06-09-10

sporen door mijn dromen ( luchtpostpapier 3) verhaal van 12 jaar geleden

Veel plezier met het lezen van mijn relaas van mijn ontmoeting met mijn pennenvriend

11/08/1998

Met een half uur vertraging zit ik nu toch uiteindelijk in de trein. Mijn overtollige zenuwen heb ik er in het station wat afgekletst met een antwerpse mevrouw, maar ik heb haar niet mijn hele verhaal uit de doeken gedaan, ik heb me beperkt tot het nodige; dat ik mijn trein naar Zurich moet halen om 22h30 en zeker tijdig in Brussel moet zijn.Maar het zal wel lukken, hij zal nu wel niet nog meer vertragingen oplopen zeker?

Bon, nu zit ik hier , ik kan niet meer terugkrabbelen, ik ga naar Zurich mijn pennevriend opzoeken na 19 jaar, maar 20 jaar ligt makkelijker op de tong,niet? Ronny had het er nogal moeilijk mee, hij had tranen in zijn ogen en ik een krop in mijn keel, maar van de zenuwen moest ik toch lachen. Hij moet me wel heel erg graag zien om mij te laten gaan, hij weet hoe graag ik dat wou! Ik weet niet of ik hem zou laten gaan als we de rollen moesten omkeren, ik denk het niet? Misschien ga ik hem na deze reis wel door andere ogen zien. In ieder geval hoop ik mijn gemoedsrust terug te vinden.Dit is niet zomaar een reisje, er komen een hele stroom emoties aan te pas die als hoogspanning al de ganse week door mijn lichaam stroomt.Een hele bundel tegenstrijdige gevoelens die ergens hun uitweg zoeken, ik hoop dat mijn Zwitsers uitstapje een ontlading zal geven die me van alle overbodige stroom zal ontdoen en ik als een gezuiverd mens thuis zal komen.

En toch vind ik het jammer dat Ronny niet mee is!

De doorsneemensen verklaren me gek, efkes over en weer naar Zwitserland om mijn pennevriend te bezoeken, ik blijf maar 1  dag, maar dat zal mij nu echt eens een zorg zijn wat een ander hiervan denkt! Misschien is dat wel de eerste keer in mijn leven dat ik eens echt iets voor mezelf doe, alleen voor mezelf, puur egoisme, maar 1 keer in mijn leven mag dat wel. Geen mening vragen aan overbezorgde ouders die heel erg bezorgd zijn  met de slechte financies.

Geen mening vragen aan Rony's familie die wel heel lief is maar heel erg burgerlijk, ze vinden me zowieso al veel te vrijgevochten!

 

Vreemd dat ik nu veel rustiger ben dan de voorbije week, waar alles zo supersnel geregeld werd. Maandag kreeg ik een brief met foto's , ik viel bijna om van verbazing. Ik had me 20 jaar lang vergaapt aan die foto's van toen, in mijn gedachten en verbeelding zag de Jilan van nu er wat vergrijsd uit, ietwat verouderd, maar ik had nog steeds de superslanke jonge creool voor ogen. Mijn illusies van al die jaren werden op slag teniet gedaan, ik had moeite om te aanvaarden dat "dat" de man, is van mijn fotootjes, de man achter het sierlijke handschrift, de man achter de poeëtische liefdesbrieven.

Het was zoals ik hem voor het eerst sprak aan de telefoon, zijn stem klopte in geen geval met de stem die ik me ingebeeld had maar dat zal wel wederzijds geweest zijn. Was de Jilan zoals hij er vandaag uitziet ons restaurant binnengestapt incognito, ik zou hem nooit herkend hebben!

 

Ik ben dus de ganse week supernerveus geweest, best dat Ronny er geen gras heeft laten over groeien, hij zal in zichzelf gedacht hebben: 1 week van zenuwen is genoeg, alle vaste klanten waren op de hoogte, in mijn extase moest iedereen eraan geloven, ze amuseerden er zich ook dol mee, het was een ultieme bron om hun wildste fantasieëen op los te laten, Ronny kreeg het hard te verduren, misschien wordt hij er wel rijper door en gaat eens nadenken over onze relatie. Maar ik moet toegeven, ik ben nu wel een beetje week geworden door het zien van de tranen in zijn ogen.

 

De conducteur komt juist vertellen dat er problemen zijn met de motoren, dat belooft! Hopelijks duurt het geen half uur langer, die treinen spelen deftig met mijn voeten, ik krijg zoiets van "raak ik er, of raak ik er niet!"

 

Bon ik ben ondertussen op een andere trein gesetteld, als alles nu goed gaat  heb ik precies 8 minuten tijd om in Brussel over te stappen , het is ongelooflijk spannend! Of ik krijg de kick van mijn leven of de depressie van mijn leven, het zal erop of eronder zijn!

De trein zit behoorlijk vol en ik raak in gesprek met ene Caroline die een vriendin van een vriendin van mij blijkt te zijn. Ik kan bij haar mijn hele verhaal kwijt , zelfs de foto's komen boven, de tijd vliegt er sneller door. Ik beloof haar te laten weten hoe het afgelopen is.

Ik kom juist op tijd aan , ik snel het perron op en krijg te horen dat ik met dit ticket wel tot zurich kan sporen, maar de wagon-lits gaat via olten. Ik weet niet wat ik moet doen, ik heb er geen flauw idee van waar Olten ligt. Met de stewart besluit ik dan maar in Basel over te stappen en dan hopelijks op tijd in Zurich aan te komen. Om 6h45 wordt ik verwacht.Ik vind het verschrikkelijk dat ik de tijd niet meer heb om naar huis te bellen, zodat Ronny hen kan verwittigen dat ik via Basel kom, ik zie het in mijn verbeelding al gebeuren "De trein van brussel komt aan, geen Christa te bespeuren, Jilan belt naar Ronny: Ronny overtuigd dat ik dus wel op die trein zit, ai, hoe zal dat aflopen?"

Ik besluit om me geen zorgen te maken, ik kan haast niet geloven dat ik zo uiterst rustig ben, hoe meer stress hoe rustiger ik wordt.

Volgende tegenvaller; mijn chocoladekoeken die ik gekocht had voor ontbijt morgenvroeg blijken sandwiches te zijn.Wegens onvoorziene omstandigheden was ik er niet in geslaagd om iets eetbaars te kopen in Brussel dus moest ik het stellen met mijn overlevingspakket. Ik dacht ,nu ga ik een lekkere chocolade koek eten, stort mij vol overgave  op mijn lunchpakket om dan te merken dat de bakker zich vergist heeft of zal ik de arme man verstrooid hebben met mijn verhaal. Zo zit ik hier nu op de rand van mijn bed op 2 droge sandwichen te sabbelen in dit warme weer, gelukkig heb ik nog een redelijke frisse gini mee om af en toe eens door te spoelen. Ik ben blij dat ik alleen ben in , ik besluit vlug te slapen, het is ondertussen pikdonker geworden en het is bloedheet, het raampje staat open, maar na enige tijd besluit ik het toch dicht te doen om mijn oren niet al te veel onrecht aan te doen.

Ronny ik denk aan jouw, ik vind het heel erg moedig van en ik ben je er heel dankbaar voor!

 

10 voor 6. Ik ben er toch in geslaagd om een beetje te slapen, hoewel ik goed door elkaar geschud ben. De trein liep enorm hard en de kadans van de wielen bonkte in mijn hoofd, maar ik ben gelukkig van hoofdpijn gespaard gebleven. In Basel heb ik toch een half uur moeten wachten op de trein naar Zurich , mijn maag rammelt van de honger en tot overmaat van ramp vind ik het enige eetbaars " een léo-tje " niet ! Ik heb mijn rugzak al wanhopig omgekeerd, ik zal mijn honger proberen te bedwingen.Ik hoop alleen dat deze trein sneller aankomt dan de trein Brussel- Zurich.Ai ai ai . Den Jil zal daar ergens staan ronddraaien en nog maar eens denken dat ik hem belazerd heb! Het begint buiten al licht te worden, de geur van koffie komt me tegemoet, hoewel ik niet weet waar die vandaan komt.EEn  ding weet ik wel, als ze hier straks rondkomen met koffie zal ik me er zeker eentje pakken al kost het me 100fr, ik snak naar een opkikkertje!

 

Zwitserland begint ondertussen al op Zwitserland te trekken, bergen zie ik nog niet maar wel heuvels te vergelijken met de kemmelberg, De huizen hebben al iets van de typische zwitserse bouwstijl zoiets tussen de traditionele bouwstijl met en knipoog naar de alpen.

Ik ben gelukkig te moe moe om me veel zorgen te maken of ze daar nu gaan staan of niet. In het ergste geval wordt het een dagje winkelen in Zurich.Ik geniet van het landschap dat met de minuut veranderd en mijn handschrift ook!De heuvels op de achtergrond zijn in mist gehuld . We stoppen in STEIN SOCKINGEN , ik zit heimelijk te hopen dat de trein snel weer vertrekt , kijk op mijn uurwerk, kwart na zes. Ik heb opzettelijk niet aan de kaartjesknipper gevraagd wanneer we in Zurich aankomen om me niet al te druk te maken.

 

Ja, lap, een mededeling, wegens een staking zal de trein in Frick voor onbepaalde tijd stilstaan, ik hou het niet voor mogelijk , ze houden me hier werkelijk in spanning tot de deadline.Gelukkig duurt het niet al te lang. Ik heb een oude Zwitser iets horen murmelen over «  binnen 70 min. in Zuerich aankomen », of was het 17 min ? Ik lees een schietgebedje dat het 17 min mag zijn! Ik ben vergeten hoeveel haltes we nog moeten krijgen en de koffie laat ik aan mijn neus voorbij gaan voor het geval dat we er "ineens" zijn !

Een Japannertje zit zijn krant te lezen en gaapt mij aan als ik een grote geeuw niet kan onderdrukken. Ik besluit om mijn boeltje weg te stoppen kwestie van "uitstappensklaar" te zijn . Nadat ik het kwart voor 7 heb op mijn horloge besluit ik om niet meer te kijken en te hopen op een wonder!

 

12 /08/1998

Mijn tranen zijn opgedroogd. Ik zit op de retourtrein "Olten Brussel ". Deze keer ben ik op de juiste trein zonder vertraging ! Ik heb geen woorden op dit moment, het is alsof de hoogspanning via mijn tranen aan het wegspoelen is, een droom is voorbij, mijn droom is geen droom meer ! Ik ben ontwaakt, het was heel emotioneel ( voor mij althans), heel sereen, heel tof, heel vertrouwelijk met de nodige afstand, puur vriendschappelijk met een knipoogje naar het verleden. Het uitgebreide relaas zal ik wel schrijven, morgen of overmorgen als ik terug met mijn beide voetjes op de grond sta! Op dit moment is mijn hoofd zoveel dingen aan het verwerken dat ik niet in staat ben om te schrijven. Ik heb nu verdorie een grote kronenbourg gedronken die ik uit de restauratiewagen gekocht heb en nu ga ik slapen en dromen van koeien in alle geuren en kleuren ! Ik zal ze zien voor de rest van mijn leven de koeien van Zurich, de koeien die deel uitmaakten van de mooiste dag van mijn leven ! Dank Ronny dat je me dat gegeven hebt, ik zal er je eeuwig dankbaar voor zijn, weer tranen!

 

Uiteindelijk ben ik ergens om 7h. 7h10. aangekomen in Zurich, een groot kwartier later dan voorzien.

Mijn hart staat bijna stil als ik uitstap, ik laat mijn ogen gretig rondgaan om mijn onbekende bekenden te zoeken, ik moet eigenlijk een beetje met mezelf lachen, kijk me hier nu staan in een verre vreemde stad.Op het eerste moment kan ik hen niet ontdekken en besluit om uit te vissen op welk perron de trein van Brussel aangekomen is, misschien staan ze nog op het perron. Pech, bij het bord van de aankomsten hebben ze de plaatjes al verwisseld. Ik ga dan maar de terrasjes af die zich in het station bevinden, misschien zijn ze een kop koffie aan het drinken. Ik weet niet naar wie ik moet uitkijken, naar Jilan, Nicole of naar beiden.Ik besluit niet te panikeren en wandel rustig  in het station, elke donkerkleurige man wordt aan mijn onderzoekende blik  onderworpen. Na 10 min. rondjesdraaien krijg ik een zwart-wit -koppel in het snotje ,2 mensen die schijnbaar ook aan het rondkijken zijn op zoek naar iemand.Ik zie dat ze iets tegen elkaar zeggen .Ja zij zijn het , ik heb eindelijk eerst Nicole herkend want Jilan draagt een zonnebril en aan een bril had ik niet gedacht ! Ik stap op hen toe en Nicole is de eerste om mij spontaan te omhelzen, het is een oprecht warm onthaal. Ook Jilan geeft me drie kussen, het voelt heel gewoon aan vriendschappelijk geen vlinders in de buik.Ik stamel onmiddellijk een hele resem verontschuldigingen om mijn laattijdige aankomst te rechtvaardigen. Ook zij zijn opgelucht dat ik er ben want ze begonnen zich ook al zorgen te maken. Nicole geeft me een tramkaart die ik de hele dag moet bijhouden.Bij het verlaten van het station kijk ik rond naar de grote poppen met zwitserse klederdracht die boven de uitgang hangen. Nicole koopt nog snel enkele broodjes . Ik voel me onmiddelijk op mijn gemak bij haar, ik voel dat ze ook echt achter die ontmoeting staat. Jilan  is ook heel content maar dat laat hij beleefdheidshalve niet merken.Ik kan het niet geloven dat ik werkelijk hier ben en dat ik Jilan voor het eerst in mijn leven zie.

Het heeft iets onwezelijks, iets warms maar vooral onbeschrijflijks. Ik ben ongelooflijk gelukkig en enorm dankbaar , maar ook heel gespannen en helemaal niet euforisch !Dit is werkelijk de kick van mijn leven, mijn allergrootste droomwens,  (de tranen rollen alweer over mijn wangen terwijl ik dit schrijf, ik verstop me vlug achter mijn schrijfblok voor de conducteur).

Ik weet niet wie ik het meest moet bedanken, Ronny of Nicole die zo loyaal was om mij in hun leven toe te laten.Ik zou het niet aandurven haar vertrouwen te beschamen.

 

We wandelen naar de tramhalte, overal staan bontgekleurde koeien in polyester. Jilan verteld me dat er zo'n 800 verschillende exemplaren over de ganse stad verdeeld staan.Sommige koeien hebben een traditioneel zwitsers pakje aan , andere hebben vleugels of staan op hoge poten sommigen hebben strepen andere dan weer bolletjes. Voortaan zal ik iedere koe in een belgische wei met andere ogen bekijken.

Ik absorbeer elke seconde, elk panorama, elke aanblik, elk woord, alsof ik me wil volzuigen met herinneringen om er de rest van mijn leven zuinig mee om te springen, herinneringen, teder verpakt in een hoekje van mijn hart.

 

Ik wist niet dat Zurich zo mooi was, zo netjes, zo charmant veel minder groot als dat ik me voorgesteld had.De zon schittert op het meer , door de hoge temperatuur heeft het iets tropisch.In de verte zie ik bergen en ik beeld me in dat ik in Mauritius ben en ik de montagne de Lion op de achtergrond zie liggen.

Bij hen thuis aangekomen is het eerste wat me opvalt de brievenbus, ik bedenk bij mezelf dat ik me nu zal kunnen inbeelden waar mijn brieven terecht komen. Jilan zwaait de deur van hun appartementje open en zegt "Bienvenue a notre petite maison" Ik stap dankbaar binnen. Ik word in de watjes gelegd. Alles is kraaknetjes , de kleine ronde tafel naast het boekenrek en zijn bureel is mooi gedekt en dat heeft me het gevoel dat ik echt welkom ben.Ik krijg een waar hotelservice- ontbijt aangeboden, fruitsap, yoghurt enz. alles erop en eraan.Ik ben blij dat ik een tas koffie krijg, ik ben al 2.5 uur op zonder koffie, een hele opgave voor mij.Ik gedraag me eerder ingetogen ik kan de losbol niet direct beginnen uithangen. Mijn maag is toegsnoerd van de spanning maar ik krijg het voor elkaar om toch een hele croissant naar binnen te werken, ik die anders mijn hand niet omdraai vor een pistoleeke of 4 als ik in vorm ben.

Na het ontbijt deel ik de geschenken uit die ik meegebracht heb.Voor Nicole bracht ik een terracotta-schaaltje mee met een piramide-vormige kaars. Moeilijke bevalling; een geschenk kiezen voor iemand die je niet kent. Voor Jilan heb ik een vulpen en balpen van parker meegebracht met zijn naam in gegraveerd. Hetzelfde geschenk dat ik over 17 jaar ook zou meegebracht hebben, een beetje symbolisch " om al de stylo's die hij aan mij versleten heeft. Daarna bekijken we foto's, eerst mijn foto' die ik meegebracht heb en daarna hun trouwfoto's van Mauritius, daarna gaan we naar de oudstad wandelen.

Het lijkt zo onwezenlijk dat dit de jonge kerel is die steeds op een apart plaatsje in mijn hart is blijven wonen, ik observeer zijn doen en laten en het valt me op dat ik eigenlijk heel weinig over hem weet, ik weet niets over zijn dagdagelijkse dingen zoals zijn passie voor Harley Davidson , zijn lievelingsmuziek, zijn hobbies. Hij doet niet aan sport, drinkt heel veel koffie, hij is een optimist een beetje timide en heel punctioneel, maar zeker geen dikkenek. Zijn stem klinkt een beetje zangerig , hij is heel attent, hij laat ons ; Nicole en ik steeds voorgaan zoals het een gentlemen betaamd.Enfin ik zie niet direct fouten  moet ik eerlijkheidshalve toegeven, en het eerste moment knaagt dat wel een beetje. Ik ben me heel erg bewust van mijn eigen fouten, enfin. Het is een schoon koppel, Nicole is een meisje naar mijn hart, ik zou het niet wagen haar te kwetsen.Hij is bovendien veel te perfect voor mij, het zou algauw botsen , zo'n sloddervos als ik met zo een pietje precies.

Enfin, de wandeling in de oudstad bevalt me heel erg, we bekijken de antiekwinkeltjes en de souvenirwinkeltjes waar ik een paar zichtkaarten koop voor mijn foto-album.Even voor de middag poseren we op een terrasje waar ik een frisse cola  drink.We praten over koetjes en kalfjes en vaak moet ik het gesprek op gang houden als het even stil valt.

Over onze oude correspondentie wordt niet gepraat , het is te broos, te teer en te jammer om het bij een verkeerde aanraking te breken.

Na deze verfrissing nemen we de tram terug naar huis. Hun appartement is eenvoudig ingericht, met allerhande oude meubels, alleen de sofa is nieuw, in een exotisch stofje. Er hangen een paar kaders van Mauritius. Jilan legt een c.d. op met séga-muziek en is verbaasd dat ik ook dat liedje op een c.d. heb. Het hoesje wordt er bijgehaald, er staan veel dezelfde nummers op.

We eten een mauritiaanse schotel die den Jil de avond ervoor heeft bereid. Het smaakt voortreffelijk, een kippeschotel met erwten en wortelen met heel veel kruidnagel. Er staat een potje op tafel met kleine pepertjes va Rodrigues een eiland dat deel uitmaakt van Mauritius- superpikant! Ik heb het vlugger in mijn mond gestopt dan Nicole me nog probeert te  weerhouden van een heet-eet-avontuur!Hoewel ik toch tegen een stootje kan voel ik mezelf toch rood aanlopen en begin ferm te zweten. Hoewel het heel lekker is beperk ik me tot 1 bord, mijn schade ga ik thuis wel inhalen !Na de maaltijd worden er opnieuw foto's bovengehaald en wordt er koffie geserveerd.

Ik laat de beslising aan hen over , over wat we in de namiddag gaan doen. Ik laat me leiden. we wandelen te voet langs het meer, de zon gloeit op haar hoogst.Overal zitten badgasten langs de aangelegde en geïnproviseerde stranden van het meer. Ik moet weer aan Mauritius denken, blauwe bootjes, stranden, tropische vogels ( die hier wel toevallig in een vogelière zitten). Langs de boulevard, terrasjes met grote parasollen. Bijna een uur hebben we op een terras gezeten, veel werd er niet gesproken, we waren" paf", maar dat woordje kenden zij niet , we hebben er vaak mee gelachen;" Je suis paf!"

De zon op mijn gezicht deed mij deugd " und mein sprudelwasser war sehr frish "

Het was zo sereen, zo vredig zo volmaakt, liefde van de bovenste plank, gewoon het gevoel" liefde " niet voor een persoon maar voor een moment van intens geluk dat ik nog nooit ervaren heb, zou de dood zo zijn vraag ik me af, ik zal er wel nooit achterkomen.Het moment is weg, nu ik terug thuis ben, maar ik zal het elk moment kunnen oroepen als ik het wil. Ik zal dit moment vaak nodig hebben als ik het moeilijk heb , als financiële of andere problemen de kop opsteken. Enfin , laat me nog maar een beetje in Zurich blijven.

Zàààlig! Bedankt zon, bedankt bergen op de achtergrond, bedankt bootje op het water, voorbijvliegende helicopter, bedankt Nicole&Jilan, bedankt Ronny!

Na onze terraspauze zetten we onze tocht verder, we keuvelen een beetje rond, Jian& Nicole kijken de uren van de boot na, we hebben nog wat tijd. De grote hitte belet ons  om zware inspanningen te doen, dus ploffen we ons nogmaals neer op een bank bij het water.Er wordt niet veel gepraat maar ik ben er zeker van dat we er allen even veel van genieten.Ik spring af en toe op om een foto te nemen of aan de reling bij het water te staan. Het is bijna zonde ons plaatsje op de bank te moeten verlaten omdat onze boot in aantocht is.Galant als mijn gastheer is laat hij de dames eerst voorgaan, zijn jonge bruid en z'n oude tante (hm).We zitten op het bovendek op plastieken terrasstoelen, ik neem nog enkele foto's en sta een moment aan de reling, ik moet efkes aan Paul en Virginie denken, de Romeo en Juliette van Mauritius.Ik vraag lakoniek; als ik overboord val zal er me iemand redden, Waarop ze samen overleggen en besluiten dat ze een reddingsboei zullen gooien; ik ietwat ontgoocheld dat mijn koene ridder mij niet in  hoogsteigen persoon zou redden, begin vlug over iets anders ! Het boottochtje is na 20 min. voorbij en opnieuw laat de koene ridder zijn vrouwvolk voorgaan. Onze benen wegen zwaar, de trappen naar de oever doen ons puffen& blazen, geen van ons drieen blijkt een sportfanaat te zijn.Het feit dan Jilan opnieuw studeert  en dus vreselijk veel zittend werk verricht licht aan de basis van zijn toegenomen lichaamsgewicht, och wat een vreselijke zin om gewoon maar te zeggen dat hij verdikt is sedert hij terug studeert, vroeger in het hotel moest hij heel veel kilometers afleggen op een dag. Maar het staat hem schattig hij is niet dik maar goed gebouwd. We lopen nog even de supermarkt binnen om een broodje te kopen, met zijn drieen om een brood,'t heeft z'n charmes! Het aanbod is ongeveer hetzelfde als bij ons , met uitzondering van de zwitserse specialiteiten en souvenirs. Bij hen thuis aangekomen ga ik me een beetje opfrissen en ik smeek om een beetje te mogen helpen met het avondeten, oef ik mag de tafel dekken zo voel ik me meer op mijn gemak, anders zit ik hier maar een beetje te koekeloeren. Ik heb wel zin om eens in het boekenrek te snuffelen, maar beleefdheidshalve doe ik dat natuurlijk niet omdat ik niet al te vrijpostig wil overkomen.Mijn eerste en laatste avondmaal denk ik bij mezelf, we eten brood en beleg en Nicole heeft de schotel met heel veel zorg bereid, niet zomaar alles op een bord gekwakt. Ze wijst me op een paar zwitserse specialiteiten die ik met plezier proef. We drinken een glaasje spaanse wijn die net niet naar mijn hoofd stijgt, ik wil met mijn beide pootjes op de grond blijven staan en niet gaan zweven.Na het eten mag ik gelukkig helpen afruimen en dan wordt er nog een fles israelische koffielikeur bovengehaald, ik neem slecht een half centimetertje om dezelfde reden. Ik zou gerust nog een slokje gelust hebben maar laten we nuchter blijven.

De duisternis begint te valllen en we beginnen regelmatig op de klok te kijken tot Nicole ons er voorzichtjes op wijst dat we moeten vertrekken.Het begint surieus te knagen , ik voel me weemoedig worden en mijn stem krijgt het moeilijk. Dat was het dan " Seestrasse 308 "

Gepakt en gezakt komt Nicole aandraven met een fles zwitserse wijn chocolade voor de kinderen( en ze hebben al toblerone chocolade gekocht voor de kinderen, shit, ik schaam me dood dat ik ze dat heb laten betalen in die winkel!) Jilan heeft er een doos Mauritiaanse thee aan toegevoegd en een potje kleine pimentjes, zodat ik thuis mijn schotels een Mauritiaans tintje kan geven.Ik omhels Nicole, geef haar 3 kussen maar het komt zo spontaan, zo vanzelfsprekend en zo welgemeend. Ik stamel met overslaande stem; Je suis très gènée! Maar het mag niet baten , ik moet alles meenemen.Aan de deur kijken we uit naar de tram en het overkomt me gewoon, maar ik omhels Nicole nog maar eens, ik die normaal niet zo'n knuffelaar ben! Maar ik zie haar echt graag, ze is een meisje echt naar mijn hart net als mijn nichtje Anneke.En ik ben Nicole zo dankbaar dat ze die dag voor me heeft mogelijk gemaakt. Eens we uit haar gezichtsveld vertrokken zijn zeg ik tegen Jilan( hij zal me begeleiden tot Olten op hardnekkig aandringen van Nicole.) dat het me pijn doet Nicole te verlaten en dat ik het een fantastisch meiske vindt."Je l'aime beaucoup"!

Hij antwoordt dat hij het superbe vindt dat ze hem zo vertrouwt, ik kan alleen instemmmend ja knikken. Op de tram zitten we naast elkaar , het is er heel rustig.. Hij wijst naar buiten en zeg dat ik moet zwaaien omdat Nicole buiten zal staan en inderdaad het raam staat wijd open , Nicole zit op de vensterbank en zwaait tot we uit het zicht verdwenen zijn.

Ik vergaap me aan de laatste flarden Zurich die we voorbijrijden, zie de koeien die ik ook 's morgens gezien heb, ik besluit om die koeien nooit meer te vergeten. Aan het station aangekomen wijst Jilan me op een engeltjes-koe,rose met gouden vleugeltjes.Ik strijk haar over de vleugeltjes bij het voorbijlopen als wil ik er een stukje van mezelf in achterlaten.In het station draaien we wat rond , ik neem nog enkele foto's om de tijd te verdrijven . Ik voel dat het afscheid aan mij begint te knagen en ik vermijd het om sentimenteel te gaan doen.Jilan vraagt of ik nog een koffie wil gaan drinken maar voegt er snel aan toe dat we er eigenlijk niet de tijd voor hebben ,. We lopen langs de bloemenkiosk en eigenlijk heb ik zin om een boeket bloemen te kopen voor Nicole, maar wil het Jilan niet aandoen om hem met die bloemen trein op trein af te moeten zeulen.Er tolt zo veel door mijn hoofd dat ik niet weet wat ik moet doen, dus doe ik maar niets.

Ik zou ook nog een paar kleine likeurtjes voor mijn verzameling willen kopen maar ben bang dat Jilan dat weer voor me zal willen betalen, dus laat ik de drank maar voor wat hij is, sorry meneer van het winkeltje !

Ik kijk nog eens naar de plaats waar we deze morgen stonden en probeer het beeld in mijn geheugen te prenten.

 

Op de trein naar Olten zitten we tegenover elkaar. Jilan is stil en durft me alleen in de ogen te kijken als we praten , anders zit hij maar door het raam te dromen. Ik vraag me af wat er door hem heengaat.Zou hij nog denken aan onze ellenlange romantische brieven of zou hij verlangen om zo snel mogelijk naast zijn droomprinses te liggen.. Hij is heel gesloten wat het verleden betreft, ik onderneem 1 maal een poging om in zijn gedachtenwereld binnen te dringen door te zegen; Je n'a jamais pensé que j'allais vous rencontrer en Suisse! Hij antwoordt nogal stil en met een lichte zucht;" eh qui, Christa , c'est la vie! Waardoor ik feitelijk niets uit zijn gevoelswereld te weten kom. Ik besluit dan maar om geen poging meer te ondernemen omdat hij er ge-ambeteerd bij voelt en dat wil ik niet.Ik wil dit moment intact houden, de speciale band die tussen ons is ( nu zal Ronny zijn wenkbrouwen fronsen, maar dat is nergens voor nodig!).Alles is keurig op afstand, we kijken elkaar zelfs niet in de ogen.Het is een moeilijk te omschrijven gevoel; pijnlijk en zalig tegelijk, sterker dan liefde , alles intact gehouden door de stilte, de zeepbel wordt niet doorprikt, de droom blijft droom en het is alsof we het beiden weten van die droom moeten we afblijven! Maar wie ben ik om zo te denken, ik kan alleen zeker weten wat ik voel en niet wat een ander voelt.

Zo praten we maar over koetjes en kalfjes, over belgisch voetbal, de belgische en zwitserse munt wordt vergeleken. Ik ben steeds degene die koortsachtig het gesprek probeert op gang te houden en ik vermoed dat Jilan ten alle koste de sentimentele toer wil vermijden en daar ben ik wel blij om. In Olten stappen we uit, er is heel weinig volk in het station. Jilan vraagt mij hem te verontschuldigen dat hij niet kan blijven tot mijn trein aankomt, omdat hij anders de laatste tram zou missen. Ik zeg dat ik dat begrijp en niet erg vind , maar lieg eigenlijk een beetje. Maar langs de ene kant ben ik blij dat dat hij vlug zal vertrekken zodat ik mijn " hoogspanningstranen" de vrije loop zal kunnen laten.Ik hoop dat mijn trein nu wel op tijd zal zijn en alles deze keer wel in orde zal zijn met mijn treinticket.Als er nu iets fout loopt zit ik daar moederziel alleen in dat station en dat be-angstigd me wel. We wandelen een beetje rond, kijken na op welk perron we beiden onze trein moeten nemen. We kunnen hier blijven , onze trein vertrekt op hetzelfde spoor. We gaan op een bank zitten vlakbij het wachtlokaal waar een jonge vrouwelijke treinwachter in fluo jasje aan het werk is. Moedige vrouw, denk ik bij mezelf om te werken in zo'n mannenwereld.

Jilan zit met zijn benen overkruist, zijn armen wijd-ogengespreid over de hele breedte van de bank, hij ziet er heel ontspannen uit terwijl ik mijn tranen zit te verbijten en krampachtig op het puntje van de bank zit met mijn rugzak tussen mijn voeten.Jilan slaakt een diepe zucht en zegt lachend"ça fait vraiment très drole ici" en slaat en paar keer met zijn hand op zijn borst;"c'est vraiment un rève que vous êtes ici!" Ik kan er nog net uitkrijgen" pour moi aussi".

De trein komt eraan , Jilan springt recht en zegt "ça y est, je doit y aller!" hij geeft me snel 3 kussen op de wang en voor ik het goed en wel besef zit hij op de trein. Een ogenblik later zie ik dat  zijn raampje opengaat, hij leunt door het venster en lachend zeg ik nog eens " Je suis vraiment paf maintenant!", waarop we beiden moeten lachen! Als de trein vertrekt zwaait hij me na en roept dat ik geen 20 jaar moet wachten om hen nog eens te bezoeken.Als de trein uit het zicht verdwenen is barst ik in tranen los en het kan me niet schelen dat het juffrouwtje in fluo-jas me vreemd aankijkt, nog nooit iemand zien bleiten zeker! Maar het kan me dan ook geen moer schelen, als ik haar het hele verhaal moest vertellen zou ik zeker mijn trein missen, die me terug naar de werkelijkheid moet brengen!

 

20:53 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

Commentaren

*zucht* zo mooi
aangrijpend vlot geschreven
wat een verhaal, wat een belevenis
Je schrijft echt heel goed Chrissebie!

Gepost door: fotorantje | 06-09-10

Reageren op dit commentaar

Wat een mooi verhaal! Je gebruikt echt passende beelden om iets begrijpelijk te doen overkomen. Ik heb het helemaal gelezen en bijna nooit zakt de spanning. Het is een ontroerend verhaal. Fijn dat je het op je blogje hebt gezet.
Liefs,
Pelgrimpje

Gepost door: pelgrimpje | 07-09-10

Reageren op dit commentaar

Bravo Christa, Jij kan schrijven, zo duidelijk . Met een paar fragmentje uit je luchtpostbrieven en nog een beetje fantasie kun je er een mooie roman van schrijven. Het onderwerp uitwerken,en je hebt een boek dat weer eens een ietsje anders is als de gewone romans. Is dat geen goed idee?
Groetjes van Jutta

Gepost door: jutta | 07-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.