15-03-11

Fibromindy heeft het overleefd!

Eigenlijk wou ik anderhalf uur wandelen. Ik had zo met mijn timer op mijn gsm snel uitgerekend dat ik na 90 minuten zo ongeveer  10000 stappen zou hebben. Maar zelfs als ik een correcte berekening had gemaakt zou ik toch niet aan mijn streefdoel geraakt zijn omdat het na een kwartier ook al zo snel niet meer ging, maar bon, wandelen is wandelen, of het nu traag of snel ging! Ik had niets bij, geen handtas, geen wandelstok, en ook geen wandelmaatje! Ik kon dus mijn oren de kost geven want kwebbelen kon ik niet, dus kon ik naar hartelust naar het kwetteren van de vogeltjes luisteren. Er zaten veel suskewieten in het bos en in de verte zat ook een specht een holleke in een boom te tokkelen. Ja , er viel veel te horen. Mijn wandelstok had ik eens niet meegenomen omdat ik soms het gevoel heb dat ik er te scheef mee loop. In t stad is het heel handig om af en toe te kunnen steunen, maar om door te wandelen ging het even goed erzonder. Hoewel ik me op een gegeven ogenblik wel wat voelde wankelen, maar ik ben niet tegen de vlakte gegaan!

Op t veld , zo heet dat bos, is ook een visvijver. Twee jonge mannen waren daar hun lijntje aan het uitsmijten. Toen kreeg ik de drie ganzen in de mot. Eentje was stil en blijkbaar verdraagzaam, maar de twee grootste, ik vermoed mama en papa gans, waren via rare keelgeluiden aan het blazen naar mij.

Ik dacht, ik loop gewoon door, die beesten zijn waarschijnlijk meer bang van wij dan ik van hen, maar niets was minder waar! Ze zagen in mij blijkbaar een sappig doch vettig hapje en ik slaakte een kreet toen ze me aanvielen! Ik voelde hun bekken pikken in mijn benen en ik trok me los en stapte snel verder. Ik vermoed dat de loze vissertjes dolle pret hadden bij het aanschouwen van dat tafereeltje. Toen ik hen een tijdje nadien voorbijliep verwachtte ik dat ze een opmerking zouden maken, in de trend van "hewel, gingen ze u opeten?", maar de jongelui zaten juist met hun hoofd in hun viskoffer om nieuw aas aan hun haakje te hangen , of zoiets, want ik heb me eerlijk gezegd met een rode kop voorbij gehaast.

Eind goed al goed, moeder de gans en vader de gans leven nog en ik ook, gelukkig maar! 

18:03 Gepost door fibromindy in Actualiteit, gekke kronkels | Permalink | Commentaren (4) | Tags: wandeling, ganzen, t veld |  Facebook

Commentaren

Jawadde zeg! Ik ben vroeger als kind aangevallen van een haantje op het erf van mijn grootvader! We moesten naar buiten om naar de WC te gaan, je weet wel hé, zo'n plank met een gat erin... en dat haantje vond het leuk om me aan te vallen iedere keer! Ik deed het altijd bijna in mijn broek van schrik!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 15-03-11

Reageren op dit commentaar

woeha, ik had een vlieg willen zijn :-)
wist je niet dan ganzen de allerbeste waakhonden zijn die er bestaan? echt waar! maar allez, eind goed, al goed! (mss ware gansensoep nog beter geweest!)

Gepost door: joten | 15-03-11

Reageren op dit commentaar

Ik zou niet mogen lachen, maar euh...het kwam als vanzelf :S
Het deed me denken aan de gans die vroeger in de tuin van m'n ouders liep, moeder moest niet proberen om de was op te hangen of ze had het zitten, daarom nam ze steeds een borstel mee naar de tuin hihi.

groetjes

Gepost door: maike | 15-03-11

Reageren op dit commentaar

Hahahaha...(sorry) aangevallen door ganzen. Hoe grappig het ook klinkt, ik zou teruggekeerd zijn van waar ik kwam. Ganzen zijn schone beesten maar als ze agressieve neigingen krijgen vind ik ze al minder schoon. Ganzen zijn inderdaad de beste waakhonden, er zal daar iets geweest zijn waar je zeker niet mocht aankomen. :-)

Gepost door: bea | 16-03-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.