13-01-11

Er zijn zo van die dagen , die superdagen noemen!

Toen ik hier gisteren met parapluutje vertrok had ik geen idee dat mijn dag zo super zou worden! Nochtans, wind, regen, grijs, bah, niets supers aan! Maar ach, alles is toch zoals je het bekijkt!

Ik had weinig pijn, alleen mijn armen deed heel erg moeilijk en mijn handtas woog als lood omdat er een boek in zat om me op de trein wat verder te laten meeslepen in het avontuur dat zich afspeelde in Istanbul, Iran en Afganisthan, zaalig! De heenrit verliep vlekkeloos en schoot als een vuurpijl voorbij, want ik zat zo in mijn avontuurlijke verhaal......

Op een klein papiertje had ik de weg gekrabbeld die ik bekeken had van op een plannetje. Neen, leek me niet moeilijk om te vinden! Tot ik ineens aan de Antwerpsestraat kwam , waar Anwerpsesteenweg op mijn papiertje stond, oeps en nu?

Gelukkig had ik mijn welwillend mondje bij en ik kon terecht bij een wandelende jonge vrouwelijke ex postbode, die me onmiddellijk wist te vertellen dat ik nog altijd goed liep! Ze bood zelf spontaan aan om een eindje mee te lopen, maar dat vond ik niet nodig! ik bedankte haar vriendelijk en tien minuutjes later stond ik voor de deur van de foyer. Ik installeerde me in één van de vuurrode mohair antieke bioscoopzeteltjes , had zin om voeten op het zeteltje recht tov mij te leggen, maar een beetje respect en gemanierdheid hielden mij tegen!

IK bestelde een koffie in afwachting tot mijn "date" er zou zijn! Ik kroop nog een beetje terug in mijn avontuurlijke boek, tot ik de rolstoel opmerkte aan de deur van de ingang. Samen met de uitbater, schoot ik me naar de deur toe om mijn maatje binnen te helpen! Het was de eerste keer dat we elkaar in het echt ontmoetten en de kennismaking was hartelijk.

We hebben boeiend gebabbeld , vlaamse koffie gedronken, en een glas wijn om U tegen te zeggen, een glas waar ik haast kon in verdrinken en heel lekkere Zuid-afrikaanse wijn, helemaal niet van die wijn die ze in café's meestal verkopen uit van die kartonnetjes met binnenin een plastiek zak! Dit was wijn , was zijn naam waardig! Ik heb er zuinig aan genipt zodat ik er zo lang mogelijk kon van genieten!

De namiddag vloog snel voorbij, dat heb je als je je amuseert en zoveel te vertellen hebt tegen elkaar!

Mijn maatje is nog een eindje met mij meegereden en dan heb ik afscheid genomen van die lieve dame die ik al een tijdje geleden wou opzoeken, maar mijn gips had roet in het eten gegooid, maar nu was het er uiteindelijk van gekomen!

Deel 2

IK stapte naar het station en merkte dat ik een trein vroeger had naar Antwerpen, dus dacht ik, ik wip wel even op deze trein, ik zie wel in Berchem dan of ik er ook eentje vroeger naar Gent kon nemen! Als ik daarmee een uurtje vroeger thuis kon zijn was dat aardig meegenomen!

De trein was in aantocht op spoor 2 en ik haaste me om mee te zijn! Ik wist dat Berchem de eerste halte was en vond dat het nogal lang duurde eer we er aankwamen! Ik begon lichtjes argwaan te krijgen en vroeg iemand of dit wel de trein naar Berchem was!

Oeps verkeerde trein, hoe kan dat nu, het stond toch zo aangeduid , spoor 2. Bon, ik zou de eerste halte wel afstappen en terugkeren naar Lier of een directe trein nemen naar A'pen.

Ik ging me dan maar opstellen in de gang omdat de trein vertraagde en ik dacht, we zijn er bijna! Op de gang stond nog een vrouw met een valies en ik zei dat ik verkeerd was, waarop ze zei dat ze hetzelfde voor had. Ze klonk west-vlaams en we raakten al snel in een duizelingwekkend gesprek verwikkeld! We waren elkaar heel ons leven aan het vertellen , heel raar hoe zoiets kan, er was zo'n klik tussen ons! Het kon me eigenlijk niet meer schelen dat ik later thuis zou zijn, het was best gezellig met die dame en thuis was er toch niemand thuis, dus het kwam heus niet meer op een uurtje aan!

Omdat de trein blijkbaar pech had namen we opnieuw plaats in een coupé zodat het wat comfortabeler ging om verder te snetsen!

Ik weet niet hoelang we stil hebben gestaan, ik keek niet meer naar de tijd, ik zag wel wanneer ik thuis zou raken. We besloten ook samen de trein naar Gent te nemen , omdat het oo zo gezellig was. Ook daar liep de trein een fikse vertraging op , ik hoorde iets door de luidsprekers, maar begreep het niet goed, iets van de trein rijdt op tragere snelheid, bla bla bla, ach wat, we zouden er wel raken!

We tetterden voort alsof we al jaren kenden over geloof, spiritualiteit, ziekte, reizen, juwelen, weet ik veel wat allemaal, t was heel speciaal, alsof onze ontmoeting een bepaald doel had, alsof we elkaar tegen het lijf moesten lopen! IN Gent namen we afscheid met drie kussen ,alsof dat de normaalste zaak van de wereld was, we spraken niets af, geen telefoonnummers, geen adressen, ik wist alleen haar voornaam, ik had alleen Chrissebie op een blaadje gekrabbeld, ik zei haar dat ze me kon googelen en dan wel op mijn blog zou terecht komen. En dat was het dan!

Opeens stond ik alleen in het grote station van Gent , merkte dat ik honger had en ging een pita bestellen, ik had s middags ook nog maar een broodje op. Ik maakte het me gemakkelijk , zat op een stoeltje en er kwam een oudere dame naast me zitten! Die begon te zeuren dat ze nipt haar trein kwijt was, dat ze nu een uur moest wachten en dat haar aansluitende bus ook weg zou zijn! Ik had niet echt veel zin in zeurende oude dames na een heel gezellige dag en zei tegen het madammeke, " ach mevrouwtje ik moet ook een uur wachten, en ik heb me al van trein vergist ook, " da's allemaal nog beter of moest de trein ontspoort zijn! ze keek me een beetje vreemd aan, en ik ging weg! Ik dacht , ik laat mijn goed humeur, de magie van dit moment nu niet kapotmaken door een zeurende dame! Ik ging nog iets drinken in het stationsbuffet. Ik haalde mijn boek terug boven en hield de grote klok in de gaten, en ik verliet de gelagzaal toen ik dacht dat ik nog rustig de tijd had om naar het juiste perron te stappen!

Maar toen ik de stationsklok zag , merkte ik dat ik nog slecht twee minuten had om op de trein te raken! Dan sloeg ik effe in paniek, want nu had ik er toch geen zin meer om nog een uur langer in het station rond te hangen, nu was het welletjes geweest! Al puffen en blazen door een flinke tred op te zetten raakte ik boven, en de conductuur deed teken dat ik vooraan moest instappen, alle andere deuren waren immers al vergrendeld, ik was al in paniek dat ik niet mee zou zijn! Maar t was op t nippertje, eind goed al goed!

18:14 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

Commentaren

En zo zien we maar weer, dat een dag heel mooi kan zijn, zonder dat we het verwachten, en gewoon, door iemand tegen te komen waar het zomaar mee klikt , het zijn toch de kleine dingen in het leven die alles dan toch nog de moeite waard maken.
Blij dat jij genoten hebt van een mooie dag xxx

Nikita xx

Gepost door: Monique | 13-01-11

Reageren op dit commentaar

wat een superdag en gelukkig dat je op de verkeerde trein zat, je had anders heel wat gemist

Gepost door: fotorantje | 13-01-11

Reageren op dit commentaar

Dat was echt een superdag, je kreeg meer dan je gehoopt had. 't Leven kan schoon zijn, in alle eenvoud.

Gepost door: bea | 13-01-11

Reageren op dit commentaar

Heel leuk en positief verhaal Chrissebie. Ik hoop dat die dame je nog eens terug vind.
Het kan zo'n deugd doen eens met iemand te babbelen die helemaal niet weet wie je bent.
Zeurkousen kom je overal tegen en meestal trek ik het ook kort,kwestie van positief te blijven.
Mijn kleinzoon heeft een Aramese mama (kijk maar eens op google),
en mijn zoon is langs mijn man's kant Italiaans (Sicilie).
Zo nu nog en fijne avond en tot blogs.

Gepost door: emmy | 13-01-11

Reageren op dit commentaar

Alé, eind goed al goed! :-)

groetjes

Gepost door: maike | 13-01-11

Reageren op dit commentaar

Hallo Christa!!

Me dunkt dat ge weer een fijne dag beleefd hebt.
En het was nog spannend ook in het naar huis sporen!!
Jij bent er mij toch wel eentje ze-ne! hihiii

nog een fijne avond, annemarieke, x

Gepost door: annemarieke, x | 14-01-11

Reageren op dit commentaar

eventjes geleden, zat (en zit nog) met zo veel maar ik ben je niet vergeten hoor.
Zo'n dagje , ja dat kan echt niet meer stuk hé , ben blij dat je ervan genoten hebt.

Enne ... ik ben een beetje nieuwsgierig, lees graag ....welk boek ben je aan het lezen ?

Groetjes

Gepost door: mijmerwolkje | 14-01-11

Reageren op dit commentaar

Hey mijmertje!
Ik hoop dat het ondertussen een beetje beter met je gaat!
ik ben het boek aan het lezen, "ik ben er twee" t is eigenlijk een jeugdboek maar ik kan me niet concentreren op moeilijke boeken, en t is nogal avontuurlijk en zo ben ik ook wel ingesteld , dus het ligt me wel!
Prettig weekend mijmertje!
Christa

Gepost door: christa | 14-01-11

Reageren op dit commentaar

Een heerlijke dag!
Zie je de dame nog terug of niet... het doet er niet toe. Als het zo moet brengt het lot jullie wel weer samen, zoniet was deze ontmoeting alleszins heel fijn... Toeval bestaat niet, maar dat wist je al zeker?
Liefs,

Gepost door: Bientje | 14-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.