30-07-10

Voor en Na

Welke vrouw droomt er niet van , een voor en na mee te maken! Je weet wel, je gaat met slobbertrui haar in je tanden, vale huid naar een stelletje tovenaars die je kappen, optutten, kledingadvies geven en je een stralende look geven! Neen, over zo'n voor en na gaat het hier nu niet, hoewel ik deze bovenvermelde voor en na wel graag eens zou meemaken, daar niet van!

Neen, het gaat over de voor en na van de stomme fibro! Over de vrouw die ik was en de vrouw die ik ben! Het is ongelooflijk wat gezondheid of net ongezondheid met je kunnen uitrichten, heel je leven overhoop gooien en je prioriteiten compleet veranderen!

Ik herinner me de dagelijkse babbels aan tafel met de collega's, over de gebeurtenissen van het weekend, de soaps op tv, over reizen en over de kids die bij ons op school zaten, over politiek werd ook gepraat , maar daar deed ik nooit aan mee omdat politiek me totaal niet kan schelen en ik er ook geen reet van ken, dus beter zwijgen maar! Ik kan het makkelijk toegeven als ik iets niet weet, ik moet niet persé alles weten! Mensen die alles weten moeten ofwel superhersens hebben of een externe harde schijf die ze aan en of kunnen schakelen! Ik laat ook nog graag wat ruimte in dat ene verschrompelde hersje voor wat fantasie , wat dromen die het leven wat aangenamer kunnen maken!

Enfin, vroeger zat ik heerlijk weg te dromen in reisbrochures, klikte op alle aanbiedingen die mijn mailbox binnenvielen! Ik praatte daar ook heel graag over , over de landen die ik nog wou aandoen, bla bla bla. Een reisbrochure was voor mij als een sinterklaasbrochure voor een kind.

Deze week betrapte ik mezelf welk sinterklaasgevoel ik kreeg bij de nieuwe folder van de "lidl"! Nee daar staan geen reizen in de aanbiedingen, maar vooral " lidl maakt het leven makkelijk " trok mijn aandacht en ik werd er waarlijks opgewonden van! Yeh volgende week eens lekker winkelen in de lidl! Wat een feest! Ja want ze hebben een vuilnisblik met telescopische staart, zodat ik dan misschien zelf eens kan vegen en het vuil ook opvegen in plaats van als een hoopje in een hoekje te vegen tot er iemand in de buurt is om het op te vegen! Yes, joehoe volgende week dus zo'n fameus poetsset! Nooit gedacht dat "dit" me nog blij zou maken!Volgende bladzijde van de folder, nog meer uit de schatkist voor mensen die niet zo goed te pote zijn, meestal oude mensen, maar ook jongere mensen gelijk ikke in een oud lijf!

De boodschappentrolley kan ik uit mijn verlanglijstje schrappen, die heb ik al, ik heb er zelfs al twee, de pret kan niet meer op!

Medicijnendoseerdoosje, schitterend hebbedingetje voor iemand als ik met adhd, en ernstige concentratiestoornissen door dat F-ding! Ik vermoed dat er dagen zijn dat ik mijn medicatie wel of niet neem, wegens niet meer weten of ik ze nu genomen heb!

De verstelbare wandelstok kan me niet direct bekoren, omdat niet alleen mijn benen snel overbelast zijn maar ook mijn armen, dus totaal zinloos voor mij!

Waow een badzitje, dat is echt de max, maar ik vind het wel prijzig en ik weet al bij voorbaat, dat ik er eigenlijk niet echt plaats voor heb in de badkamer, misschien toch maar sparen voor een inloopdouche ter vervanging van het bad waar ik nu reeds niet alleen meer uitraak!

Maar hier si, vlak naast het badzitje staat "de handgreep" 5.99, ja dat zal ik halen, kruis dit als tweede aan in mijn sinterklaaswensboekje.

Kniekussen en halfrond kussen, moet ik eerst eens gaan bekijken, want op de foto snap ik niet echt waar je je knieën dan precies moet leggen, ik zet er dus een vraagteken bij!

Verder heb je nog een ergonomisch beenkussen, tja nu heb ik een dilemma, dit kussen of het lange kussen volgende week in den aldi .Dju de dju wat kan het leven ingewikkeld zijn als het op keuzes aankomt.

Vreemd dat die twee winkelketens steeds gelijklopende "collecties" lopen hebben, wat een keuze wat een fun!

De conversaties over reizen zijn vervangen door het uitwisselen van tips, om minder pijn te hebben, om te onstpannen, ervaringen met dokters , ziekenhuizen en adviserende geneesheren! alsook heel smakelijke onderwerpen worden niet geweerd, als "verstoppingen van kazachstan tot timboektoe", met de daaraan gepaarde lavementen, laxeermiddelen en nuttige tips daaromtrent! Al even spannend zijn de dolle avonturen van zure oprispingen, opgeblazen gevoel, niet alleen gevoel, maar ook een buik waar ik zowaar een dienblad op kan zetten. Mijn klaagzangen over slapeloze nachten of slapen in de zetel uit voorzorg voor een diarree waar ik het verdorie nog nodig zou achten een pamper aan te doen. Maar dat gaat er voor Fibromindy fel over, Mindy slaapt dan liever veilig in de zetel dicht bij het toilet op de benedenverdieping, daar gaat mijn sociale leven in bed naast mijn echtgenoot!

NOg een geluk dat die diarreemomenten afwisselen met de verstoppingsmomenten zodat er wat variatie in mijn leven is! Zo zie je maar dames en heren, het leven van Fibromindy is "SUPER- SPANNEND"!

Maar al bij al, leer ik er mee leven en probeer het allemaal een beetje te relativeren en ik zie wel of ik ooit nog in een jeep de serengeti door zal rijden! In elk geval zou ik me wel laten rijden, want nu raak ik nog net tot Gent , ach ja, we houden het vrolijk vandaag!

Ik wens iedereen een superweekend toe!

 

 

29-07-10

kok aan huis

Het was hier gisteren nogal een bedoening, een leuke bedoening! Mijn wedstrijd-moeder had een prijs gewonnen van cote d'or chocolade. Win je kok aan huis!

En wat nog leuker was, we hebben die prijs integraal gekregen! Mochten uitnodigen wie we wilden. Ik heb daar dankbaar gebruik van gemaakt om een paar obers en meisjes die vroeger bij ons werkten ten tijde van mijn beruchte of befaamde Harlekijn-periode. Ze hadden mij een  ontzettend grote dienst bewezen door voor mij te getuigen bij mijn gevecht tegen de rsz. Het was heel moedig van hen om zich nog iets te willen aantrekken van iets wat 19 jaar geleden was, dingen die ze zich nog wel herinnerden maar onzeker waren over het feit dat ze op de rechtbank misschien ferm het vuur onder de schenen zouden  gelegd worden.

Ik had me voorgenomen dat als ik die rechtzaak zou winnen ik de bende eens zou samentrommelen om er een gezellige avond van te maken en hilarische verhalen op te halen over taarten die tegen de muur gezwierd werden! Obers die met een kan water de zaal in gestuurd werden terwijl het koffie moest zijn! Soepkommen met een schuimspaan in , en nog wat van die typische horeca-grapjes.

En zo was gisteren D_Day! Begon nogal omslachtig omdat ik ineens een paar gasten te veel had, dus moest ik bijkoken, het was immers te laat om nog wat te laten brengen door die traiteur, zo ben ik tweemaal naar de beenhouwer gereden om ribbetjes en liep op de toppen van mijn tenen omdat ik niet wist hoe die traiteur hierop zou reageren!

Ik stuurde een mailke en legde mijn prangende probleem uit en zat tot het verlossende telefoontje op heel erg hete kolen! Kwam daar dan nog bij dat het weer wat kwakkelachtig was! Doen we het buiten, binnen, neen toch buiten, ach nee t is alweer overtrokken. Uiteindelijk hebben we de knoop doorgehakt en op veilig gespeeld, dus binnen. Was er dan nog een discussie over welke tafel we in de living zouden neerplanten ten einde plaats genoeg te hebben voor iedereen! Manlief wou schragen zetten met een oude deur op, ik wou de tafel uit de keuken en plank en schragen dan weer in de keuken!

Maar omdat manlief uiteindelijk de handige harry is die het moet oplossen, liet ik de beslissing aan hem over.Als onhandige harryetta zag ik dat het goed was!

Ik kreeg een verlossend telefoontje van de traiteur en legde de super-vriendelijke mevrouw mijn prangend probleem uit en hoe ik het zou oplossen! De drie extras menu's zou ik koken in de garage, ik wou immers niet in de weg lopen van de chef kok, ik zou dat zelf heel vervelend vinden!

Het was heerlijk om iedereen terug te zien en het was een plezante bende waar iedereen met iedereen praatte. De service was schitterend, heel vriendelijke dame die de poten van haar lijf liep om het ons naar onze zin te maken. Heerlijke hapjes en het menu ook subliem. De chocolademeneer was in hoogsteigen persoon gekomen met bloemstukken voor op de tafels en voor iedere aanwezige een zak met wel tien soorten chocolade! Niemand van onze gasten heeft dit extraatje geweigerd. Ik heb mijn zak afgestaan aan dochterlief die zich heel de avond heeft uitgesloofd om voor de drie extra personen te koken en op en af te ruimen! Ik genoot van de samenhorigheid die er was en van de samenwerking tussen de kids om elk op zijn buurt spontaan een taak op zich te nemen.

De oenoloog en neen dat is geen fibrodokter en t was ook geen "oen"! Ja er was zelf een oenoloog die telkens een hele uitleg gaf bij de wijn! Een man met passie voor zijn vak! Ik ben alweer vergeten waar hij gestudeerd had. Sommige van onze gasten vonden zijn uitleg heel interressant bij anderen werkte het dan weer ontzettend op de lachspieren , waarin ik alleen maar kan concluderen dat hij er niet alleen voor spek en bonen bij stond.

Na het hoofdgerecht werd het wijn proeven met chocolade, niemand had bezwaar bij deze extra degustatie! Wat we vergaten is die mensen een daverend applaus te geven, dju de dju, k zal hen een mail sturen! Ik ben altijd van oordeel, als het goed is mag het ook gezegd worden.Een potje waardering kan iedereen gebruiken, het sterkt het zelfvertrouwen en moedigt de complimentkrijger aan om het in het vervolg zeker even goed te doen!

Voldaan gingen we naar bed, maar ik kon de slaap niet vatten! Ik had immers een prangend lichamelijk probleem dat ik hier niet uit de doeken zal doen om de pret van dit "positief verhaaltje" niet te bederven!

IK heb het moeten doen met een paar uurtjes slaap, voor de helft in de zetel, ach ja, ik kan deze namiddag een beetje rusten en alles rustig eens herkauwen in de molen van mijn drukke hoofdje!

 

10:08 Gepost door fibromindy in Algemeen, stomme fibro, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (4) | Tags: feestje, vrienden, chocolade |  Facebook

Genoten van een pijnvrij-uurtje

Gistermorgen, de ochtend was nog piepjong toen ik ontwaakte en me met de nodige ochtendstijfheid zo snel  mogelijk naar beneden haastte voor de eerste plas.

Ik realiseerde al zittend op de befaamde maar onmisbare wc-pot dat ik "geen pijn" had, "nergens". Ik moest spontaan lachen en hoewel het me niet zou lukken wou ik toch een vreugdesprongetje maken. Ik besloot niet meer te gaan slapen, maar intens te genieten van dit gevoel , pijn-vrij, ongelooflijk toch!

Of course besefte ik ook dat dit gevoel niet lang zou blijven en heb me in de zetel gevleid , de ogen gesloten en genoten van het heerlijke gevoel , een gevoel dat de meeste mensen hebben, maar de fibro's niet!

Fibro's hebben geen dag zonder pijn, maar bon, ik lag daar maar te liggen en te genieten van een ontspannen lijf zonder electrische schokken, tegenspartelingen en nog een hele resem andere symptomen.

Vroeger zou ik dat nooit gekund hebben, liggen niets doen, ik zou mezelf eigenlijk een beetje gek verklaard hebben, maar bon, vroeger was vroeger en nu is nu en ik moet nu verder met het nu!

Na een half uurtje puur genot van het "niets voelen", nam ik mijn boek en begon wat te lezen in een meeslepend rauw verhaal.

IK zat zo in mijn verhaal dat ik de eerste pijn niet voelde aankomen, onbewust zat ik al terug te wisselen van arm. En ineens begon het me te dagen dat de pijn langzaam maar zeker door mijn lichaam kroop en me de rest van de dag vergezelde, tja, ik had het toch weer efkes goed gehad! Thanks pijn dat je met uurtje gegund hebt!

 

08:09 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pin, fibromyalgie |  Facebook

27-07-10

fibromindy wil elke week één superdag!

Elke week 1 superdag mogen uitkiezen, moet heerlijk zijn! Met superdag bedoel ik niet, een dag naar de modestyliste of naar de sauna of een heerlijk restaurantje!

Neen, gewoon 1 dag zonder pijn! 1 dag in de week, waar ik gewoon mijn werk thuis kan doen, ramen lappen, dweilen, kasten uitmesten! Gewoon de dingen doen die moeten gedaan worden en dan heb ik het geensins over de grote schoonmaak!

Handige Harry is bezig aan de grote schoonmaak in de garage. Er werden al meerdere wagens gevuld om te gaan droppen op het containerpark, daar waar rommel thuishoort! Ik wilde ook mijn steentje bijdragen en had me voorgenomen om een kast onder handen te nemen en het is me gelukt, allee , ja , half en half gelukt! T is te zeggen, k heb de inhoud van de kast grotendeels in vuilniszakken gekieperd, de rest een beetje geklasseerd. En k heb jandorie nog de deuren van de kasten afgewassen.Ja mannekes, dat is nogal wat hé! IK kan al bijna één kast kuisen op een dag, en lig nu geveld van de pijn in mijn dijen, en armen in mijn hoekje! Ik probeer me te verdiepen in deze blog alsof ik er wel in wegkruipen om de striemende boosdoeners niet te voelen. Men heeft me als kind altijd geleerd, dat ik sterk moest zijn en dat ik niet aan pijn moest denken dat het dan wel zou overgaan!! Jaja, dat zal heus wel lukken voor een klein pijntje links of rechts, maar niet als je het gevoel hebt dat heel je lichaam verrokken is, door aan katrollen op de pijnbank geradbraakt te worden!

Ik heb een boek naar de bib gehaald die ik wil lezen, maar ik zal een systeem moeten bedenken om het boek vast te houden , ik kan het gewoon niet zo lang in mijn handen houden! Ik zal straks naar de zorgwinkel mogen en af en toe een hulpstuk kopen die voor mij dienst kan doen , en zo worden we langzaam invalide, beetje per beetje, elke dag een beetje erger.

Ik zal het vermijden om in spiegelende ramen te kijken als ik op mijn wandeltochtjes alweer mank begin te lopen en me als moeder de gans in de samenleving beweeg!

Ja, ik weet het, er zijn ergere dingen, zo kan ik mezelf sussen, maar er zijn ook mensen die gewoon gezond zijn en daar kan niets aan tippen!

 

17:26 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook

26-07-10

Alle eendjes zwemmen in het water.......en op de kermis!

 

Gisteren ( kan ook eergisteren zijn ) zag ik een leuk berichtje op facebook van één van mijn fibromaatjes die ik sinds kort leerde kennen!

Stond geschreven, "wil oo zo graag nog eens eendjes vissen op de kermis!"Ik was er natuurlijk als de kippen bij , of als de eendjes bij om hierop te reageren! Ten eerste omdat ik vond dat dit nu iets eenvoudigs was om je grenzen te verleggen, eens iets doen waar de mensen raar van opkijken. Ten tweede om ook eens de tijd te hebben om wat te kletsen over die fibro, tips te horen en nuttige dingen delen!

Maar ook gewoon omdat het me een heel fijne vrouw leek om eens mee op te trekken en ik eigenlijk ook nood heb aan mensen om me heen waar ik mezelf kan bij zijn en waar ik over mijn anders zijn kan praten.

Dus ik ben om 15h40 in mijn wagen gesprongen, enfin, gestapt, dat springen ,dat was vroeger. Mijn gps-je zorgde ervoor dat ik netjes ter plekke raakte, wat is dit een goeie uitvinding geweest! Ik ben mijne schat nog altijd dankbaar dat hij me dit verleden jaar met mijn verjaardag cadeau heeft gedaan! Allee daar gingen we dan, op naar de kermis!

Het eerste eendjesvis-kraam stond opgesteld recht voor een terras en we besloten toch ietske verder te kijken aan een volgend kraam, hum hum, kwestie van toch niet al te veel bekijks te hebben! Enfin, toch eerst nog een bakje koffie moed ingedronken tot we uiteindelijk tot "de daad " zijn overgegaan! we kozen een plekje uit waar we de "andere kinderen" niet hinderden, want wij waren immers de grootste kindertjes aan dit kraam! gelukkig werden we toegelaten en was dit niet een -10 jaar-kraam.

Mijn maatje was druk in de weer met haar fototoestel, maar de eendjes zwommen zo snel he, dju de dju als ze maar goed op de foto's komen te staan!

Ik wilde het mezelf niet al te gemakkelijk maken en koos telkens een kleurtje dat ik wilde vangen! De paarse spartelden het hards tegen, misschien hebben ze wel de vechtlust van de voetbalspelers van Anderlecht! Maar de mooiste waren de knalrode, tja rood is nu eenmaal mijn favoriete kleur he!

Het was ons helemaal niet om de punten te doen, en ik verbaasde me over de snelheid waarmee die dame de punten telde, ik denk dat ik er een rekenmachientje bij zou moeten halen! We mochten onze prijs kiezen en eerst wou ik ook voor de bellenblaas gaan, maar toen lachte het mooie witte eendjes die verkleurde , me aan en ik koos voor dit kwaakje! Het zou me altijd aan deze dag herinneren!

Na onze intense inspanning van deze wonderbaarlijke visvangst zijn we nog iets gaan drinken op een terraske en ik had precies zoveel te vertellen! Dan ben ik nogal geneigd om door te drammen, ik wil dan heel mijn leven in een notedop vertellen en ik vergeet dat dit eigenlijk niet kan in een paar uur.

Na ons aperitiefke heb ik mijn vissersmaatje terug thuis afgeleverd en ben ik met mijn buit huiswaarts getrokken. Zo zie je maar, wie niet sterk is moet een beetje gek zijn hé, dan blijft het allemaal een beetje leefbaar!

 

 

21:07 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

24-07-10

Een mens kan niet altijd blij zijn hé!

Vandaag dus geen blij gevoel, eerder een kruidje roer me niet -gevoel! Ik word gewoon horendol van die kermis in mijn lijf! Ik denk dat Mister F. Gentse feesten aan het houden is in mijn lijf, zodat ik zelf niet naar de Gentse feesten kan! Het houdt niet op, krampen, snokken, steken, bliksems, grrrrrr.

Ik heb al drie tukjes gedaan sinds ik deze morgen rond 6 uur heb opgestaan met hevige buikpijn. uit angst dat er diarree zat aan te komen dan maar nog een beetje gedommeld in de zetel , zodat ik snel ter plekke kon zijn in ons toilet dat op de benedenverdieping plaatsvind.

En toch heb ik vandaag de twee buitenpilaartjes geschilderd! Ik moest en zou me nuttig maken! Ze werden gisteren door mijn handige harry onder hoge druk gezet tijdens Handige Harrys hoge-drukreiniger-woede.

Zelfs een niet-volleerde schilder weet dat je het boeltje dan nog eerst goed moet schuren! Maar mijn intuitie zei dat ik dat schuren niet zou overleven en dus gewoon grote borstel genomen en een half uur later kon ik tegen de pilaren zeggen, voila si, jullie kunnen er weer een jaartje tegen! Tevreden ben ik aan het kokerellen begonnen om me na de maaltijd dan terug doodop neer te gooien, ogen dicht, donsdeken hoog over mijn hoofd getrokken om de vliegen geen toegang te geven tot het zoemen op mijn lijf!

Na het tukje, een beetje opgefrist nadat ik hevig gezweet had onder mijn vliegentegenhoudende donsdeken!

Nog steeds kraakt en spokt mijn lijf en weet ik nog steeds niet of ik de Gentse feesten kan trotseren, wetende dat het zaterdag is en het dus heel druk wordt! Maar ik voel me zo schuldig omdat Handige Harry de ganse dag gezwoegd heeft en ik hem toch ook een pleziertje wil gunnen. Ik wil nu nog niet de oorzaak zijn dat een uitstap niet doorgaat! Of beter gezegd ,ik wil mister F dat plezier nog niet gunnen, daar is het nog veel te vroeg voor! IK wil af en toe nog eens kunnen wandelen, kunnen meehuppelen op een vrolijk muziekje of genieten van een of ander straattheater. Mijn hoofd en mijn hart willen dat allemaal, alleen mijn lijf wil niet!

Ik hoor altijd vertellen dat iedereen van onszelf moet houden en ik moet eerlijk bekennen dat ik helemaal niet hou van de oude kraak die ik geworden ben, ach ja, morgen beter zeker!

 

 

16:36 Gepost door fibromindy in Actualiteit, stomme fibro | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

23-07-10

Heidi auf der bergen!

Mijn vader was heel Duits-minded vanwege zijn jeugd die hij tijdens de oorlogsjaren in Duitsland had doorgebracht. Zo woonden wij in een huis dat geinspireerd was op een tirolerhuis wet donkerbruine balkon en een donkerbruine wand. Die wand hing vol met dooie dieren-resten waar ik niet van hield omdat wij ook de koppen van onze dode overledenen niet aan de muur nagelden. Neen, ik hield niet van herthorens , gemzenhorens en nog minder van de elandhoorn. Maar wij hadden uiteraard geen inspraak over de inrichting van het huis.

Zo won mijn verwoedde prijskampmoeder eens een reis naar Zwitserland voor zes personen op hotel! Wij werden dus gebrainstormd om mooie manieren te hebben in dat hotel, want hotels waren immers niet echt voor kinderen!

Mijn vader probeerde ons de liefde voor de bergen bij te brengen door er veel over te vertellen en samen met ons naar films te kijken zoals mijn absolute tearjecker "Jodie en het hertenjong"! Bleiten dat ik gedaan heb , telkens opnieuw, jaar na jaar want elk jaar werd de film opnieuw gedraaid zo het ook de sound of music verging!

Ook de film van Heidi in de bergen en de later daaropvolgende feuilletons! Ik hield wel van Heidi, een beetje de underdog uit het kleine berghuisje en haar oude oma of was het nu opa?? Opa geloof ik!

De mooiste scenes waren toen ze in haar lompenjurkje door de velden tussen de flanken van de bergen liep die vol stonden van gentiaan en andere bergbloemen! Daar hoorde dan zweverige muziek bij en dan zag je in vertraagde film Heidi door de bergen zweven! IK was jaloers op dat hemelse gevoel dat dit bij me oproep!

Toen we uiteindelijk lang verwacht in Zermatt arriveerden , we in een mooi hotel verbleven waarvan ik de naam vergeten ben! Ik weet wel dat mijn broers me groene michel sigaretten leerden roken en ik dacht dat mijn longen in brand stonden! Enfin, dat was het niet wat ik eigenlijk wou vertellen! Ik wou het hebben over mijn Heidi-gevoel!

Tijdens een bergwandeling hielden we eens rust bij een berghut waar we heerlijk apfelsaft konden drinken en ik glipte eens weg om het hoekje om vast te stellen dat er voor mij een prachtige Heidi-achtige vlakte lag! IN gedachten hoorde ik de hemelse muziek , zag Heidi in vertraagd beel zweven over de vlakte en vond dit "het geschikte moment" om het ook eens te doen! Ik hield mijn armen wij open, begon te neurieën en probeerde mijn grote sprongen zo langzaam te doen dat het ook vertraagd beeld leek! Na vier sprongen in mijn heerlijke wereldje sprong ik recht op een grote steen waar ik prompt mijn voet verzwikte en ik pardoes met mijn neus tussen het bloementapijt! Weg was mijn Heidi-gevoel en ik heb de rest van onze Zermattreis lopen manken!

09:24 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, Muziek, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook