16-01-11

Fibromindy after de party

Mijn favoriete nichtje werd veertig en dat moest gevierd worden! Ik was daar uiteraard bij! Het is nu niet dat we tot een gat in de nacht gedanst en gedronken hebben, neen we hebben eerst een paar pinten gepakt in café den Turk in Gent, en nadien zijn we ribbetjes gaan eten in een gerenomeerde voor ribbetjes gekende zaak! Het is dus een vrij rustig feestje geweest, gewoon van de ondergrondse parking van de vrijdagsmarkt naar de botermarkt gewandeld over de voor mij moordende kasseien. Daarna bijna drie uur op een harde bank gezeten tijdens het potjes pakken, geen grote maneuvers dus! En tegen tien uur werden we in de Amadeus verwacht om ribbetjes te eten. We moesten daar wel een grote trap voor omhoog en ook dat is moordend voor me, dan is mijn handicap terug zo duidelijk als ik in tegenstelling tot de anderen boven kom alsof ik de kilimanjaro beklommen heb, af puffend en blazend dus.

Het interieur van de zaak was heel speciaal, alsof we een ouderwetse spiegeltent binnenstapten, ook de obers waren ouderwets gekleed! Op de bovenverdieping moesten we nog eventjes wachten omdat onze tafel nog niet helemaal klaar stond. We zakten weg in rode fluwelen zetels en waren omringd door "jachttroffeeën"Naast me stonden opgezette hertekalfjes en geitjes, , zielig vond ik ze! Hoewel hun ogen van glas waren leek het toch of ze ons echt aankeken . Het pronkstuk, dat zal de jager op groot wild wel gevonden hebben, was een grote zebra-kop en nog grotere elandskop! Oh my God, het hing er gewoon vol van! Mijn dochter die vegetariër is, kon het niet meer aanzien en besloot dan toch maar de keet te verlaten met het excuus dat ze er morgen vroeg uit moet! T was redelijk luguber, maar toch deed het me denken aan de grote studeerkamer van één of andere koloniaal en deed het me ook wel aan reizen denken, de dierenkopen ten spijt!

Gelukkig was het restaurantgedeelte waar we de tafel voor ons opgedekt werd, dierenkoppen-vrij en we lieten ons de ribbetjes lekker gevallen.Na het eten lieten we ons niet verleiden om nog te blijven voor de koffie.

Vandaag, the day after , zit ik hier met pijnlijke heupen, messen in mijn benen en ben moe als een os, hoewel ik tot 10 uur geslapen heb deze morgen. En zo word ik nog maar eens met de neus op de feiten gedrukt dat ik fibro heb, alsof ik "dat" nog zou kunnen vergeten!

 

Commentaren

ojee, zo'n dierenkoppen is ook nie echt iets voor mij
the day after daarentegen ;-)

Gepost door: fotorantje | 16-01-11

Reageren op dit commentaar

ja, Christa, zo gaat dat hé met ons ... ik weet niet of dat bij jou ook zo is, maar wat ik zo gek vind, is dat het op het moment zelf wel redelijk gaat. Akkoord, na één verdieping met de trap sta je te puffen en een degelijk wandeling put je ook uit, maar bij mij valt de pijn dan meestal mee. Het is zoals je zegt, The Day After wordt de rekening gepresenteerd. Hopelijk heb je er toch een beetje van genoten de dag zelf. Groetjes Sofie

Gepost door: sofie | 16-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.