22-08-10

The mystery man in black

Ondaks mijn welgemeende voornemens om mijn mannetje gisteren in de tuin te helpen is er niets van in huis gekomen! Ik keek nog maar naar de grond en werd al kotsmisselijk! Om dan toch maar ergens een beetje verbintenis met de tuin te voelen ben ik dan maar op een matrasje gaan liggen in de tuin op een afgelegen plekje, gekeken en geluisterd naar de bomen en aan hun ritselen kon ik horen dat de herfst op til is en dat stemde me somber.Maar desondanks probeerde ik te genieten van de liederen der natuur, de warmte van de zon die af en toe mijn pijnlijke lijf verwarmde. Om mijn onstuimige maag onder controle te krijgen had ik alweer in de medicijnkast gegrepen en een mottiliumke genomen om toch tegen de avond in staat te zijn om naar Gent te gaan , waar ik mijn kids een etentje beloofd had. Gezien we met drie maagden in één gezin, moeder (ikke dus), zoon en dochter zitten, zijn we dus allen jarig tussen 31 augustus en 13 september en zo vieren we een beetje onze verjaardag, voor zover we dat eigenlijk nog willen vieren, want elk jaar een kraakje meer, met uitzondering van het laatste jaar, waar wel 1000 kraakjes en ongemakjes zijn bijgekomen, en elk jaar een rimpeltje meer en een paar kilos bij, neen zo hard sta ik niet meer te springen om dat met veel bravour te onthalen, maar bon!

We reden langs de baan van Meulebeke naar Dentergem toen ik ineens een hoopje mens ontwaarde dat helemaal ineengedoken in het gras langs de kant van de weg zat. We waren er in een zoef voorbij, maar ik maande mijn mannetje aan om terug te keren , ik dacht dat het mannetje die die van onder tot boven in het zwart gekleed was, met uitzonodering van bruine schoenen en diep weggezakt, met een pet laag over zijn gezicht getrokken, wel eens hulp nodig zou kunnen hebben.

Ik probeerde niet impulsief naar hem toe te snellen, maar me er toch eerst van te vergewissen als hij er niet "gevaarlijk of gewapend met mes of revolver" uitzag, want zijn we het niet allemaal een beetje opgelegd geweest om weg te blijven van vreemde mensen. Ik riep eerst uit de verte, "meneer , ben je ziek", maar ik zag als antwoord alleen zijn schouders wat op en neer gaan en hoorde hem niet.

Dan toch maar verstand op nul gezet en hart in de hoogste versnelling en naar het mystery-mannetje toegelopen. Onder zijn pet zag ik een asbleek gezicht, een paar droevige ogen en diepe groeven die me ervan overtuigden dat dit mannetje geen makkelijk leven had. Ik ging naast hem zitten in het gras en vroeg of hij ziek was en hulp nodig had. Hij was moeilijk verstaanbaar en ik wist niet of dit zijn normale doen was, of dat hij een toeval had gekregen, of misschien op het punt stond een hartaanval te krijgen. Mijn mannetje was ondertussen aan het bellen naar het rustoord waar hij zei dat hij verbleef. Weekenddienst, niemand op het bureau, tja , wat nu??

Ik vond dat zijn gezicht alsmaar bleker werd en vond dat we niet al te veel moesten lanterfanten en "the man in black " zo snel mogelijk naar het rustoord moesten brengen en daar dan uitvissen of hij daar werkelijk thuishoorde. IK hielp de man op de acherbank van de wagen, en zei dat we hem naar huis zouden brengen, hij bracht hier niets tegenop, hij leek me te ziek te zijn om maar enige vorm van protest te leveren, of om zich te verontschuldigen voor het ongemak.

Ik maande mijn ventje aan om te stoppen met telefoneren en maar direct te handelen en we twijfelden er nog aan of we hem nu naar het rustoord zouden brengen of naar het ziekenhuis, want stel dat het er zat aan te komen dat hij een hartaanvaal kreeg!

Tijdens de rit murmelde hij af en toe iets tussen zijn tanden wat moest gelijken op een wegbeschrijving, en ik verzekerde hem dat mijn man de weg wel kende en hij zich geen zorgen moest maken. De man had volgens mij niet gedronken ,ik ben nogal alert op de geur van alcohol na ervaring uit mijn vorige leven, en dan nog vroeg ik me af , of ikhem dan niet geholpen zou helpen, uiteindelijk is het onze plicht om mensen in nood te helpen.

Het rustoord waar de man verblijft is een modern gebouw en ik zag dat hij er direct zijn weg kende. Ik wou hem in een zeteltje zetten in de inkomsthall, maar hij stamelde stilletjes dat hij liever naar zijn kamer wou. Ik wou hier niet bazerig over doen en liet hem gaan. Het was nog een hele bedoening om iemand van het verplegend personeel te vinden, want het was weekend en dan is er weinig permanentie. Een hulpvaardig vrouwtje zei dat we het best naar boven konden gaan en daar wel een verpleegster zouden vinden.

Ik vroeg met aandrang aan de gevonden verpleegster ( wat een uitdrukking!) om toch eens bij Mystery-man te gaan kijken omdat ik dacht dat hij echt wel een dokter nodig had en ik was er eigenlijk nog niet helemaal gerust in toen we nu eindelijk onze weg naar Gent verder zetten!

Het eten was lekker, het restaurantje echter broeiend warm en we hebben de avond afgesloten op het terras van de Irish pub op de graslei, gezellig, ik was een tevreven mens, had mijn kids kunnen plezieren, en een goede daad gedaan, yeh, Fibromindy heeft zich eindelijk weer eens "echt" nuttig gemaakt en dat gaf me eindelijk het gevoel dat ik nodig had, dat ik nog iemand was!

 

 

07:56 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Liefde, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (5) | Tags: man in black, goeie daad |  Facebook

Commentaren

Dit kan tellen voor een ganse week, dus voel je tot het eind van de maand al maar niet meer schuldig over wat dan ook.

Gepost door: Geert | 22-08-10

Reageren op dit commentaar

jij bent zeker iemand!!!
wat een geluk dat JIJ de man in black zag, een ander had hem gewoon daar laten zitten

echt een daad voor fibromindy!

Gepost door: fotorantje | 22-08-10

Reageren op dit commentaar

Ik ben wel eens benieuwd , hoelang de man daar al zat en hoeveel mensen er al voorbijgereden waren! Nu ja , mijn man gaf toe, dat hij hem ook niet gezien had, in het voorbijrijden, maar ik zat langs de passagierskant en had alle tijd om rond te kijken. En moest ik alleen geweest zijn, zou ik me ook zo sterk niet gevoeld hebben , maar zou dan toch zeker iemand opgebeld hebben om te helpen deze man te helpen!

Gepost door: christa | 22-08-10

dat is zo, met twee voel je je sterker om zo'n dingen aan te pakken

Gepost door: fotorantje | 22-08-10

Reageren op dit commentaar

Zie je wel dat je een engel bent! Het is echt niet hoe je eruit ziet of je een handicap hebt of niet dat van een mens een mooie mens maakt, het is hoe je vanbinnen bent!
Liefs,
Pelgrimpje

Gepost door: pelgrimpje | 22-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.