22-01-11

Over cowboys, en neen geen indianen!

Het werd er bij ons als kind al van kindsbeen goed ingedramd dat we moesten werken in het leven, als we iets wilden bereiken, bla bla bla, je kent dat wel!

En aangezien ik hotelschool deed was het niet meer dan normaal dat ik in het weekend ging gaan opdienen. In den beginne had ik nog geen vaste plaats, ik was een vliegende ober zoals we dat noemden, ik sprong bij waar ze iemand nodig hadden. Dat was vaak bij de ouders van vriendinnetjes van school die een restaurant of een feestzaal hadden. Maar ik vond het leuk om op te dienen en een centje bij te verdienen, ofschoon ik daar de helft moet van afgeven wat heden ten dage als kindermishandeling zou afgedaan worden, want ik was ook maar veertien toen ik als opdienster begon te werken. Ik kan hilarische verhalen vertellen over hoe ik tijdens een trouwfeest uitgleed en op de parketvloer lag met een stapel onderzetbordjes die ik fier omhoog hield terwijl ik languit op de grond lag! Of over de aardbeienmousse die van mijn bord was geschoven en ik het pas merkte als ik een meneer zijn bord wou inzetten, verschrikt keek ik naar beneden en daar lag de aardbeienmousse over meneer zijn zwarte net gepoetste blinkende schoenen. Ik probeerde onopgemerkt en voorzichtig  de bavarois van zijn schoenen te schoppen tot hij een eindje verder belandde en ik het zo kon oprapen , en neen de bavarois is niet opnieuw op het bord beland! Zo heb ik vaak gestunteld met letterlijk vallen en opstaan, met schaamrode wangen want ik was een beschaamd meisje dat nogal rap vuurrood werd als ze me plaagden of zo! Bovendien was ik op deze tijd nog totaal niet ontwikkeld, geen borsten, en witte sportkousen, maar wel al groot genoeg om te werken!

Ik kreeg uiteindelijk een vaste weekendjob  waar mijn oudste broer in het weekend kok was. Het was een kleinschalig restaurantje " t kloefke "genaamd en de specialiteit was "de cowboy" een joekel van een stuk vlees dat eerst door de olie gehaald was en dan door kruiden die alleen de eigenaar kende en zijn geheim niet prijs gaf!

De cowboy werd op een spies geregen en gebraden op een plank waarin een gietijzeren bakje zat met brandalcohol . De spies werd boven de vlammen opgehangen en de klanten moesten zelf het vlees draaien tot de brandalcohol uitgebrandt was.

Duizenden cowboys, heb ik geserveerd, de planken ingezet , er brandalcohol ingoten met een kannetje. Duizenden grapjes moeten aanhoren over cowboys en indianen! Duizenden keren probeerden de klanten de strik van mijn schortje los te trekken , maar na een paar keer was ik snuggerder geworden en maakte ik een dubbele knoop!

Ik vond het heerlijk om te werken, veel leuker dan uitgaan, want dansen dat deed ik niet graag , ik vond het veel leuker om te werken en tussen de andere obers te werken, elkaar te plagen, nadien iets te drinken samen, ja ik voelde me daar goed tussen die bende, ook de meme's en pepé's die er werkten. Ja dat was nog de goeie ouwe tijd , zonder om de haverklap controles van de inspectie. Eigenlijk nooit geen inspecties gehad in mijn jeugdjaren. Ik heb daar pas last van gekregen toen ik een eigen restaurant had, later en mijn haar komt nog recht als ik daar aan terug denk, dus niet aan terugdenken. Terug naar mijn tijd in t 'kloefke.

Onze baas was ne fransman en na het werk bracht hij me altijd braaf naar huis! Maar toen er een nieuwe ober was vond ik het ineens leuker om samen met hem naar huis te wandelen al tetterend over muziek en weet ik veel waarover we het indertijd hadden. Soms bleef ik aan zijn deur nog een beetje verder babbelen, geen zin om naar huis te gaan. Maar toen ik uiteindelijk besloot naar huis te gaan liep ik aan één stuk tot ik thuis buiten adem aankwam , want zo'n held was ik niet om helemaal in mijn eentje in t donker te lopen! Bovendien woonde ik niet ver van t kerkhof en dat sprak nogal tot de verbeelding, een kerkhof was niet mijn favoriete plekje .

Ik hield van de plagerijtjes op het werk zowel door mijn collega's als door de klanten. Ik werd soms zat van Irish coffees maken, zonder dat ik dat zelf doorhad! Ik moest zo veel irish coffees maken, en stond boven dat potje te roeren op het koperen gasvuurtje en je weet , of je weet het niet dat alcohol het eerst verdampt, dus gewoon de damp inademen zorgde ervoor dat ik soms een beetje tipsie was, zonder te weten waar ik dat verdiend had. pas jaren laten had ik door dat dit door de whiskydampen kwam, gelukkig had dit geen blijvend gevolg op mij verder leven , of zou ik daardoor een tikkeltje prettig gestoord geworden zijn????

21:26 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, verleden | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kloefke, cowboy, verleden, opdienen |  Facebook

Commentaren

Hey Chrissie,
Wat een mooi verhaal.
Ik herken die gedrevenheid om in de horeca te werken.
Ik deed het pas op latere leeftijd, toen we onze eigen cateringzaak opstarten, maar ik heb de kriebel te pakken! Ik werkte daarna in het "kasteel" en ook ik herken die sfeer onder collega's de plagerijen van de klanten en het is heerlijk hé!
Ik heb in de horeca nooit het gevoel gehad te werken omdat ik het zo graag deed (doe), maar mijn lichaam is niet altijd tevreden ;-)
Dikke knuffel,
Muisje
PS: ik heb nieuwe blog

Gepost door: Muisje | 23-01-11

Reageren op dit commentaar

Hey Muisje, k ga mijn link naar jouw dan eens veranderen, ik sta nog altijd op de oude! Veel succes met het afbreken en opkalfateren van je woning!
groetjes
Christa

Gepost door: christa | 23-01-11

:-) lang leven de Irish Coffee dan ;-)
Fijn stukje zondag wens ik je nog toe !

Lieve groetjes

Gepost door: anneke | 23-01-11

Reageren op dit commentaar

Waar Irish coffee al niet goed voor is, zelfs zonder er van te drinken :-)
Werken in de horeca is een stiel apart, je dient er voor of niet en jij blijkbaar wel. Veel werken maar ook veel plezier.

Gepost door: bea | 23-01-11

Reageren op dit commentaar

Het is weer maandag!
Ik kom je een fijne nieuwe week wensen Christa!
Lieve groetjes van Elle

Gepost door: Elle | 24-01-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.