10-10-10

Fibromindy got the blues!

Mja, k ben gisteren een beetje ingestort! Ik zat alleen thuis, stiefkids gingen uit ,wat op die leeftijd heel aannemelijk is en mannetje moest een match gaan scheidsrechteren! Ja k geef het grif toe, k voelde me zielig! K voelde me eenzaam, wist niet goed hoe ik de avond voor mezelf gezellig kon maken , stak kaarsjes aan met het idee, dan is het hier wat gezelliger! Deed een fles wijn open , haalde een zakje chips uit de kast, nam niet de moeite om de versnaperingen in een kommetje te gieten, maar at ze op, recht uit de zak.

IK keek naar de Sm-rechter en vond het eigenlijk een boeiende film, want hoewel ik vroeger heel dat sm-rechter-gedoe een regelrecht schandaal vond, moest ik nu toegeven dat ik het nog nooit "zo " had bekeken en eigenlijk heel bekrompen gereageerd had vroeger, met vooroordelen omdat Sm met nooit of te nimmer zelf zou kunnen boeien! Sex met fibro is al Sm op zijn eigen, want ik ben een watje geworden, een dikke taart die als een poppemieke moet behandeld worden omdat alles pijn doet! Soit, ik vond het een boeiende film , goed geacteerd en ik heb het eigenlijk wel voor Vlaamse films.

Tot daar lukte de avond nog een beetje, maar alles maalde door mijn hoofd, mijn relatie met mijn broers, niet ene die me ooit opbelde met de vraag hoe het met me gaat, veel mensen die hebben afgehaakt omdat ik anders geworden ben, beperkter en dat maakt me allemaal kwaad! Razend eigenlijk! Want k weet het, ik moet dat lijf aanvaarden, maar t wil me verdorie niet lukken! IK ben verscheurd tussen het nog steeds willen vechten om niet een halve invalide te worden en anderzijds weet ik van andere fibromaatjes dat "aanvaarding" de sleutel tot een beter leven is!

Ik zoek nieuwe dromen, dingen die voor mij haalbaar zijn, maar k vind er geen! Het veiligste voel ik me thuis, omdat ik op elk moment kan gaan liggen als dat nodig is! Maar ik wil ook niet aan huis gekluisterd raken! IK wil gaan wandelen, op een terrasje zitten zonder het gevoel te hebben dat mijn maag tot aan mijn keel zit te duwen!

Zonder die messentrekkers die me op elke weg vergezellen! Ik wil ze af en toe in de kast kunnen stoppen en zeggen, vandaag even niet stommelingen!

Het hatelijkste is dat ik niets kan plannen! Ik wil Shannon gaan afhalen van het vliegveld en ik weet nu niet of ik die dag in staat zal zijn om dat te doen!

Ik wil op reis naar de zon, genieten van de warmte op mijn lijf, maar ik wil daar ook geen halve week , ziek op mijn bed liggen, zonder dat ik waar krijg voor mijn mutualiteitscentjes die ik nu meer en meer moet omdraaien voor ik ze uitgeef!

IK wil op restaurant kunnen genieten van lekker eten zonder die maag die altijd lijkt vol te zitten, hoewel ik niet veel eten binnenkrijg! Ik hoopte dat de dokter me zei! Er zit daar een grote brok vet en die moeten we uithalen! Effe sneetje in buik maken, vet eruit en opgelost! Maar k vrees dat dit geen optie is!

Gelukkig verveel ik me niet, de dagen gaan redelijk vlug, niet dat de klok nu rapper voorttikt, maar ik doe alles veel trager! Meestal moet ik heel de voormiddag wakker worden, me slepen naar de badkamer, of moet ik al eens naar een dokter, hydrotherapy of gewoon een boodschap doen! De namiddag rust ik effe na mijn tasje melk, yoghurt of boterhammetje met speculoospasta, want veel meer krijg ik s middags niet binnen.

IN de namiddag begin ik dan te koken en wat lichte werkjes te doen en zo ben ik blij dat mijn mannetje om vijf uur thuiskomt en we nog een boodschap kunnen doen of . Maar s avonds zit hij dan ook graag eens aan zijn computer, hij heeft er dan al een dagtaak opzitten en ik kan niet eisen dat hij me de hele avond zit te animeren omdat ik heel de dag alleen heb gezeten!

Ach k weet het, k zit echt de zielepoot uit te hangen momenteel, maar ik wil ook niet vals vrolijk gaan doen als ik me niet echt vrolijk voel!

Ik begin er ernstig over na te denken om eens veertien dagen naar zee te gaan en daar een paar weken te gaan revalideren in het revalidatiecentrum in Mariakerke vlakbij Oostende, alleen weet ik niet , welk prijskaartje dat heeft en of ik me dat wel kan veroorloven!

En ja, ik ben ook soms kwaad, op die ,hierboven, waarom ze mij nu nog perse met die stomme fibro moesten opzadelen, had ik nog niet genoeg had misschien! Want ik het het zoal allemaal al gehad wat er in het leven te rapen had, mja en die kwakkelgezondheid, ontbrak er nog maar aan!

Morgen beter zeker! Onbeslist

10:18 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

Commentaren

Hey Christa,

Ik kan je zeggen. Na 10 jaar diagnose. Na x-zoveel jaren van ups&downs heb ik het nog niet aanvaard. Het blijft moeilijk. Ik leer er mee leven. In zekere zin ben ik me bewust van al wat niet (meer) kan. Maar ik besef dat er nog genoeg over is ondanks alle priemen, messen, ... die ze precies in mijn lijf steken. Je moet alleen zover zijn dat je het kunt zien. In het begin ben je als het ware blind voor al wat er nog voor je ligt.

Maar soms moet je eens gewoon goed kwaad kunnen worden. Uitrazen. Gillen. Huilen en snotteren.
Daarna kan je er weer tegen aan.

Veel mensen verdwijnen inderdaad uit je leven als je niet meer "past" in hun plaatje. Maar dat zijn geen ECHTE vriendschappen. Dat is geen WARE liefde. Dus probeer die illusie al achter je te zetten en trek je op aan wie blijft of in je leven komt. Dat helpt toch een beetje.

Veel sterkte.

Gepost door: Angel | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

Hey Angel,
bedankt! K weet dat je gelijk hebt hoor! Ik besef dat heel goed, dat ik moet kijken naar wat ik wel kan, dan naar wat ik niet kan! Maar vandaag lukt dat effe niet!
K ben je effe uit het oog verloren na je blogstop, maar als je me eens je http adres geeft, voeg ik je aan mijn lijstje toe en dan vind ik je makkelijker terug!
liefs enne merci hé!

Gepost door: christa | 10-10-10

Naar die film heb ik gisteren ook gekeken. Ik vond hem goed en aangrijpend. Eigenlijk wel straf hoe mensen in hun privéleven nog niet mogen doen wat ze zelf willen. Toen het betreffende feit hier in het nieuws kwam, had ik ook wel mijn vooroordeel klaar, maar met de film te zien, is mijn visie er op veranderd ... niet dat ik hier nu een 'kelder' ga laten installeren, maar er is begrip gekomen.

Maar over jouw lichaam dat niet wil meewerken, kan ik zo weinig raad geven, ik weet vaak niet hoe ik moet reageren, omdat ik de ziekte veel te weinig ken. Maar ik weet één ding heel zeker. Als je een postje wil maken over hoe je lichaam je tegenwerkt, of effe stoom wil aflaten, ga je gang. Schrijven maakt een pc niet zwaarder, maar je hart wel een beetje lichter !

Ik stuur je dikke knuffels toe xXx

Gepost door: Mamapippa | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

Haha, neen ik ga ook geen zo'n toestellen in mijne kelder monteren!
En trouwens nu ik eraan denk, we hebben helemaal geen kelder!
liefs
Christa

Gepost door: christa | 10-10-10

Ik heb ook de film ( deels ) bekeken en ik maakte eerder de bedenking wie het recht had om dat koppel indertijd zo te veroordelen zonder te weten waar het over gaat! Ze waren BEIDEN akkoord met wat ze deden, dan heeft iedere buitenstaander toch geen recht om die mensen door het slijk te halen alleen maar omdat anderen SM niet zouden willen, of zelfs niet kennen! Moesten we alles weten wat zich tussen de muren van sommige woningen afspelen, we zouden nogal opkijken! Vooroordelen kunnen zo veel kwaad aanrichten! Moeten we altijd voorzichtig mee zijn... Wie vrij is van zonden werpe de eerste steen!!! ;-))
Dat jij het ff niet meer ziet zitten, ja zeg, je zou voor minder de moed opgeven... en inderdaad, kijken naar wat je wél hebt lukt niet op je meest donkere momenten... er is slechts één troost: zo'n gevoel gaat GELUKKIG ook voorbij!!! En dát wens ik je nu zo snel mogelijk toe!!!

Gepost door: Tal | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

Ben het volledig met je eens Tal, het zou absoluut mijn ding niet zijn! Sm, ik snap het niet, maar zoals je zegt, zolang het van beide kanten uit vrije wil is, is er niets mis mee! Veel erger is dat kindermisbruik overal, die kinderen hebben geen keuze, ze worden gewoon gemanipuleerd en moeten onderdanig zijn en vroeger nog meer dan nu , want pastoors waren de rechterhand van God en de kids waren bang de hemel niet binnen te mogen! ocherkes toch
prettige zondag
liefsChrissta

Gepost door: christa | 10-10-10

Nee Christa, het is moeilijk! Ik zal de laatste zijn om het tegendeel te beweren. Ik leef ook trager, maar ook intenser als je begrijpt wat ik bedoel. En ik heb het ook nog steeds moeilijk om alles te aanvaarden. En dat zal volgens mij ook zo blijven! Als je weet wat we vroeger waren... dan zijn we nu nog een fractie van onszelf...
En toch mag je niet kwaad zijn op je lichaam of op jezelf. Je moet respect en trots houden voor jezelf en je niet gaan neerhalen!
Vind je jezelf te dik? Probeer er iets aan te doen, ga naar een diëtiste en hou vol.
Vind je het daarentegen niet erg dat je wat volslank bent? Haal je een nieuwe garderobe die goed past (dat hoeft niet uit dure winkels te komen!) en kleed je mooi op! Ook volslanke dames kunnen mooi voor de dag komen, als de maat maar goed is en het nergens zit te knellen.
Maar stop vooral om jezelf af te schilderen als een dikke, zielige troela want je bent en je kan zoveel meer dan dat! Het begint bij jezelf! Hou van jezelf!
Dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

Ja Bientje, je hebt volledig gelijk! Na mijn ferme dip van gisteren heb ik deze morgen een douche genomen, mijn uiterste best gedaan om mijn haar wat te brushen, zodat het niet plat aan mijn hoofd hangt te plakken! Ik heb me geschminkt , wat moeilijk is , want ik zie het gewoon niet goed, zonder mijn bril! en ik heb voor het eerst dit jaar, mijn laarzen aangedaan met hoge hakken!
En we zijn naar de brielmeersen gaan wandelen en achteraf nog op een terrasje gaan zitten in Tielt! K wil er niet zielig uitzien! K wil dieten maar het lukt niet, ik heb er nochtans het karakter voor hoor, heb voor ik ziek geworden ben, eens 12 kg afgevallen op een maand of 8 tijd. Zonder dietiste! Maar mijn maag doet, raar, soms krijg ik niets binnen en dan eet ik s avonds laat nog iets, ik weet dat dit niet goed, enfin en mijn buik lijkt echt ziekelijk dik, k denk dat er iets niet iin orde is met mijn maag, soms wordt ik kotsmisselijk terwijl ik eet, enfin k ga niet tot in de details treden!
En nu ga ik belegde broodjes maken en misschien lekker buiten straks opeten!
liefs
enne dikke knuffel terug!
christa

Gepost door: christa | 10-10-10

Reageren op dit commentaar

jij bent veel te onrustig Christa en je wil zoveel die niet kan
maar ik begrijp het wel, je staat nog aan het begin
en zelfs als je er al langer mee rondloopt kan het serieus op de zenuwen werken
Als ik bedenk in welk tempo ik vroeger werkte, dat was niet heel snel dat was vliegen, en dan de vele uren...
Nu zou ik nog geen kwart kunnen van de snelheid en van de uren

voor mij mag je dat allemaal doen hoor, zo'n revalidatiekuur van 14 dagen, maar daar zal het echt niet door verdwijnen
Jij moet gewoon een manier vinden om er mee om te gaan, je daar niet zo in 'opfretten', dat maakt het echt alleen maar erger
Vals vrolijk moet je zeker niet doen

ga naar buiten, geniet van de zon, in je tuin, het dorp, waar dan ook
probeer die onrust wat te temperen

zonnige knuff

Gepost door: fotorantje | 11-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.