30-11-10

Het blok aan mijn been!

Die gips is letterlijk een blok aan mijn been! Ik raak met moeite, in de keuken , op het toilet, en mijn geradbraakte lijf is nog geradbraakter dan voorheen! Ik geef het grif toe, ik ben niet graag mobiel beperkt! Ik wil in mijn auto kunnen springen, enfin, springen zit er niet meer in! IK wil kleine verzetjes kunnen doen, en hier weg kunnen van tussen mijn vier muren!

Ik word knettergek van de hond die er wel in slaagt van buiten naar binnen , de deur open te doen, maar die ze niet meer terug dicht doet! Dus moet ik me uit mijn zetel hijsen en naar de deur toe springen, en dat zo'n keer of vijftien op een dag, want met die koude buiten kan ik het me niet veroorloven de deur rekwijd open te laten staan!

Ik zit op een paar eieren te broeden, moet nog een verrassing zijn, wie weet kan ik er tegen pasen meer over zeggen! En ik zit vol verwachting uit te kijken naar een paar emails die me moeten helpen om die eieren uit te broeden! Maar iedereen zit niet in het gips of heeft fibro en heeft maar dat te doen! Dus mag ik dat niet vergeten, dat de wereld druk doordraaid terwijl ik stil lig!

Ik wil plannen maken , maar de ziekte van mijn vader houdt me tegen, ik zou het klote vinden als iets dat ik zou graag wou in het water zou vallen! Uiteraard zou ik het nog erger vinden als er iets met mijn vader gebeurt!

Dit weekend gedroeg hij zich anders dan wat ik van hem gewoon was, hij is gelatener geworden en t is alsof hij nu pas ziet, wie ik ben, hoe ik ben ,hoe ik denk en leef, en t is verdorie alsof hij daar voor het eerst in zijn leven mee akkoord gaat! Misschien willen mensen die binnenkort gaan sterven onbewust alles nog goed maken in hun leven dat er goed te maken valt!

Ik ga het onderwerp kanker en dood niet uit de weg als ik tegen hem praat! Ik wil dat hij nog kansen krijgt om dingen te zeggen , te willen , zonder hem de mond te snoeren en hem wijs te maken dat hij nog tien jaar zal leven! Oude mensen moet je niet als babys gaan behandelen, maar als volwaardige volwassen mensen! Je moet ze hun waardigheid gunnen!

Ik krijg het ervan als ze oude mensen gaan betuttelen als seniele kinderen! Het ontbreekt er nog net aan of ze gaan brabbeltaal gaan spreken tegen hen,

a coochie coochie coochie, awel awel awel, waar is hem da?? En lacht e keer, ja lacht e keer, bla bla bla

K snap zelfs niet waarom we zo tegen babys praten , maar kom, k heb het ook gedaan hoor, hoewel ik dat zoveel mogelijk heb willen vermijden! Ik zong vooral onnozele liedjes die totaal geen steek hielden, of dat opvoedkundig verantwoord is, k zou t niet weten!

Bon, ik ga de laatste poot van mijn muis in elkaar flanzen! K heb gezien dat zijn voorpoten niet helemaal gelijk zijn, k vrees dat ik die zal moeten gaan open doen, ach ja, fibromindy is verre van perfect hé!

08:09 Gepost door fibromindy in stomme fibro, verleden | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook

28-11-10

Brussels by night ( deel 1 )

Brussels by night! Deel 1

 

Home sweet home na een dol avontuur in Brussel, met heel wat dingen om op mijn levensboek te schrijven een resem aan dingen die ik voor het eerst in mijn leven heb gedaan! Olé , ik word met dag rijker, ik wordt nog levensmillionair!

Gisterenmorgen , bij het krieken van dag opgestaan met een prachtig sneeuwlandschap, ons verheugend op een weekendje Brussel met mijn ouders! Ik keek   er naar uit , beetje windowshopping , vleugje toerist uithangen, en de eerste kerstmarkt, samen met de eerste sneeuw, leuker kon toch niet!

Tot de eerste me sneeuw me al meteen vloerde op onze oprit nog voor we vertrokken waren en ik lag te kermen van de pijn , mijn zware lijf vanboven op die voet! Mijn mannetje kwam aangelopen  om me recht te helpen en ineens kromp hijzelf ineen van de pijn met en luide langgerekte auw!

Mijn achillespees , riep hij, met angst in zijn ogen dat die het nu ook begeven had , na een scheurtje van een paar weken geleden. Jeezes wat een toestand! Al kreunend en steunend ben ik uiteindelijk  terug rechtgeraakt en aangezien we vertrekkenklaar  waren, hadden we niet echt de tijd om te overleggen of we toch niet best een dokter konden raadplegen! Het ging wel gaan, en mijn ouders waren trouwens ook al vanuit een andere windhoek naar Brussel vertrokken, ik vond dat ik het niet kon maken nu nog te annuleren! Soit, t zal wel lukken dacht ik, en ik had mijn stok mee, dus ik kon daar dus al op steunen, mijn zwarte slanke metgezel “uncle sam” zou me hierbij wel helpen! Hierbij heeft mijn stok nu ook een naam gekregen!

Op de trein kon ik anderhalf uur pootje laten rusten en ik spendeerde de vrije tijd die je op een trein hebt, aan het naaien van de voorpoten van mijn muis in wording!

 

Al snel kreeg ik telefoon van mijn moeder die met de heerlijke melding kwam dat hun trein stilstond en ze 24 minuten vertraging zouden oplopen! Wij niet getreurd daarom, ach een mens moet zich daar niet kribbig om maken! De koffie in de koffieshop rook heerlijk en een bakje koffie is voor mij nog altijd het beste wat er is , in de voormiddag althans!

De familie Spak en spok was bijna compleet! Mijn mannetje ging mijn ouders helpen bij het naar beneden komen van de trappen , want de roltrappen deden het ook al niet!  En met een slakkengangetje,  kwam het kleurrijke kwartet , bestaande uit een oude man met zijn rollater-karretje, de iets jongere vrouw met de valies achter zich zeulend, ikzelf met de stok en mannetje met de valies, aan bij het hotel! Ze zullen ons zien komen hebben, dit bonte gezelschap!

De bemanning aan de balie was supervriendelijk, onze kamers waren al in gereedheid gebracht, we konden meteen inchecken!

Snel de kamers inspecteren, het bed even uitproberen wat altijd het eerste is wat ik doe! Even de prijzen van de minibar inspecteren om te realiseren dat het allemaal pokkeduur  was .

Even later ons moeder ophalen , vader in bed stoppen en op weg naar de winkelstraat die ons tot bij de markt zou brengen! Brussels here we come!

 

Brussels by night! Deel 2

 

Mijn voetje werkte niet echt mee bij het stappen, en ik voelde hoe ik meer en meer moest gaan steunen op Uncle sam en mijn mannetje! Maar ik zette dapper door tot de kerstmarkt, want dat was het uiteindelijke doel van onze wandeling! Ik glunderde toen ik het geschenkje voor Shannon vond waar ik op zoek naar was en ik stak het als een gewonnen trofee in mijn handtas!

Pootje begon alsmaar venijniger te worden en toen we op de terugweg bijna bij het hotel waren, besefte ik dat ik iets ging moeten ondernemen en stapte de apotheek binnen. De zwarte apotheker van dienst sulferde me een verband op van 18.50 euro en ik dacht het hiermee s anderendaags te kunnen redden.

Het laatste stuk naar het hotel was een ware calvarietocht en toen ik aankwam op onze kamer  heb ik me nog nooit zo verrukt op het bed neergegooid! Mijne schat trok voorzichtig mijn laars uit en ging ijs halen naar het ijsautomaat op een ander verdiep. Hij stopte de ijsblokjes in een washandje en draaide er kunstig een handdoek rond! Nu zou het vlug gaan beteren si! Een beetje rusten en straks de badkamer in en me een beetje optutten voor het diner, fluitje van een cent!

Het fluitje van een cent duurde tot het moment dat ik effe naar het toilet moest  en op de lange weg van welgeteld vier meter moest slepen van zetel, naar andere zetel, tot krukje en besefte dat ik niet verder meer raakte! Gelukkig kwam mijn mannetje  als een reddende engel vanuit  de nieuwstraat neergedaald en kon me helpen het toilet te bereiken.

Eenmaal terug op bed, beseften we beiden dat ik  met deze voet niet thuis zou raken maar we vonden geen plausibele oplossing! Ik was niet eens in staat om in het restaurant te raken , hoe moest ik dan in godsnaam thuis raken?

Ik belde de receptie! Twee minuten later werd er op de deur geklopt, en twee knappe mannen in keurig pak kwamen de situatie eens overschouwen en overleggen wat we konden doen! Ze kwamen mijn voet van dichtbij inspecteren en schudden het hoofd! Ze namen het besluit een beetje van mij over en zeiden dat de ziekenwagen er zo zou aankomen en het ziekenhuis op een boogscheut van het hotel lag! Met een waggel hotelrolstoeltje waarover ik het later nog zal hebben werd ik tot beneden gebracht door twee goedlachse vriendelijke ambulanciers! Ik gekscheerde dat ik  nog nooit op een brancard in de ambulance had gelegen en dat nu ook weer eens op mijn palmares kon schrijven!  Met zwaailichten reden ze met mij door de rode lichten alsof mijn leven er  van afging, Oh my god, dat was toch nergens voor nodig, hopelijks namen ze geen risico en maakten ze geen brokken, van de ambulance en van ons! De dolle rit eindigde na twee minuten, want het hotel lag inderdaad net om de hoek! Ik werd van het brancard naar een bed overgezwierd en  ik moest wachten tot het mijn beurt was. Ik dacht aan tv feuilletons van spoedafdelingen , maar zag bitter weinig gelijkenissen met deze plek hier!Fibromindy was nog maar eens deftig gevloerd!

032.JPG

chriske brussel.JPG

 

Brussels by night. Deel 3

 

Fibromindy op spoed, dus gaat Mindy met mannetje  er ook van uit dat het hier “spoedig “ gaat opgelost worden!  Maar de altijd lachende vrolijke verpleger  die zich hier profileert als de leukste thuis, maakt ons duidelijk dat het druk is en dat ze onderbemand zijn en dat we het geplande diner vast op onze buik konden schrijven, maar ach dachten we , een half uurtje later of een uurtje, moet allemaal kunnen!

De miniverpleger die ook maar een minimondje nederlands spreekt kan niet lachen om onze mopjes, als hij voorbij crost met een document in zijn handen en ik hem aankijk en luidop mijn naam zeg met een groot vraagteken achter, waarmee ik eigenlijk wil weten of het nu al mijn beurt is! O wat ziet hij er gay uit als hij zijn schouders ophaalt en zijn mond vertrekt alsof hij wil zeggen, “mor zeg wi” ! K vrees dat miniman blij zal zijn dat zijn shift erop zit!

Er worden constant nieuwe gezichten binnen gebracht! Veel Mo A Medjes en veel met een onverstaanbare naam , zoals de kotsende pool! Die kwam binnen met zijn vriendin. Hij gooide zich op het brancard, lag te kermen als een slachtzwijn , grijpend naar zijn rug en buik! Aiaia, dat  poolken ziet er echt melijwekkend uit en ik ben nu eenmaal een mens met een grote bek maar nog een groter hart! Mijn gevoel van medelijden smelt een beetje als hij niet alleen ligt te kermen als een zwijn op de slachtbank maar begint te kotsen als, tja als wat, als een kotsende pool zeker!

De geur tempert mijn hongergevoel, allee dan is het toch nog ergens goed voor!

Er komen ook een paar daklozen bij, straalbezopen! De hoofdverpleger zegt in het Frans, “kom we gaan u naar uw presidentiële suite brengen! Later op de avond zullen we die presidentiële te zien krijgen.

De klok tikt voort, verplegers komen en gaan en om 9 uur vertrekt de altijd lachende verpleger met zijn armanibril in motorcostuum, dju toch , uit met de pret, we zullen het met “miniverpleger “ moeten doen!

Tegen 21 uur komt hij ons het blijde nieuws brengen dat  er maar twee meer voor zijn! We weten nu zeker dat we het diner niet meer zullen halen, dju toch! Maar we krijgen hier waar  voor geld in de soap, “ het leven zoals het is”. We zien ook Mo A Medje buiten komen met een plakkerke op zijn voorhoofd! We ergeren ons dat de mensen daarvoor naar spoed komen, maar bon!

De kotsende pool wordt ertussen  genomen maar dat vind ik helemaal niet erg omdat zijn probleem  er echt veel dringender is dan mijne poot waarmee ik nu toch al de ganse dag loop!

Ondertussen hebben we de amburlanciers al een paar keer gezien met een nieuwe lading en ze vertellen onze boeiende verhalen tussen het vervoeren van de patiënten door, over steekpartijen, daklozen, voetbalhooligans en overdrijvende histerische mensen die de ambulance bellen voor een verdraaide scheet!.

Ook de miniverpleger verdwijnt van het toneel en vertrekt schijnbaar heel tevreden en schuddend met zijn achterwerk het strijdtoneel, wedden dat zijn vriendje vol verlangen op hem wacht! Ik wens hem een goeie avond en zeg dat ik hem  nog een gezellige avond wens, hij lacht eens groen terug!

Eindelijk na 3,5 uur op de gang liggen wachten, ( gelukkig in een goed bed) is het onze beurt! Ik word in een rolstoel geploft en we rijden een onderzoekskamertje binnen, daar effe terug  wachten! IK zie

Een man waarvan ik denk dat hij klop heeft gekregen en ook gedronken heeft door de gang dwalen met  een wazige blik in zijn ogen , een operatieschortje aan , in blote kont en overal blauwe plekken! De lange verpleger met baard, dwingt hem terug naar zijn kamertje, en hij luistert gedwee!

Tijdens de rit naar de beeldopnames, ( neen fibromindy gaat niet naar de filmstudio’s) zien we de presidentiële suite! Een donker kamertje met een matras op de grond en op de matras, de zwalpende dakloze die ze hier zijn roes laten uitslapen, ik vermoed dat hij vaste klant aan huis is!

De kotsende pool zit ondertussen ook met een operatieschortje aan en aan een baxter. Hij kermt niet meer van de pijn en heeft al wat kleur gekregen! Zijn vriendin steekt haar duim op naar mij, waarmee ze vast wil zeggen, “fijn dat het eindelijk jou beurt is”. Een zwarte verpleger gaat met mij naar de radiografie dat zich op een ander verdiep bevindt, een doodse gang waar alles potdicht is en waar alles dus voor mij moet opengemaakt worden! Wie zal dat betalen?? Lalalala, k vrees, voor het grootste deel de ziekenkas en de rest van mijn budget die ik voorzien had voor kerstcadeautjes, ach ja, t is voor t goede doel zeker!

De zwarte vriendelijke verpleger brabbelt in snel Frans wat er met mijn voet aan de hand is, maar om eerlijk te zijn, k heb het niet allemaal begrepen, maar soit, “ce n’est pas grave “ is het belangrijkste dat ik dan wel heb begrepen!

Ik word nog maar eens naar beneden gebracht, weer in de box gezet, want zo noemen ze die kamertjes daar, hoor ik later van de vriendelijke orthopediste.

Nog een figuur die erg murmelt vertelt me dat er twee opties zijn , gips met krukken en het tweede heb ik niet eens begrepen! Ik liet hem dus de vrije keuze door te zeggen, “comme vous voulez monsieur” , waarna ze me nog een kwartiertje dan eindelijk naar de plaasterkamer brengt en ik me op de tafel mag leggen . Maar ik heb nog een probleem, ik heb en lange nauwe broek aan, en ze vraagt hoe we dat gaan oplossen! Mja, ik had er me al bij neergelegd dat ze mijn broek onherroepelijk ging open knippen, want ik kon moeilijk , broek uit doen en met tuniek met jas erover terug naar het hotel gaan! Maar de blondine kwam met een short op de proppen die me wonderwel nog pastte ook! IK was dankbaar voor het sparen van mijn broek, oef toch één ding dat goed afliep!

En zo werd ik ingepakt met gips tot onder de knie!

 

Brussels by night . Deel 4

 

Bon we mochten van de vriendelijke plaastermadam het ziekenhuis verlaten! Alleen was het nog de vraag hoe???

IK beschik immers over hele zwakke fibro-armen en benen en de eerste drie meters ging het nog net om op één been te huppelen. Eens buiten moest ik een straatje omhoog en ofschoon ik wist dat het hotel slechts op een loopje van hier lag, wist ik dat ik er niet zou raken op die manier! Vroeger zou dat allemaal een fluitje van een cent geweest zijn! Ik zou met sprongen van een meter op die krukken vooruit geraakt zijn! Maar bon, vroeger was vroeger en nu is nu en “nu” moet ik dus in het hotel zien te raken! Ik heb die krukken zwaar onderschat!

In de verte , enfin op tien meter zag ik een bushokje staan die als een verlossing uit de lucht kwam gevallen! Ik  hinkte erheen en vroeg mijn mannetje of hij het zag zitten om dat voorhistorisch karretje  van het hotel te halen waarmee de ambulanciers me tot aan de draagberrie beneden gebracht hadden!Mijn mannetje ontpopt zich in stresssituaties als een superheld en vertrok stante pede met grote stappen alsof hij de zevenmijlslaarzen van klein duimpje droeg!

Twee vriendelijke mensen wachtend op de bus waren een welkome afwisseling voor mij en ik sloeg aan het tetteren alsof ik die onbekenden al jaren kende! Het wachten vloog voorbij en daar kwam mijn mannetje er al aan met zijn zevenmijlslaarzen en het voorhistorische karretje!

IK denk dat wij die mensen hun dag goed hebben gemaakt door de manier hoe het “met het karretje rijden “ verliep!Je moet weten dat er aan dat karretje alleen twee achterwielen waren en geen voorwielen, het leek eerder iets om valiezen op te zetten! Dus mijne man moest mijn volle negentig kilo achterover kippen om op die twee wielen te kunnen rijden! Hij verdient een medaille als verdienstelijkste echtgenoot van t jaar!

We moesten een paar keer de zebrapaden over en ik moest telkens rechtstaan aan het border van het troittoir omdat het niet mogelijk was met dat krammikkelig ding op het troittoir te raken! T was vaste een mooi schouwspel, alleen jammer dat het geen opname voor benidorm bastards was!

Anyway, de eindstreep bereiken, namelijk het hotel voelde als een overwinning , alleen stond er niemand om voor mijn mannetje te applaudisseren maar de bezorgde manager stormde wel op ons af en vroeg  of “ We need something more?”

Waarop ik onmiddellijk reageerde “ yes we need a drink and something to eat, because we are so hungry and thirsty now”! We zwierden de kar aan de kant en ik sprong de paar trappen op naar de bar, waar ze een beetje later enige tijd later heerlijke toasten voorschotelden met een fijn slaatje, mocht ook wel voor de prijs, maar ik moest nu echt wel wat eten! Onze schotel smaakte gastronomisch lekker en we kapten met gemak twee frisse triples naar binnen! Maar zonder kleerscheuren of andere valpartijen bereikten we onze kamer! Gelukkig kon ik met het assortiment kussens dat ons heerlijke bed rijk was, een systeem maken dat er voor zorgde dat ik een heerlijke nacht had!

Tijdens het ontbijt s morgens overlegden we met mijn ouders dat we samen met een taxi naar het zuidstation zouden rijden en zij nog wat gingen markten en wij de trein naar “home sweet home “ zouden nemen. Ik kocht op de markt nog snel een paar laarsjes met goeie antislipzolen om verder ongelukken te vermijden en tegen de middag kon ik me dan eindelijk terug in mijn bekende hoekje ploffen! We hadden het weer eens overleefd en had hopen stof om schrijven, heerlijk toch!

033.JPG jammer dat de foto zo slecht gelukt is, maar beter dit dan niets he!

14:49 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (21) | Tags: trein, brussel, brussels by night |  Facebook

26-11-10

Mijn rijkdom opgesomd!

De  dingen die ik minstens één keer deed!

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Ik speelde de rol van tante oliebol in een kinderprogramma op "radio vrie"

Ik gaf een interview op radio 2 over het bezoek aan mijn pennevriend in Zwitserland

Ik mocht op het podium bij nonkel Bob op tv

Nonkel Bob kwam een keer eten bij ons in het restaurant

Ik ging met de kids naar Samson en Gert in hun beginperiode , toen het nog aan zee was en gratis, alle kids op de grond!

Aja, Danny verbiest de mens in het samsoncostuum, kwam ook nog eten bij ons!

Ik kookt voor bekende mensen, premier Martens, Willem vermandere, Wouter Deprez, Freddy De Vadder. Absynth minded, Flip Kowlier, soulsister, Stash,  Sioen, en nog een hele hoop vedetten! Maar achter de vedetten schuilen gewone mensen met een lach, een hart en een vriendelijk woord!

Ik kwam op tv met mijn lugubere doodservaring

Ik schreef diverse krantenartikels over alcoholisme

Ik ging op bedevaart te voet van Dikkebus naar Dadizele

Ik fietste over de Golden gate bridge in San fransisco

Ik heb de pangsangangwatervallen met een kano afgevaren in de filipijnen

Ik schudde de hand van Koning Boudewijn

Ik stond boven op de galatatower in Istanbul met een turks lief

Ik had een winkel

Ik ging  skiën

Ik baarde kinderen

Ik was heel vaak verliefd

Ik plaagde de jongens op de trein

IK deed af en toe een goede daad

ik sprong op springkastelen terwijl ik daar al veel te oud voor was!

ik reed op driejarige leeftijd met een kraan

ik speelde zwarte piet, met borsten!

Ik maakte mijn dromen waar, trouwen op Mauritius

Ik ging één dag over en weer naar Zwitserland om mijn pennevriend op te zoeken

Ik ontmoette mijn allereerste pennevriend in Mauritius

Ik was op 20 jarige leeftijd gerante in een feestzaal van 150 personen

Ik schilderde op zijde

Ik boetseerde dingen die ik verkocht in de winkel

decoreerde struisvogeleieren die ik verkocht

Ik ging werken in een school

Ik spreek vier talen

Ik kan rekenen tot tien

Ik schreef al veel teksten voor "doodsprentjes"

Ik schrijf spiegelschrift, even snel  als normaal

Ik at één keer sushi maar lustte het niet !

Ik reed op een scooter op Rhodos rond

Ik zat in een tropische storm in Florida en kon niet naar huis

Ik speelde non op de film van mijn nichtje voor haar trouwfeest

IK organiseerde een gospelkoor

Ik volg nu een workshop om een muis te maken

En ik blog! Wat een geluk!

 

 

25-11-10

Olieverf!

Bij gebrek aan inspiratie heb ik nogmaals mijn toverboek bovengehaald! De nederlandstalige "dictionnaire"! Oogjes, dicht, boek openslaan, vingertje plaatsen en zien op welk woordje ik uitkom! "olieverf" en mijn man was getuige!

Ja dan liever olieverf dan  lavement of metseltruweel ...... alhoewel ik me daar ook wel mee uit slag zou trekken!

Maar niet rond de pot draaien, olieverf dus!Ja in mijn leven heb ik ook al ge-olieverfd! Geen stillevens of portretten maar kliederwerkjes, gemaakt met samenraapsel van gebroken dingen uit de winkel! Dure beeldjes die eens ze gebroken waren geen fluit meer waard waren, maar ik het niet over mijn hart kreeg om ze weg te gooien!

Zo maakte ik een schilder, plak , plaaster en porceleinen kopjes, "iets"! Neen, ik ben heus niet zo pretentieus om het "ding" kunst te noemen, maar het mag gerust het medaille "creatie "dragen!

Het hangt in onze gang en ernaast hangt een kleiner kadertje met volgende tekst, " Als je scherven in een kunstwerk giet, dan is het lijden niet voor niets geweest"

En dat is ook al weer iets om op mijn levensboek te schrijven!

20:23 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook

24-11-10

Wat is het heerlijk !

Wat is het heerlijk om terug het gevoel te hebben " te leven"! Ik ben er begot in geslaagd deze morgen een hele ochtend lichte klusjes te doen! Jabbedabbedoe!

Maar k weet dat ik mijn optimisme niet al te veel mag volgen, dat ik voorzichtig moet blijven ! Maar soit, ik wil het vandaag niet over F hebben! Maar anderzijds, speelt het zo'n grote rol in mijn gevoelswereld! Minder pijn , minder moe, minder depri, ja doet iets met een een mens hé!

Het wil uiteraard niet zeggen dat ik in staat ben om een job uit te oefenen, de marathon te lopen, of de kilimanjaro beklimmen! Maar ik kan al weer eens tot Gent met de wagen rijden en ik kan al eens de Kortrijkstraat heen en terug wandelen, wat een luxe! De honderden mensen die me kruisen in de winkelstraat zijn zich niet bewust van hun geluk! Maar het is hen gegund hoor, zolang ze mij maar niet omver lopen en me een handje toesteken als ik op de sukkel ben met een zak patatten van vijf kilo die voor mij even veel weegt als vijftig kilo! Ik voel me een kabouter, maar dan in t groot en in dikke versie, enfin, misschien een onlogische vergelijking, maar k heb in elk geval , de kracht van een kabouter!

Gisteren dus mijn eerste "beer-les", al maak ik dan wel een muis! Ik was in al mijn overmoed aan het knippen in mijn stof toen twee bezorgde dames me zeiden dat ik dat met het puntje van mijn schaartje moest doen, om de haartjes van de stof niet door te knippen, olala, ik kreeg er van langs, toen ik zei dat het voor mij zo nauw niet steekt!

Mijn schoonmoeder had me moeten zien zitten, ik sta om de haverklap aan haar deur om een zoom in te naaien, een knoop aan te naaien en nu zit ik hier zo'n secuur naaiwerkje te maken! Maar t is voor de uitdaging hé! Om mijn geduld op de proef te stellen ! En het gaat me wel lukken, omdat ik het eenvoudigweg ga "doen" lukken!

Dat kan ik dan alweer op mijn lijstje zetten van levensrijkdom, ik zal vast als een rijk mens sterven, mijn lijstje wordt alsmaar langer van "dingen die ik in mijn leven minstens één keer gedaan heb" En dat is voor mij "rijkdom" en laat ze maar bluffen over het ver brengen in het leven, omdat men minstens twee vastgoeden heeft, een grote wagen en elke dag confituur tussen de boterhammen, ach ja, ieder zijn ding, ik ben al helemaal niet zo'n confituurzot!

Aja en ik kan nog iets op dat lijstje zetten, mandarijntjes-likeur maken! Heb ik ook gedaan vandaag, al moet het ding nog een paar weken trekken om drinkbaar te zijn, maar t ruikt in elk geval lekker!

En nu ik eens niet te moe ben, zullen we eens een filmpje kijken, een glaasje cava drinken, een borrelhapje eten , voila si! Mensen aan de ziekenkas moeten niet perse elke dag met een lang gezicht rondlopen en de zielepoot uithangen, nietwaar!

 

22-11-10

Leve de deanxit!

Ik geef mijn kleine rose pilletjes volledig de eer dat ze mij vandaag beter hebben gemaakt! Maar ik zeg dit heel stilletjes , als een klein zuchtje om het kleine gelukswolkje niet weg te jagen!

Mijn tranen zitten niet meer constant acher mijn ooggordijntjes klaar te zitten om toe te springen! Hoera een tranenvrije dag gehad!

Na het bezoek aan de psychologe had ik een goed gevoel, ik mag lekker gek blijven doen, hoera, het werd me niet verboden als zijnde het begin van het einde! We hadden het nog eens over de creativiteit die schuilt in zoveel hiepers, ja ADHD is een voorrecht. Oké ik heb het wat studies betreft niet ver geschopt, maar bon, ik dan dat niet meer omdraaien en met die fibro erbij is nu nog gaan bijstuderen niet meer aan de orde! iK zal het dus voor de rest van mijn leven moeten gaan doen met hetgene ik in petto heb.

Maar nu eerst maar hopen dat ik die stomme fibro een beetje onder controle krijg! Ik had vandaag toch de indruk dat ik mijn stok misschien niet zo nodig had, als anders, ik wou zowaar een huppeltje maken , maar dat zou wel dik tegengevallen zijn dan toch en misschien verging mijn euforisch gevoel dan in de pijn van een verzwikte enkel!

Voor morgen heb ik de hydrotherapy afgezegd omdat het misschien anders een beetje te veel zou zijn, want ik ga morgen naar de knutselworkshop om mijn Muisje te maken, k maak er een jongen van, met jasje en schoentjes, hopelijks krijg ik het voor elkaar en hangen zijn ingewanden niet binnenste buiten. Nu nog een originele naam bedenken! Wie tips heeft , laat maar komen en neen k noem het onder geen beding Fibromouse, k wil bij dees muisje een goed gevoel krijgen!

 

19:29 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, stomme fibro | Permalink | Commentaren (8) | Tags: muis, deanxit |  Facebook

21-11-10

Fibromindy gaat aan de pil!

Hoewel ik het een grote nederlaag voor mezelf vind, een falen, een mislukking, kortom allemaal geen mooie gevoelens die erbij heb! Toch heb ik besloten om terug "deanxit" te slikken! Een kleine rose pilletje die er vroeger wel voor gezorgd heeft dat ik er veel beter van werd! Later werd het vervangen om een reden die ik niet eens meer weet, door sipralexa en nu ik zo'n anderhalve maand cipralexavrij ben moet ik zeggen dat ik hier als een hoopje ellende zit! Of ik zit te bleiten of ik kan niets verdragen van mijn omgeving, zoek rust in mijn bed, slaap veel en wat me met mijn stomme fibro al heel veel moeite kost , kost me zo nodig nu nog veel meer moeite!

Ik mag dan wel af en toe zo vrolijk doen, het is allemaal slechts proberen , er niet aan onderdoor te gaan! Als ik vrolijk schrijf, dan probeer ik me ook vrolijk te voelen en meestal lukt dat, maar heel diep binnenin voelt het belange zo vrolijk niet en zit een beerput vol met allerhande stinkende troep die af en toe de kop komen opsteken! Maar ik moet plannen kunnen maken om iets te hebben om naar uit te kijken, een punt op de kalender om naar toe te leven! Nu kijk ik op een gapende leegte, geef toe dat is niet zozeer iets om naar uit te kijken! Ik vraag mijn mannetje om een reis te plannen, maar daar is geen budget voor! Ik wil verder sparen met het geld en de reischeques die Wim voor zijn verjaardag heeft gekregen, maar ik wil daar een datum op plakken! Februari 2012 dan zijn we vijf jaar getrouwd. Klinkt allemaal nog heel lang, maar gewoon dat er iets in het verschiet ligt is voor mij heel belangrijk. Al gaan we dit jaar niet op reis maar het kruisje op de kalender kan wonderen doen voor mij, wie weet helpt het al evenveel als dat kleine rose dikmakertje!

Moest ik geen zo'n maagproblemen hebben, ik zou verdorie zo'n rekker rond mijn maag laten arrangeren, maar ik kan die extra lichamelijke risico's er niet bij nemen!

Waar ik ook verschrikt voor ben is mijn optreden bij het risiv, ik hoor de wildste horrorverhalen over vernedering en onbegrip, ik hoor verhalen over processen tegen de ziektekas, en daar heb ik na 19 jaar RSZ-problemen totaal geen zin in! Echt niet!

Maar weet je wat? Ik heb een tarte tatin gebakken en ze ziet er heerlijk gelukt uit en straks, dan ga ik daar eens heel hard van genieten si!

voila en daarmee basta!