23-07-10

Heidi auf der bergen!

Mijn vader was heel Duits-minded vanwege zijn jeugd die hij tijdens de oorlogsjaren in Duitsland had doorgebracht. Zo woonden wij in een huis dat geinspireerd was op een tirolerhuis wet donkerbruine balkon en een donkerbruine wand. Die wand hing vol met dooie dieren-resten waar ik niet van hield omdat wij ook de koppen van onze dode overledenen niet aan de muur nagelden. Neen, ik hield niet van herthorens , gemzenhorens en nog minder van de elandhoorn. Maar wij hadden uiteraard geen inspraak over de inrichting van het huis.

Zo won mijn verwoedde prijskampmoeder eens een reis naar Zwitserland voor zes personen op hotel! Wij werden dus gebrainstormd om mooie manieren te hebben in dat hotel, want hotels waren immers niet echt voor kinderen!

Mijn vader probeerde ons de liefde voor de bergen bij te brengen door er veel over te vertellen en samen met ons naar films te kijken zoals mijn absolute tearjecker "Jodie en het hertenjong"! Bleiten dat ik gedaan heb , telkens opnieuw, jaar na jaar want elk jaar werd de film opnieuw gedraaid zo het ook de sound of music verging!

Ook de film van Heidi in de bergen en de later daaropvolgende feuilletons! Ik hield wel van Heidi, een beetje de underdog uit het kleine berghuisje en haar oude oma of was het nu opa?? Opa geloof ik!

De mooiste scenes waren toen ze in haar lompenjurkje door de velden tussen de flanken van de bergen liep die vol stonden van gentiaan en andere bergbloemen! Daar hoorde dan zweverige muziek bij en dan zag je in vertraagde film Heidi door de bergen zweven! IK was jaloers op dat hemelse gevoel dat dit bij me oproep!

Toen we uiteindelijk lang verwacht in Zermatt arriveerden , we in een mooi hotel verbleven waarvan ik de naam vergeten ben! Ik weet wel dat mijn broers me groene michel sigaretten leerden roken en ik dacht dat mijn longen in brand stonden! Enfin, dat was het niet wat ik eigenlijk wou vertellen! Ik wou het hebben over mijn Heidi-gevoel!

Tijdens een bergwandeling hielden we eens rust bij een berghut waar we heerlijk apfelsaft konden drinken en ik glipte eens weg om het hoekje om vast te stellen dat er voor mij een prachtige Heidi-achtige vlakte lag! IN gedachten hoorde ik de hemelse muziek , zag Heidi in vertraagd beel zweven over de vlakte en vond dit "het geschikte moment" om het ook eens te doen! Ik hield mijn armen wij open, begon te neurieën en probeerde mijn grote sprongen zo langzaam te doen dat het ook vertraagd beeld leek! Na vier sprongen in mijn heerlijke wereldje sprong ik recht op een grote steen waar ik prompt mijn voet verzwikte en ik pardoes met mijn neus tussen het bloementapijt! Weg was mijn Heidi-gevoel en ik heb de rest van onze Zermattreis lopen manken!

09:24 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, Muziek, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

Commentaren

heerlijk toch, die herinneringen !? Misschien moet je eens terug naar jouw Heidigevoel in Zwitserland in plaats van de Mont Ventoux per fiets te willen beklimmen ;°)

Gepost door: omamoetje | 23-07-10

Reageren op dit commentaar

Lol, er zijn dingen uit je kindertijd die je natuurlijk nooit meer vergeet hè! Al wat je toen op tv en film zag, was echt voor het kinderbreintje :-)

- Ik ben eens gaan snuisteren in hetzelfde design als dat van u en je kunt er wel degelijk zien vanwaar je bezoekers komen hoor! Klik op statistieken en dan op gedetailleerde statistieken.

groetjes

Gepost door: maike | 23-07-10

Reageren op dit commentaar

Hallo christa,
Jouw verhaal brengt bij mij ook herinneringen naar boven, want ik heb de film niet gezien maar wel de boeken gelezen. De boeken waren ook heel mooi. Je werd dus weer met de neus op de harde realiteit gedrukt...
Liefs,
Pelgrimpje

Gepost door: pelgrimpje | 23-07-10

Reageren op dit commentaar

Bij toevan je blog ontdekt. en vind hem aangenaam geschreven,Zonder franje zoals zovele doen. Maar vooral wil ik je welkom heten bij de fibroclub. Zo stilaan begin ik te denkenken dat het een tijdsziekte is.Vroeger nooit van gehoord. En die geleerde dokters weten er geen jota van.Ik kom nog weinig buiten de benen willen niet mee.
Alle dagen pijn. Wat wel "leuk" is 's morgens als je al uit het bed bent gesukkeld vraag je ,je af waar zal het vandaag het ergste zijn. Altijd variatie,nooit eentonig ;-(. Ik ben zelf geen blogger maar doe graag de ronde in de blogs,want sommige zijn echt te moeite om lezen. En jou blog kom ik nog dikwijls een bezoekje brengen.als ik mag. Ik begin fouten te schrijven want m'n vingers zijn vandaag stram.
Ik hoop dat je niet te veel last hebt. Ik heb een hekel aan pijnstillers,maar morgen gaat er een aprenacs naar binnen. Zeker weten.Als er bezoek komt wil ik niet zielig zitten te zitten.
Slaap wel, nee ik ga slapen ,jij droomt misschien al
bey bey Valerie

Gepost door: valerie | 24-07-10

Reageren op dit commentaar

Dag Valerie, leuk je te leren kennen! IK kan je niet persoonlijk terugmailen, dus hoop ik dat je dit postje van me vind als je mijn blog nog eens komt bezoeken. Ja sinds ik er achter ben gekomen dat ik fibro heb heb ik al een paar lotgenoten ontmoet en leren kennen en daar ben ik heel dankbaar voor!Alle info die ik rond fibro verkreeg komt immers uit die richting! Mijn huisdokters geven grif toe dat ze niets kennen van fibro, dus ja gelukkig zijn er mijn fibromaatjes die me wel info en nuttige tips kunnen geven! IK wil ook niet zielig zitten doen in een hoekje, soms plan ik leuke dingen en ga ik vooraf rusten. Zoals gisteren , niets gedaan de hele dag en doodmoe en pijn, maar ik vond dat mijn man een uitje verdient had , hij had heel de dag staan zwoegen terwijl ik er stond op te kijken maar niet in staat was om te helpen. Alleen met het verzetten van de tuintafel heb ik kunnen helpen en dan nog was het in twee fasen en de tuintafel moest ochere maar twee meter opgeschoven worden. Ik heb me om 17 uur dan neergevleid in de zetel en een ferme tuk geslapen, zodat ik er s avonds weer eens tegenkon. We zijn iets gaan eten, maar zo lang op een stoel zitten is voor mij al vermoeiend en dan het rechtstaan als ik naar het toilet moet. IK probeer dat zo onopvallend mogelijk te doen want eigenlijk wil ik op zo'n gezellig avondje niet nog maar een keertje geconfronteerd worden met dat lijf dat niet meer doet wat ik er van vraag, enfin, je kent de hele toestand wel!
Zo, kom gerust langs op mijn blog, het gaat belange niet altijd over fibro, soms over jeugderinneringen of rare kronkels die ik in mijn hoofd ben, maar het is voor mezelf wel een aangename bezigheid.
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 24-07-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.