Bob en neen Tante Terry was er niet bij.We moesten ook handjes schudden alleen mensen die voor mij totaal niet interressant waren en die schaapachtig stonden te lachen op de achtergrond.

Wat me wel geweldig interresseerde waren de smurfenpoppetjes die aan de muur gingen! We hadden er over zitten feselen onder elkaar dat wij waarschijnlijk die smurfen wel zouden krijgen aangezien "wij" de eerste prijs gewonnen hadden, oo wat waren we toch belangrijk! En we zouden bovendien nog op tv komen ook dat was ons gezegd geweest!

Ik heb echter nooit de uitzending gezien op tv, videos bestonden indertijd nog niet, het enige wat me nog rest is deze zwartwit-foto!

Mijn moeder is er wel in geslaagd om voor ons elk zo'n smurfje los te peuteren! Wij hadden er wel doodgraag eentje gehad, maar niemand durfde het aan om dat te vragen, maar mijn moeder, die durfde dat!

De smurfjes waren van een soort rubber en in de beentjes en armpjes zat ijzerdraad en zo konden de armpjes en beentjes geplooid worden ! Ach wat heb ik daar mee gespeeld, maakte een bedje uit een kokosnootschelp met zakdoeken als lakentjes!

Meer dan twintig jaar later vertelde ik de grote NOnkel Bob dat verhaal toen hij eens toevallig bij ons kwam eten in het restaurant, hij wist het niet meer! Maar hij heeft s avonds voor mij wel een privéserenade gezongen omdat hij zo in de wolken was over dat befaamde "vispannetje",

Toen zijn befaamde "Anne-marie" voor mij persoonlijk werd gezongen, werd ik weer dat kleine meisje met haar witte kleedje, laquéschoentjes, en rode truitje en oo ja, met die sproetjes op haar neusje!

 

12:37 Gepost door fibromindy in Muziek | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nonkel bob |  Facebook

Commentaren

Ja een mens kan soms leuke jeugdherinneringen hebben. En dan gaat het dikwijls niet alleen om het gebeuren, maar ook om een sfeer, een beleving op dat moment.
Lieve groetjes.

Gepost door: pelgrimpje | 09-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.