20-01-11

valiesjes

Gisteren zijn mijn hippe valiesjes gearriveerd die ik op 2 januari gewonnen had! Glanzend zwart zijn ze, als drie splinternieuwe nieuwe bolides op het autosalon! Ik kan haast niet wachten om ze te vullen om ergens naartoe te gaan! Maar mijn financien dwingen me daar anders over te denken. Want mijn ziekte-uitkering wordt herleidt tot invaliditeitsuitkering en dat is geen vetten hé! En op mijn mannetje moet ik ook niet rekenen want met een studerende dochter zitten snoepreisjes er niet meer in. En ik bespaar niet op voeding, vooral als de kids hier zijn, wil ik dat ze gevarieerd en gezond eten. Ze krijgen de kans om fruit te eten, er is altijd genoeg voorhanden. Het lijkt allemaal evident maar er zijn mensen die het met het hoogstnodige moeten doen! Waar snoep terug iets voor de zondag wordt, zoals het vroeger bij ons was!

Vroeger ja, ik mijmer over vroeger, dan kregen we elke zondag één frank en moesten daarvoor de zondag eerst de afwas doen en dan renden we als gekken tot bij onze tante die een bakkerij had en ook een kijkkastje vol snoepgoed! Er waren ook lollies waar vaak een stuk van een frank ingegoten zat en dan waren we al die lollies aan het bekijken om er een dikke uit te zoeken omdat we dachten dat deze gegarandeerd prijs was! Kan je je voorstellen dat ons hygiënenormen van heden ten dage dat nog zou goedkeuren, een stuk van een frank in een lolly!

Maar wij hebben het allemaal overleefd, kregen nooit geen salmonella of zo!Nu wordt er vaak heel hard overdreven met die hygiënenormen , enfin!

Wat we ook deden op zondag was naar de mis gaan, en daar kregen we dan weer twee frank voor! En op een dag hadden we een plannetje bedacht om ook die twee frank aan snoep te spenderen!

De frank stoelgeld waar de koster achter rondkwam met zo'n koperen schaaltje aan een handvat, spaarden we uit, door rechtop te blijven staan achteraan in de kerk, tot hij rond was geweest. Het geld van de offerande spaarden we uit om niet naar de offerande te gaan. En nadat we ons geplaceerd hadden op één van de kerkstoelen, haalden we onze buit boven en probeerden zo traag mogelijk onze snoep op te eten, en meestal kwam die snoep dan van de vivo, een andere winkel, want anders zou onze tante argwaan krijgen en het doorvertellen aan onze ouders!

Dus wij naar de vivo, mijn vriendin en ik, achter snoep waarvan we  3 stuks  voor een frank kregen, zodat we veel waar hadden voor ons geld.

En je hebt er geen idee van hoe lekker die snoep smaakte, al moesten we het smekken wel een beetje beperken vanwege het feit dat we in een kerk zaten te midden de heilige eucharistie! Maar ik dacht bij mezelf , Jezeke zegt altijd , laat de kinderen tot mij komen, hij zal dat wel niet erg vinden, misschien zou Jezeke zelf een snoepke willen dacht ik vaak! Laat ons zeggen dat ik een kinderlijke aangepaste versie van bidden toepaste . Het was altijd een stille innerlijke dialoog met Jezeke , en dan zag ik hem ook als een leeftijdgenootje! Knap dat je op die leeftijd al Heilig was , dacht ik dan!

We hebben ook ooit eens "buskers " gekocht, van die kleine rolletjes papier om in een geweer te stoppen en de nopjes waren beetjes buskruit!

Petra had een eerste-communie-sjakos met ijzeren hoekjes aan, en toen de misdienaar met zijn belletjes rinkelde sloeg ze keihard met die sjakos op zo'n busker, amai dat gaf me daar een knal van jewelste. Ik voelde dat ik dieprood werd en kroop haast in mijn zangboekje dat vooraan in de kerkstoelen stak, o jee we hadden niet gedacht dat het zo hard zou gaan! We hebben het trouwens bij die ene keer gehouden, één keer al die koppen , onze richting uit zien draaien was meer dan genoeg!

We gingen trouwens altijd aan de kant van de jongens zitten, veel spannender dan tussen die saaie grietjes!

Op een keertje gingen we nog een stapje verder , en toen het jongentje terug kwam van de offerande trok ik zijn stoel weg! O jee, ik had toch niet echt verwacht dat hij echt in de grond ging vallen! Er ontstond stil geroezemoes en ingehouden gelach aan de jongenskant van de kerk en ik dook alweer in mijn kerkboek! En ik kroop zowaar er helemaal in toen meneer pastoor ineens bij ons stond en de arme jongen van de pastoor de kerk moest verlaten! O neen, zo zielig, ik heb het nooit meer gedaan!

Commentaren

tja..altijd een beetje deugniet geweest he christa,vraag me af wanneer je herinneingen aan t' kloefke es neergepend worden?? heb jij nog fotos uit die tijd

Gepost door: rudy | 20-01-11

Reageren op dit commentaar

Hey Rudy,
Ja ik ga dat eens doen, si, maar vandaag nie meer hé! Maar vaak begin ik gewoon te schrijven zonder te weten waarover ik ga schrijven en van t een komt t ander, zo begon ik nu over valiezen en eindig in de kerk!
T is heel jammer, maar ik heb geen enkele foto van t kloefke, dat is nu ne keer echt spijtig si! Maar ik zie u nog altijd voor mij zoals jij toen was, en ik was een magere sprinkhaan en zie me nu eens, jawadde dadde!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 20-01-11

Als kind snoepten we ook in de kerk. Maar ik durfde niet te smekken, mijn schuldgevoel was te groot omdat ik iets deed wat niet mocht, hahaha, hoe gelovig was ik als kind, amen.

Gepost door: bea | 20-01-11

Reageren op dit commentaar

Je had duidelijk deugenietenstreken hé Christa ;-)

Ik wens je een fijne vrijdag en de aanloop naar een mooi weekend!
Lieve groetjes van Elle

Gepost door: Elle | 21-01-11

Reageren op dit commentaar

O wat was ik toen een braaf meiske, ik loog zelfs als ik te biechten moest gaan!

groetjes

Gepost door: maike | 21-01-11

Reageren op dit commentaar

Tijdens de biecht zei ik altijd tegen meneer pastoor; Meneer pastoor , vergeef me dat ik zo veel fouten gemaakt heb dat ik ze niet kan opnoemen, k ben ze allemaal vergeten.
Nee de biecht deed ik niet graag, naar de mis gaan tot daar aan toe, maar de biecht , owee ik vond dat eng in dat kleine hok, met die gaatjes, en een fluisterende pastoor, k hield daar echt niet van!
groetjes
christa

Gepost door: christa | 22-01-11

De commentaren zijn gesloten.