30-01-11

invaliditeitsuitkering

Ik die altijd beweer dat geld niet gelukkig maakt, loop hier nu wel nukkig rond met het besef dat ik voortaan elke maand zal moeten zien rond te komen met 600 euro en neen dat maakt me "ook" niet gelukkig. Te weten dat ik elke maand een goeie 400 euro nodig heb om gewoon voeding, telefoon en electriciteit te betalen. Dan is er nog onderhoud en benzine van mijn wagen, verzekering, kledij en medicatie, dokters, hupla dat zal het zijn zeker! Het voelt meer als overleven nu dan leven, alsof dit minimuminkomen een mes op mijn keel zet! Geen geld meer om af en toe een uitje te maken, een restaurantbezoekje, af en toe een cadeautje kopen voor de een of de ander....

Maar ik klaag niet graag , t is maar dat ik er gewoon nooit had bij stilgestaan! En k zit me hier suf te piekeren om een werk te vinden dat ik wel zou aankunnen en k vind er geen! Werk genoeg, maar niets wat mijn lichaam aankan!

Relaas van deze week, één voormiddag een beetje keuken en badkamer gedweild, twee dagen later boodschappen gedaan, ( waarvan ik nu nog geradbraakt ben) een namiddag naar Oostende naar Psy, gelukkig moest ik zelf niet rijden en na het ziekenhuisbezoek hebben we nog een uurtje gewandeld. Gisteren namiddag in mijn bed gezeten, en gisteravond nog naar Auchan geweest waar het weer strompeltjeskermis was! Met wat spierontspanners gaan slapen en heb dan ook redelijk goed geslapen.

Zeg nu zelf, wat is een werkgever met iemand die maar zoveel op een week aankan, juist, niets!

Er zal dus niets anders op zitten dan die nieuwe financiele situatie te aanvaarden en er naar te proberen leven en ik mag van geluk spreken dat er af en toe nog iets uit de lucht komt gevallen, want anders kon ik die reis naar New york wel vergeten!

Mensen hebben me al de vraag gesteld of ik dat zal aankunnen om naar New York te gaan! Natuurlijk kan ik dat niet aan! IK hoop dat ik met mijn doktersbriefke een plaats krijg in het vliegtuig vooraan, zodat ik mijn benen kan strekken! Anders zal het pijnstillers slikken worden en proberen wat te slapen. Gelukkig zitten er Drie geleide bezoeken bij met een bus en een minicruise rond het vrijheidsbeeld. Dat is ook de reden waarom we voor deze reis hebben gekozen, wegens de uitstappen, want te voet is dit voor mij niet meer haalbaar! Wij die vroeger heel San Fransisco te voet doorkruist hebben, heuvel op heuvel af!

Ik weet zowieso dat ik na onze vijfdaagse trip naar New York twee weken geen fluit waard zal zijn, maar ik ga mijn lijden er maar ( met plezier , hum) bijnemen.

Maar ik zie ook niet in waarom ik niet zou mogen gaan, zelfs mensen die in een rolstoel zitten gaan met vakantie, waarom zou ik dan niet mogen! Bovendien heb ik dit uitvoerig met mijn dokter besproken , en heb ik toestemming van de adviseur, het is dus niet helemaal ondoordacht. Ik heb ook een ferme annulatieverzekering erbij genomen voor het geval ik op het laatste toch moet afhaken om lichamelijke redenen of omdat het met mijn pa tegen die tijd ferm bergaf zou gaan. Maar hij stelt het redelijk goed, de chemo krikt hem telkens een beetje op. Hij staat zelf te popelen om nog op reis te vertrekken, tja de reismicrobe zit wel duidelijk in de familie!

29-01-11

Migraine op zaterdag

Migraine komt altijd ongelegen! Het komt op zorgt ervoor dat je hoofd lijkt te splitten in twee! Ik voelde me even een vampier,omdat ik niet in het licht kon kijken, mijn handen boven mijn ogen moest houden om het licht te dempen. Een zonnebril ware makkelijker geweest, maar je moet hem dan wel bij je hebben.

Een paar dafalgans, een beetje diep onder mijn donsdeken kruipen in mijn bed en na een uurtje of twee gaat het nu toch wat beter. Maar de dag is alweer om en ik had deze namiddag om een nieuw strijkijzer willen rijden, maar daar is niets van in huis gekomen. Uit het oude komen alleen nog kalkresten gemengd met wat water en de stoom komt nog uit twee gaatjes, dus veel ijzer, weinig stoom. Dus mand met strijk aan de kant gezwierd tot ik eens zonder migraine naar de winkel kan om een nieuw strijkijzer, dju toch weer investeren!

17:16 Gepost door fibromindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: migraine, strijkijzer |  Facebook

28-01-11

Fibromindy deed boodschappen!

Ik wou het nog eens op de goeie ouwe manier doen! Gewoon " alleen" boodschappen doen, zonder mijn handige Harry op sleeptouw te nemen , met het besef dat hij al genoeg moet doen heden ten dage!

Dus vertrok ik hier om elf uur naar de Lidl, vroeger zou ik daar maximum een uur over gedaan hebben , van het vertrek thuis tot het moment dat de boodschappen allemaal op zijn plaats stonden, ja ik vloog er nogal door hoor!

Maar soit Mindy is zo sterk niet meer en ik vind dat nog altijd zo belachelijk hoe ik alles in die kar moet krijgen, een zakje patatten van 5kg moet ik met twee handen nemen en hijsen alsof hij 50 kg weegt! Dus om te vermijden dat ik al te veel bekijks krijg ga ik op een moment waar het kalm is, tegen de middag dus!

Voor het eerst rijd ik zelf weer rond met een ijzeren kar! Anders kocht ik alleen wat in mijn kleine karretje paste, maar nu had ik heel veel nodig, omdat we door onze voorraad heen zijn en de kids vanavond komen.

Enfin, ik dus gedaan alsof ik op mijn dooie gemakske rondkeek in de lidl en alle tijd van de wereld had, maar dat was allemaal om de omstaanders te misleiden! Want moest ik snel handelen zoals ik vroeger deed, stond ik al na vijf minuten te hijgen alsof ik een flatgebouw per trap naar boven gecrost was!

Maar als ik traag doe valt het zo niet op dat het eindelijk is om mijn krachten te verdelen.

Aan de kassa gekomen met mijn volle kar heb ik er twee voorgelaten omdat die kar maar niet leegraakte en ik niet het gevoel wou dat ze op mijn handen stonden te kijken, jaja ik word best vindingrijk, als nen alcolieker die ook zijn drankgebruik weet te verbergen!

Het was een huzarenwerk om alles aan het tempo dat de kassierster aanhield alles terug in de kar te krijgen. Maar daarmee zat het nog niet in mijn auto hé! T was al een hele troost dat er op de parking geen haast bij was! Ik zag mensen in en uit de winkel lopen, auto's komen en gaan en ik was nog altijd aan t stapelen in de wagen, dooske per dooske, dingetje per dingetje, en dat allemaal zonder me te ergeren! Dat is nog het meest de kunst van de zaak , althans voor mij, de vroeger altijd opgejaagde door het leven-vliegende Chrissebie! Traag gaat ook maak ik mezelf nu constant wijs omdat ik anders ongelukkig zou zijn en neen ik vertik het om ongelukkig te worden!

Na zo'n twintig minuten stapelen en sleuren om alles in de wagen te krijgen kon ik eindelijk vertrekken, achter glas hoorden de mensen mijn gepuf niet, gelukkig maar!

Thuis de oprit opgereden , koffer opengezwierd en alles bij mondjesmaat terug uitgeladen om op te bergen, Jeezemina, wat een berewerk, er lijkt maar geen einde te komen aan mijn uitladen. En oef tegen kwart voor één was ik klaar met die taak , bijna dubbel zolang of vroeger had ik erover gedaan, maar hoera voor mezelf , I did it again!

 

27-01-11

kort maar krachtig

Toen mijn mannetje en ik deze namiddag naar Oostende reden voor doktersbezoek hoorden we in de radio dat het "gedichtendag" was.

Waarop mijn vindingrijke mannetje onmiddellijk zei:

Miin maatje op het werk en ik hebben ook gedichtendag gehouden vandaag!

Wij hebben samen een gaslek " gedicht"!

 

 

 

20:13 Gepost door fibromindy in gekke kronkels | Permalink | Commentaren (3) | Tags: gedichten, gedicht |  Facebook

26-01-11

Over muizen en sjettebollen!

Dinsdag eindelijk terug muizenles! Ik was er vol enthousiasme de eerste keer ingevlogen! Maar mijn plaaster aan mijn been heeft een stokje voor die eerste lessenreeks gestoken! En de tweede reeks lessen is dan niet doorgegaan wegens gebrek aan belangstelling en is geannuleerd geworden. hoeray hoeray, dinsdag is het dan eindelijk zover en worden mijn stukjes muis dan eindelijk in elkaar gezet! Ik heb er al twee uitgeknipt, en alle stukjes genaaid die ik maar kon naaien, maar ik wacht nu op verdere uitleg!

Ondertussen hebben mijn muizen al een hele uitfit! Heb al drie truitjes gebreid, broekjes gemaakt, een costuumpje, en nu maar hopen dat mijn muizen daar ook effectief zullen ingeraken, want t was gokken!

Nooit van mezelf dat ik me nog zou bezighouden met naaien , breien en haken! Jaja nu ben ik een wit zwierig rokje aan het haken! Ik wil daar dan een onderrokje in bordeau tule ondersteken! fibromindy  die vroeger de ongeduldigheid zelve was, zit hier geduldig te naaien, breien en alles aan elkaar te foefelen dat het een lieve lust is! Wie mij kent zal dat van mij wel nooit verwacht hebben! Okee, ik ben best altijd wel een creatieveling geweest, maar ook een "schoffelaar" waarmee ik niet schoffelen in de tuin bedoel, maar "schoffelen " is een west-vlaams woord voor "haasten".

Ik ben dus een foefelaar en een schoffelaar, of beter gezegd "ik was dat"!

Zo zie je maar dat aan alles wat slecht is, uiteindelijk ook een goed kantje zit! Chrissebie raasde door het leven, had nooit voor niets tijd, en Fibromindy zit hier op haar dooie gemakske truitjes voor muizen in elkaar te flanzen, k verbaas mezelf!

Zo zie je maar , achter iedere deur die sluit, zit een nieuwe deur , je moet ze wel willen open doen hé! Er zijn ook van die mensen die gewoon naar al die deuren staan kijken maar er geentje durven open doen!

Ik heb nog ergens een folder liggen van bijscholing, waaronder een afdeling juwelen maken, dat staat me ook wel aan, moet leuk zijn om iets zelf te maken . Op een andere folder vond ik dan weer , om de twee weken knutselnamiddag, welbaja k zie dat ook wel zitten, wie niet gezond en sterk is moet knutselen hé!

24-01-11

Fibromindy en de arbeidsmarkt!

Wat een gedoe met al die paperassen, nu ik op invaliditeit ga! Ik hoop dat mijn handige Harry al die nodige papieren weet bijeen te scharrelen, want dat is zijn territorium. Eigenlijk zou ik het liefst gewoon gaan werken, terug meedraaien in de maatschappij, terug collega's hebben, in beweging zijn en een beetje geld verdienen , dat is ook niet onbelangrijk! Nu de kinderen de deur uit zijn kon ik een beetje beginnen sparen voor mijn kids, voor onzen ouden dag, voor een mooie reis , om onze hall op te doen!

Maar anderzijds, wil ik geen enkele baas opzadelen met een werkkracht zoals ik er heden ten dage bij loop! Ik zal nooit nog in staat zijn een goeie werkkracht te worden! Het werk dat ik deed kan ik in geen geval meer aan, en ik heb lang genoeg geprobeerd om er terug bovenop te raken, maar nu weet ik dat ik nooit meer de oude wordt!

Stel je voor dat ze me zo werken sturen, ik zou het geen week uithouden vrees ik. Ik zou constant hulp moeten vragen aan mijn collega's , gedaan met het sleuren van allerhande, lukt me niet meer! Hier thuis pas ik me aan, ik doe kleine werkjes met de keer! Deze morgen gestreken en nu weet ik mezelf geen blijf met mijn pijnlijke arm! En dus zal ik mijn arme armpje morgen laten rusten en iets zoeken waarbij ik mijn arm niet belast! Ik zal wel wat verzinnen . Maar stel dat ik morgen moet werken, kan ik niet tegen mijn baas zeggen, baasje, vandaag moet ik recuperen van gisteren , is het goed dat ik gewoon wat rondwandel en lichtere werkjes doe! K denk dat baas over zijn bril zou kijken en zich zou afvragen wat ik hier dan eindelijk kom doen!

En een andere job??? K heb me al suf gepiekerd wat ik zou kunnen doen! Ik ben niet opgeleid voor bureauwerk! Ik kan nu wel een beetje met een computer overweg, maar het lang zitten zou me de nek omdoen en dan die concentratiestoornissen, vergeten, op woorden niet komen, k wil ook geen mal figuur slaan. Bovendien bekijk ik mijn profiel uit de ogen van de baas en laat ons eerlijk blijven! Moest ik baas zijn , ik neem ook een jong meisje waar de leerstof nog vers in het jonge brein zit! Een kind dat er nog goed uitziet ook, altijd leuk voor de firma! Neen ik ben niet meer interressant voor de arbeidsmarkt! Ach ja, we zien wel wat de toekomst nog brengt, niet te veel zorgen maken hierover en tja wat die financiën betreffen, een beetje zaaien naar de zak zeker, zal niets anders opzitten!

 

19:18 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, stomme fibro | Permalink | Commentaren (8) | Tags: werken, arbeidsmarkt |  Facebook

22-01-11

Over cowboys, en neen geen indianen!

Het werd er bij ons als kind al van kindsbeen goed ingedramd dat we moesten werken in het leven, als we iets wilden bereiken, bla bla bla, je kent dat wel!

En aangezien ik hotelschool deed was het niet meer dan normaal dat ik in het weekend ging gaan opdienen. In den beginne had ik nog geen vaste plaats, ik was een vliegende ober zoals we dat noemden, ik sprong bij waar ze iemand nodig hadden. Dat was vaak bij de ouders van vriendinnetjes van school die een restaurant of een feestzaal hadden. Maar ik vond het leuk om op te dienen en een centje bij te verdienen, ofschoon ik daar de helft moet van afgeven wat heden ten dage als kindermishandeling zou afgedaan worden, want ik was ook maar veertien toen ik als opdienster begon te werken. Ik kan hilarische verhalen vertellen over hoe ik tijdens een trouwfeest uitgleed en op de parketvloer lag met een stapel onderzetbordjes die ik fier omhoog hield terwijl ik languit op de grond lag! Of over de aardbeienmousse die van mijn bord was geschoven en ik het pas merkte als ik een meneer zijn bord wou inzetten, verschrikt keek ik naar beneden en daar lag de aardbeienmousse over meneer zijn zwarte net gepoetste blinkende schoenen. Ik probeerde onopgemerkt en voorzichtig  de bavarois van zijn schoenen te schoppen tot hij een eindje verder belandde en ik het zo kon oprapen , en neen de bavarois is niet opnieuw op het bord beland! Zo heb ik vaak gestunteld met letterlijk vallen en opstaan, met schaamrode wangen want ik was een beschaamd meisje dat nogal rap vuurrood werd als ze me plaagden of zo! Bovendien was ik op deze tijd nog totaal niet ontwikkeld, geen borsten, en witte sportkousen, maar wel al groot genoeg om te werken!

Ik kreeg uiteindelijk een vaste weekendjob  waar mijn oudste broer in het weekend kok was. Het was een kleinschalig restaurantje " t kloefke "genaamd en de specialiteit was "de cowboy" een joekel van een stuk vlees dat eerst door de olie gehaald was en dan door kruiden die alleen de eigenaar kende en zijn geheim niet prijs gaf!

De cowboy werd op een spies geregen en gebraden op een plank waarin een gietijzeren bakje zat met brandalcohol . De spies werd boven de vlammen opgehangen en de klanten moesten zelf het vlees draaien tot de brandalcohol uitgebrandt was.

Duizenden cowboys, heb ik geserveerd, de planken ingezet , er brandalcohol ingoten met een kannetje. Duizenden grapjes moeten aanhoren over cowboys en indianen! Duizenden keren probeerden de klanten de strik van mijn schortje los te trekken , maar na een paar keer was ik snuggerder geworden en maakte ik een dubbele knoop!

Ik vond het heerlijk om te werken, veel leuker dan uitgaan, want dansen dat deed ik niet graag , ik vond het veel leuker om te werken en tussen de andere obers te werken, elkaar te plagen, nadien iets te drinken samen, ja ik voelde me daar goed tussen die bende, ook de meme's en pepé's die er werkten. Ja dat was nog de goeie ouwe tijd , zonder om de haverklap controles van de inspectie. Eigenlijk nooit geen inspecties gehad in mijn jeugdjaren. Ik heb daar pas last van gekregen toen ik een eigen restaurant had, later en mijn haar komt nog recht als ik daar aan terug denk, dus niet aan terugdenken. Terug naar mijn tijd in t 'kloefke.

Onze baas was ne fransman en na het werk bracht hij me altijd braaf naar huis! Maar toen er een nieuwe ober was vond ik het ineens leuker om samen met hem naar huis te wandelen al tetterend over muziek en weet ik veel waarover we het indertijd hadden. Soms bleef ik aan zijn deur nog een beetje verder babbelen, geen zin om naar huis te gaan. Maar toen ik uiteindelijk besloot naar huis te gaan liep ik aan één stuk tot ik thuis buiten adem aankwam , want zo'n held was ik niet om helemaal in mijn eentje in t donker te lopen! Bovendien woonde ik niet ver van t kerkhof en dat sprak nogal tot de verbeelding, een kerkhof was niet mijn favoriete plekje .

Ik hield van de plagerijtjes op het werk zowel door mijn collega's als door de klanten. Ik werd soms zat van Irish coffees maken, zonder dat ik dat zelf doorhad! Ik moest zo veel irish coffees maken, en stond boven dat potje te roeren op het koperen gasvuurtje en je weet , of je weet het niet dat alcohol het eerst verdampt, dus gewoon de damp inademen zorgde ervoor dat ik soms een beetje tipsie was, zonder te weten waar ik dat verdiend had. pas jaren laten had ik door dat dit door de whiskydampen kwam, gelukkig had dit geen blijvend gevolg op mij verder leven , of zou ik daardoor een tikkeltje prettig gestoord geworden zijn????

21:26 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels, verleden | Permalink | Commentaren (5) | Tags: kloefke, cowboy, verleden, opdienen |  Facebook