28-11-10

Brussels by night ( deel 1 )

Brussels by night! Deel 1

 

Home sweet home na een dol avontuur in Brussel, met heel wat dingen om op mijn levensboek te schrijven een resem aan dingen die ik voor het eerst in mijn leven heb gedaan! Olé , ik word met dag rijker, ik wordt nog levensmillionair!

Gisterenmorgen , bij het krieken van dag opgestaan met een prachtig sneeuwlandschap, ons verheugend op een weekendje Brussel met mijn ouders! Ik keek   er naar uit , beetje windowshopping , vleugje toerist uithangen, en de eerste kerstmarkt, samen met de eerste sneeuw, leuker kon toch niet!

Tot de eerste me sneeuw me al meteen vloerde op onze oprit nog voor we vertrokken waren en ik lag te kermen van de pijn , mijn zware lijf vanboven op die voet! Mijn mannetje kwam aangelopen  om me recht te helpen en ineens kromp hijzelf ineen van de pijn met en luide langgerekte auw!

Mijn achillespees , riep hij, met angst in zijn ogen dat die het nu ook begeven had , na een scheurtje van een paar weken geleden. Jeezes wat een toestand! Al kreunend en steunend ben ik uiteindelijk  terug rechtgeraakt en aangezien we vertrekkenklaar  waren, hadden we niet echt de tijd om te overleggen of we toch niet best een dokter konden raadplegen! Het ging wel gaan, en mijn ouders waren trouwens ook al vanuit een andere windhoek naar Brussel vertrokken, ik vond dat ik het niet kon maken nu nog te annuleren! Soit, t zal wel lukken dacht ik, en ik had mijn stok mee, dus ik kon daar dus al op steunen, mijn zwarte slanke metgezel “uncle sam” zou me hierbij wel helpen! Hierbij heeft mijn stok nu ook een naam gekregen!

Op de trein kon ik anderhalf uur pootje laten rusten en ik spendeerde de vrije tijd die je op een trein hebt, aan het naaien van de voorpoten van mijn muis in wording!

 

Al snel kreeg ik telefoon van mijn moeder die met de heerlijke melding kwam dat hun trein stilstond en ze 24 minuten vertraging zouden oplopen! Wij niet getreurd daarom, ach een mens moet zich daar niet kribbig om maken! De koffie in de koffieshop rook heerlijk en een bakje koffie is voor mij nog altijd het beste wat er is , in de voormiddag althans!

De familie Spak en spok was bijna compleet! Mijn mannetje ging mijn ouders helpen bij het naar beneden komen van de trappen , want de roltrappen deden het ook al niet!  En met een slakkengangetje,  kwam het kleurrijke kwartet , bestaande uit een oude man met zijn rollater-karretje, de iets jongere vrouw met de valies achter zich zeulend, ikzelf met de stok en mannetje met de valies, aan bij het hotel! Ze zullen ons zien komen hebben, dit bonte gezelschap!

De bemanning aan de balie was supervriendelijk, onze kamers waren al in gereedheid gebracht, we konden meteen inchecken!

Snel de kamers inspecteren, het bed even uitproberen wat altijd het eerste is wat ik doe! Even de prijzen van de minibar inspecteren om te realiseren dat het allemaal pokkeduur  was .

Even later ons moeder ophalen , vader in bed stoppen en op weg naar de winkelstraat die ons tot bij de markt zou brengen! Brussels here we come!

 

Brussels by night! Deel 2

 

Mijn voetje werkte niet echt mee bij het stappen, en ik voelde hoe ik meer en meer moest gaan steunen op Uncle sam en mijn mannetje! Maar ik zette dapper door tot de kerstmarkt, want dat was het uiteindelijke doel van onze wandeling! Ik glunderde toen ik het geschenkje voor Shannon vond waar ik op zoek naar was en ik stak het als een gewonnen trofee in mijn handtas!

Pootje begon alsmaar venijniger te worden en toen we op de terugweg bijna bij het hotel waren, besefte ik dat ik iets ging moeten ondernemen en stapte de apotheek binnen. De zwarte apotheker van dienst sulferde me een verband op van 18.50 euro en ik dacht het hiermee s anderendaags te kunnen redden.

Het laatste stuk naar het hotel was een ware calvarietocht en toen ik aankwam op onze kamer  heb ik me nog nooit zo verrukt op het bed neergegooid! Mijne schat trok voorzichtig mijn laars uit en ging ijs halen naar het ijsautomaat op een ander verdiep. Hij stopte de ijsblokjes in een washandje en draaide er kunstig een handdoek rond! Nu zou het vlug gaan beteren si! Een beetje rusten en straks de badkamer in en me een beetje optutten voor het diner, fluitje van een cent!

Het fluitje van een cent duurde tot het moment dat ik effe naar het toilet moest  en op de lange weg van welgeteld vier meter moest slepen van zetel, naar andere zetel, tot krukje en besefte dat ik niet verder meer raakte! Gelukkig kwam mijn mannetje  als een reddende engel vanuit  de nieuwstraat neergedaald en kon me helpen het toilet te bereiken.

Eenmaal terug op bed, beseften we beiden dat ik  met deze voet niet thuis zou raken maar we vonden geen plausibele oplossing! Ik was niet eens in staat om in het restaurant te raken , hoe moest ik dan in godsnaam thuis raken?

Ik belde de receptie! Twee minuten later werd er op de deur geklopt, en twee knappe mannen in keurig pak kwamen de situatie eens overschouwen en overleggen wat we konden doen! Ze kwamen mijn voet van dichtbij inspecteren en schudden het hoofd! Ze namen het besluit een beetje van mij over en zeiden dat de ziekenwagen er zo zou aankomen en het ziekenhuis op een boogscheut van het hotel lag! Met een waggel hotelrolstoeltje waarover ik het later nog zal hebben werd ik tot beneden gebracht door twee goedlachse vriendelijke ambulanciers! Ik gekscheerde dat ik  nog nooit op een brancard in de ambulance had gelegen en dat nu ook weer eens op mijn palmares kon schrijven!  Met zwaailichten reden ze met mij door de rode lichten alsof mijn leven er  van afging, Oh my god, dat was toch nergens voor nodig, hopelijks namen ze geen risico en maakten ze geen brokken, van de ambulance en van ons! De dolle rit eindigde na twee minuten, want het hotel lag inderdaad net om de hoek! Ik werd van het brancard naar een bed overgezwierd en  ik moest wachten tot het mijn beurt was. Ik dacht aan tv feuilletons van spoedafdelingen , maar zag bitter weinig gelijkenissen met deze plek hier!Fibromindy was nog maar eens deftig gevloerd!

032.JPG

chriske brussel.JPG

 

Brussels by night. Deel 3

 

Fibromindy op spoed, dus gaat Mindy met mannetje  er ook van uit dat het hier “spoedig “ gaat opgelost worden!  Maar de altijd lachende vrolijke verpleger  die zich hier profileert als de leukste thuis, maakt ons duidelijk dat het druk is en dat ze onderbemand zijn en dat we het geplande diner vast op onze buik konden schrijven, maar ach dachten we , een half uurtje later of een uurtje, moet allemaal kunnen!

De miniverpleger die ook maar een minimondje nederlands spreekt kan niet lachen om onze mopjes, als hij voorbij crost met een document in zijn handen en ik hem aankijk en luidop mijn naam zeg met een groot vraagteken achter, waarmee ik eigenlijk wil weten of het nu al mijn beurt is! O wat ziet hij er gay uit als hij zijn schouders ophaalt en zijn mond vertrekt alsof hij wil zeggen, “mor zeg wi” ! K vrees dat miniman blij zal zijn dat zijn shift erop zit!

Er worden constant nieuwe gezichten binnen gebracht! Veel Mo A Medjes en veel met een onverstaanbare naam , zoals de kotsende pool! Die kwam binnen met zijn vriendin. Hij gooide zich op het brancard, lag te kermen als een slachtzwijn , grijpend naar zijn rug en buik! Aiaia, dat  poolken ziet er echt melijwekkend uit en ik ben nu eenmaal een mens met een grote bek maar nog een groter hart! Mijn gevoel van medelijden smelt een beetje als hij niet alleen ligt te kermen als een zwijn op de slachtbank maar begint te kotsen als, tja als wat, als een kotsende pool zeker!

De geur tempert mijn hongergevoel, allee dan is het toch nog ergens goed voor!

Er komen ook een paar daklozen bij, straalbezopen! De hoofdverpleger zegt in het Frans, “kom we gaan u naar uw presidentiële suite brengen! Later op de avond zullen we die presidentiële te zien krijgen.

De klok tikt voort, verplegers komen en gaan en om 9 uur vertrekt de altijd lachende verpleger met zijn armanibril in motorcostuum, dju toch , uit met de pret, we zullen het met “miniverpleger “ moeten doen!

Tegen 21 uur komt hij ons het blijde nieuws brengen dat  er maar twee meer voor zijn! We weten nu zeker dat we het diner niet meer zullen halen, dju toch! Maar we krijgen hier waar  voor geld in de soap, “ het leven zoals het is”. We zien ook Mo A Medje buiten komen met een plakkerke op zijn voorhoofd! We ergeren ons dat de mensen daarvoor naar spoed komen, maar bon!

De kotsende pool wordt ertussen  genomen maar dat vind ik helemaal niet erg omdat zijn probleem  er echt veel dringender is dan mijne poot waarmee ik nu toch al de ganse dag loop!

Ondertussen hebben we de amburlanciers al een paar keer gezien met een nieuwe lading en ze vertellen onze boeiende verhalen tussen het vervoeren van de patiënten door, over steekpartijen, daklozen, voetbalhooligans en overdrijvende histerische mensen die de ambulance bellen voor een verdraaide scheet!.

Ook de miniverpleger verdwijnt van het toneel en vertrekt schijnbaar heel tevreden en schuddend met zijn achterwerk het strijdtoneel, wedden dat zijn vriendje vol verlangen op hem wacht! Ik wens hem een goeie avond en zeg dat ik hem  nog een gezellige avond wens, hij lacht eens groen terug!

Eindelijk na 3,5 uur op de gang liggen wachten, ( gelukkig in een goed bed) is het onze beurt! Ik word in een rolstoel geploft en we rijden een onderzoekskamertje binnen, daar effe terug  wachten! IK zie

Een man waarvan ik denk dat hij klop heeft gekregen en ook gedronken heeft door de gang dwalen met  een wazige blik in zijn ogen , een operatieschortje aan , in blote kont en overal blauwe plekken! De lange verpleger met baard, dwingt hem terug naar zijn kamertje, en hij luistert gedwee!

Tijdens de rit naar de beeldopnames, ( neen fibromindy gaat niet naar de filmstudio’s) zien we de presidentiële suite! Een donker kamertje met een matras op de grond en op de matras, de zwalpende dakloze die ze hier zijn roes laten uitslapen, ik vermoed dat hij vaste klant aan huis is!

De kotsende pool zit ondertussen ook met een operatieschortje aan en aan een baxter. Hij kermt niet meer van de pijn en heeft al wat kleur gekregen! Zijn vriendin steekt haar duim op naar mij, waarmee ze vast wil zeggen, “fijn dat het eindelijk jou beurt is”. Een zwarte verpleger gaat met mij naar de radiografie dat zich op een ander verdiep bevindt, een doodse gang waar alles potdicht is en waar alles dus voor mij moet opengemaakt worden! Wie zal dat betalen?? Lalalala, k vrees, voor het grootste deel de ziekenkas en de rest van mijn budget die ik voorzien had voor kerstcadeautjes, ach ja, t is voor t goede doel zeker!

De zwarte vriendelijke verpleger brabbelt in snel Frans wat er met mijn voet aan de hand is, maar om eerlijk te zijn, k heb het niet allemaal begrepen, maar soit, “ce n’est pas grave “ is het belangrijkste dat ik dan wel heb begrepen!

Ik word nog maar eens naar beneden gebracht, weer in de box gezet, want zo noemen ze die kamertjes daar, hoor ik later van de vriendelijke orthopediste.

Nog een figuur die erg murmelt vertelt me dat er twee opties zijn , gips met krukken en het tweede heb ik niet eens begrepen! Ik liet hem dus de vrije keuze door te zeggen, “comme vous voulez monsieur” , waarna ze me nog een kwartiertje dan eindelijk naar de plaasterkamer brengt en ik me op de tafel mag leggen . Maar ik heb nog een probleem, ik heb en lange nauwe broek aan, en ze vraagt hoe we dat gaan oplossen! Mja, ik had er me al bij neergelegd dat ze mijn broek onherroepelijk ging open knippen, want ik kon moeilijk , broek uit doen en met tuniek met jas erover terug naar het hotel gaan! Maar de blondine kwam met een short op de proppen die me wonderwel nog pastte ook! IK was dankbaar voor het sparen van mijn broek, oef toch één ding dat goed afliep!

En zo werd ik ingepakt met gips tot onder de knie!

 

Brussels by night . Deel 4

 

Bon we mochten van de vriendelijke plaastermadam het ziekenhuis verlaten! Alleen was het nog de vraag hoe???

IK beschik immers over hele zwakke fibro-armen en benen en de eerste drie meters ging het nog net om op één been te huppelen. Eens buiten moest ik een straatje omhoog en ofschoon ik wist dat het hotel slechts op een loopje van hier lag, wist ik dat ik er niet zou raken op die manier! Vroeger zou dat allemaal een fluitje van een cent geweest zijn! Ik zou met sprongen van een meter op die krukken vooruit geraakt zijn! Maar bon, vroeger was vroeger en nu is nu en “nu” moet ik dus in het hotel zien te raken! Ik heb die krukken zwaar onderschat!

In de verte , enfin op tien meter zag ik een bushokje staan die als een verlossing uit de lucht kwam gevallen! Ik  hinkte erheen en vroeg mijn mannetje of hij het zag zitten om dat voorhistorisch karretje  van het hotel te halen waarmee de ambulanciers me tot aan de draagberrie beneden gebracht hadden!Mijn mannetje ontpopt zich in stresssituaties als een superheld en vertrok stante pede met grote stappen alsof hij de zevenmijlslaarzen van klein duimpje droeg!

Twee vriendelijke mensen wachtend op de bus waren een welkome afwisseling voor mij en ik sloeg aan het tetteren alsof ik die onbekenden al jaren kende! Het wachten vloog voorbij en daar kwam mijn mannetje er al aan met zijn zevenmijlslaarzen en het voorhistorische karretje!

IK denk dat wij die mensen hun dag goed hebben gemaakt door de manier hoe het “met het karretje rijden “ verliep!Je moet weten dat er aan dat karretje alleen twee achterwielen waren en geen voorwielen, het leek eerder iets om valiezen op te zetten! Dus mijne man moest mijn volle negentig kilo achterover kippen om op die twee wielen te kunnen rijden! Hij verdient een medaille als verdienstelijkste echtgenoot van t jaar!

We moesten een paar keer de zebrapaden over en ik moest telkens rechtstaan aan het border van het troittoir omdat het niet mogelijk was met dat krammikkelig ding op het troittoir te raken! T was vaste een mooi schouwspel, alleen jammer dat het geen opname voor benidorm bastards was!

Anyway, de eindstreep bereiken, namelijk het hotel voelde als een overwinning , alleen stond er niemand om voor mijn mannetje te applaudisseren maar de bezorgde manager stormde wel op ons af en vroeg  of “ We need something more?”

Waarop ik onmiddellijk reageerde “ yes we need a drink and something to eat, because we are so hungry and thirsty now”! We zwierden de kar aan de kant en ik sprong de paar trappen op naar de bar, waar ze een beetje later enige tijd later heerlijke toasten voorschotelden met een fijn slaatje, mocht ook wel voor de prijs, maar ik moest nu echt wel wat eten! Onze schotel smaakte gastronomisch lekker en we kapten met gemak twee frisse triples naar binnen! Maar zonder kleerscheuren of andere valpartijen bereikten we onze kamer! Gelukkig kon ik met het assortiment kussens dat ons heerlijke bed rijk was, een systeem maken dat er voor zorgde dat ik een heerlijke nacht had!

Tijdens het ontbijt s morgens overlegden we met mijn ouders dat we samen met een taxi naar het zuidstation zouden rijden en zij nog wat gingen markten en wij de trein naar “home sweet home “ zouden nemen. Ik kocht op de markt nog snel een paar laarsjes met goeie antislipzolen om verder ongelukken te vermijden en tegen de middag kon ik me dan eindelijk terug in mijn bekende hoekje ploffen! We hadden het weer eens overleefd en had hopen stof om schrijven, heerlijk toch!

033.JPG jammer dat de foto zo slecht gelukt is, maar beter dit dan niets he!

14:49 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (21) | Tags: trein, brussel, brussels by night |  Facebook

Commentaren

Ik weet dat ik niet mag lachen maar je moet die historie eens lezen als buitenstaander, je bent goed bezig om van je lijst een encyclopedie te maken :) k Hoop echter dat het niet zo erg zal blijken als het eigenlijk wel lijkt. Ben al heel nieuwsgierig naar het vervolg van het verhaal...waar je gaat vertellen dat het al bij al nog meeviel????? Ik duim.

Gepost door: bea | 28-11-10

Reageren op dit commentaar

T valt mee hoor Bea! Maar er komt nog heel wat!
T ergste zal de rekening zijn vrees ik, maar al bij al
hebben we er zelf nog hartelijk mee kunnen lachen!
K ga mijn best doen om snel te schrijven!
groetjes
christa

Gepost door: christa | 28-11-10

olala wat een belevenissen
en een echte cliffhanger, ik wil nu wel eens deel drie lezen hoor

Gepost door: fotorantje | 28-11-10

Reageren op dit commentaar

K schrijf hem speciaal voor u in stukken, omdat het anders een te lange tekst wordt, en k hou er graag wat spanning en en eum, k moet nog aan t derde deel beginnen maar eerst eten want honger knaagt , straks naar t spoed met maagproblemen, haha, neen thanks, t was goe zo, hihi!

Gepost door: christa | 28-11-10

manmanman wat spannend allemaal
lief dat je dat voor mij in verschillende stukken schrijft ;-)
ik kan heel goed volgen en realiseer dat het echt niet saai is om met jou op stap te gaan, altijd wat te beleven

Gepost door: fotorantje | 28-11-10

Reageren op dit commentaar

Amaai dat was tot nu een heel spannend verhaal. Toch spijtig dat je niet zoals voorzien kon genieten voor de kerstinkopen.
De rest herken ik wel. Ik woon in Brussel hé. Waar was je eigenlijk? In het centrum? Sint Jans hospitaal? De spoed duurt hier altijd zo lang. Je zou bang zijn om er naar toe te moeten.
Ik hoop voor jou dat alles vlug geneest. Groetjes en ik wacht op het vervolg van het verhaal :-))

Gepost door: emmy | 28-11-10

Reageren op dit commentaar

Hey Emmy we verbleven in het crown plaza hotel op het rogierplein. Het St jean hospital was daar echt maar de hoek om! Ze waren daar wel ferm onderbemand.
Maar nu kan ik lekker thuis terug in mijn zetelke zitten!
groetjes
christa

Gepost door: christa | 29-11-10

hihihihihi.....
Maar ben heel blij dat het meeviel!

Gepost door: bea | 29-11-10

Reageren op dit commentaar

Ach ja, we kunner dan ook maar beter een beetje mee lachen hé!

Gepost door: christa | 29-11-10

deze Brusselcitytrip zullen jullie nooit meer vergeten

en wat is er nu juist met je voet?
iets gebroken?

Gepost door: fotorantje | 29-11-10

Reageren op dit commentaar

Niet zo erg hoor, zware verstuiking en een klein scheurtje, rien de grave zei de dokter! Maar je moet natuurlijk wel thuis raken! ER zat wel een ferm ei op, ik zou nooit meer in mijn laarzen geraakt zijn en op blote voeten naar huis komen was ook zo raar nietwaar!

Gepost door: christa | 29-11-10

Hier sé, fibromindy ten 'voeten' uit! Maar het kan ferm zeer doen hè! Wist je dat wij de pijn minimum driemaal erger ervaren dan gezonde mensen!!!

groetjes

Gepost door: maike | 29-11-10

Reageren op dit commentaar

en van een grote verkoudheid kunnen we ons even ellendig voelen als gezonde mensen met een griep, allé die zijn op dat moment niet gezond natuurlijk, hihi

Gepost door: fotorantje | 29-11-10

Hey Maike, Ja kweet het, misschien zonder andere mensen met zo'n voet gewoon verder kunnen wandelen, maar ik dus niet! Maar ik val wel veel, ik moet echt opletten met zo'n slecht evenwicht en als het dan nog glad is.... tja dan kan er vanalles gebeuren hé!
groetjes
christa

Gepost door: christa | 29-11-10

Tjonge, dat is een week-end om nooit te vergeten. Ik las hier bij de reactie van Maike dat jullie pijn 3x meer voelen, jeezes, Christa chapeau!! En het hier toch nog zo grappig en levensecht kunnen vertellen, 'k zag alles zo voor mij :)

Gepost door: bea | 29-11-10

Reageren op dit commentaar

wat voor een weekendje zeg ... en ondanks alles schrijf je het zo luchtig en vrolijk ... toch maar oppassen nu en voorzichtig zijn, het rustig aan doen

Gepost door: mijmerwolkje | 29-11-10

Reageren op dit commentaar

hey christa, nog een late reactie, maar last but not least he. Met je verhaal over de perikelen in Brussel heb je me hartelijk doen lachen, hoewel je op het moment zelf het waarschijnlijk wel niet zo leuk vond. Enne... mag ik komen naar de medaille-uitreiking...? :-)

Gepost door: pelgrimpje | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

Hey pelgrimpje!
Uiteraard mag je komen naar de medaille-uitreiking! Wel weet je,
ik heb het hardst gekermd hier aan de poort en op het laatste van onze wandeltocht, eens ik op het bed lag was de pijn zo erg niet meer en kon ik wel om lachen, al bij al was het een avontuur, en t ergste zal de rekening zijn , vrees ik!
groetjes

Gepost door: christa | 30-11-10

:-) wat een verhaal ! De manier waarop jij de dingen beschrijft ... zalig ! Al vermoed ik dat dat pootje aardig pijn gedaan heeft. En? Intussen alles ok? Pootje omhoog en muisjes naaien dan maar vermoed ik?

Lieve groetjes en veel beterschap !

Gepost door: anneke | 30-11-10

Reageren op dit commentaar

Ja muisjes naaien, k ga er aan beginnen si!
Zo raakt mijn muisje klaar tegen dat ik naar volgende les moet!
Kan ik ze ineen zetten en opvullen! En dan nog kleertjes maken, kweet nog niet goed welke kleertjes ik hem wil aantrekken! En zo heb ik weer stof om over na te denken!
enne Anneke, de pijn valt best mee hoor, k heb meer pijn in mijn lijf door met die krukken te springen dan aan mijn voet!
groetjes

Gepost door: christa | 30-11-10

Jawadde Christa wat een verhaal zeg! Ik heb het in twee keer gelezen want mijn week is eigenlijk ook wel blogstuff hoor! Pfff!
Alles met een kwinkslag hé bij jou!
En hoe is het nu met het voetje?
En de rest?
Liefs,

Gepost door: Bientje | 04-12-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.