31-03-11

Miss liberty

DSCN6669.JPG

Voila si, daar staat ze in heel haar glorie, Miss Liberty! Zij is toch wel "de" bezienswaardigheid van New York, als je haar niet gezien hebt ben je ook niet NY geweest. Om haar van dichtbij te aanschouwen moet je er naartoe met de boot, want ze staat op Liberty-island. ER staan ellenlange rijen toeristen te wachten op de veerboot er naartoe. Je kan er ook in, maar dan slechts tot in de sokkel. Vroeger kon je met de lift tot in de kroon maar dat is blijkbaar sinds 9/11 afgeschaft denk ik.

DSCN6765.JPG

Wij zijn er met de watertaxi naartoe gevaren, zijn er niet uitgestapt. Maar ik moet zeggen, het deed me wel iets om haar te zien, ik kreeg er waarlijks tranen in de ogen van. In de boot schalde muziek , allemaal liedjes over New York en ik was me diep bewust van het feit wat een geluk ik had, dit nog te mogen meemaken! Ik was ook heel dankbaar. Hebben we niet allen dit monument al honderden keren gezien in films en docus. Nu was het een beetje onwezenlijk dat ik hier echt wel was, k had zoiets, van "knijp eens in mijn arm of dit wel echt was', maar k wou me niet belachelijk gaan maken door zoiets te vragen en bovendien, zou ik het dan toch maar uitgetierd hebben, want eens in mijn arm knijpen is heel erg pijnlijk voor fibrootjes.

Maar aangezien ik in dromen die uitkomen geloof, weet ik dat dit geen droom is, dit is echt, thanks, dat ik hier heel even mocht zijn!

DSCN6764.JPG


10:00 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) | Tags: miss liberty, new york, dromen, libertyisland |  Facebook

29-03-11

Over rubberen laarsjes en vintage-schoenen!

De grootste mode-hype in NY waren ongetwijfeld de rubberen laarzen, ( de cahatchou-botjes, zoals ik dat zeg)! Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn eigen een beetje gek vond, toen ik me in Belgie altijd aangetrokken voel tot van die leuke laarsjes met motieven, maar t gedacht dat ik te zot was voor los te lopen weerhield me om er te kopen!

rubberen laarsjes,schoenen

rubberen laarsjes,schoenen

Maar groot was mijn verwondering , dat de eerste twee dagen NY, met lichte sneeuwval, tot hagelbuien, een vijfde van de vrouwen met van die laarsjes liep! Ik kon er maar niet genoeg van krijgen om ze aan te gapen, maar foto's neem je daar uiteraard niet van! Dan maar foto's in de schoenwinkel genomen, overal moest mijn arme stakker foto's nemen van rubberen laarsjes! DSCN6770.JPGMaar ik bespaar je de tientallen foto's, enfin, om eerlijk te zijn, ik vind ze niet direct terug, die pictogrammen zijn zo klein om op te kijken. IK heb in alle schoenwinkel de mooiste botjes uitgezocht en toch niet gekocht, dju toch! Om de eenvoudige reden dat ik niet meer ga werken, ook al niet in de tuin kan werken en me hier midden t stad niet belachelijk wil maken omdat niemand weet dat dit ongelooflijk "tof is", angst dat ik als de wilde boeredochter zou aangekeken worden zeker!

Leuk waren ook de vele vintage-winkeltjes in Greenwichvillage, waar ze hippe schoenen hadden die ik uiteraard ook al nie zou dragen!De fotos zijn onscherp omdat ze aan een etalage genomen zijn, maar ik hoop dat je er toch een idee van hebt!

DSCN6814.JPGDeze hier hadden mijn absolute voorkeur, in de hakken zaten namelijk twee rode visjes, gelukkig geen echte, want ik zou geen enkel beestje dit willen aandoen, al was het nog een onnozele regenworm. Bovendien zou een regenworm in een schoen maar een vieze bedoening zijn en die knalrode visjes waren echt wel eye-catchers! verder nog schoenen met immense metalen stilettohakken, in allerlei vormen, mja in Ny kan alles , zelfs rondlopen in Fibromindy-pakje zou nauwelijks zijn opgevallen!

DSCN6808.JPG

DSCN6807.JPG

En neen, k heb me tot geen enkel van die schoeisels laten verleiden.

De vliegtuigreis en eerste dag.

Zoals, ik vroeger al aangaf, was mijn grootste schrik, de vliegtuigreis! Niet dat ik schrik heb van vliegen of zo, ik vlieg zelfs heel graag en ik heb een vliegtuig iplv van een baksteen in mijn buik in tegenstelling tot de meeste belgen.

Neen de schrik om zo lang met geplooide benen te moeten zitten, wetende dat dit bij mij de messenstrekkers wakker maakt en ik geplaagd wordt door hevige pijnen.

Bij aankomst in Zaventem snel naar de bali geweest van Us airlines en daar hebben ze ons een plaatsje gegeven in de middengang, oef dat was al een geruststelling, zo was ik zeker dat ik af en toe mijn beentjes eens kon uitsteken en ook ongegeneerd eens in het smalle gangetje kon wandelen zonder constant iemand te moeten lastig vallen met de vraag om eens te passeren.

Zo'n kleine tien jaar geleden waren we al eens met united airlines gevlogen en toen dachten we dat ze bezig waren aan de laatste vluchten met de allereerste lichting airhostessen! Maar nu bleken het alweer allemaal hostessen van boven de vijftig. Jammer voor de mannen die jonge frivole frisse meisjes verwacht hadden . Zelf de enige mannelijke steward was overjaars en bleek dan nog een grote lomperik te zijn ook die bij het voorbijgaan steevast tegen ieders schouders aanliep zonder zich daarvoor te moeten excuseren.

Het grote donkere manwijf was dan nog het meest vriendelijk, al deed ze me denken aan een mislukt model van naar vrouw getransformeerde man, maar bon, het is haar vergeven, ze was vriendelijk en correct.

Het is altijd een beetje een avontuur om te eten op een vliegtuig, waar we allen dicht opeengepakt zitten , moeite hebben om alle voorverpakte dingen open te krijgen en te hopen dat onze plastiek couverts het niet begeven , zodat we de rest van de maaltijd met de handen moeten opeten. Maar soit, het is allemaal gelukt. Ik heb zelf een beetje kunnen slapen wat de tijd sneller deed gaan.

Op een monitor konden we volgen waar we vlogen en mijn hart bloedde als we nota bene boven Nova Scotia vlogen , daar waar mijn zoon woont, ik was er zo vlakbij maar ik kon er niet bij, vreselijk was dat. Ik zat stilletjes nog steeds te hopen dat hij toch in NY ging zijn, hoewel dit eigenlijk een beetje een utopie was, maar ik ben nu eenmaal een beetje utopisch aangelegd.

Bij aankomst in het hotel was er geen zoonlief te bespeuren , maar ik snapte het allemaal wel! De prijs die hij voor de vlucht moest betalen was bijna evenveel of de prijs die wij betaald hadden om vanuit Belgie naar New York te vliegen! Het zou eigenlijk een beetje zot zijn om daar zoveel geld aan uit te geven. Vooral omdat hij het jaar ervoor in NY was geweest met zijn liefje.

Aangezien, ik redelijk uitgerust ben aangekomen, zonder al te veel pijn besloten we de stad te voet te verkennen, het was daar per slot van rekening nog maar goed middag tegen we daar aankwamen, dat hadden we te danken aan het uurverschil.

We zijn dan helemaal te voet van 95 street tot 42 street gewandeld, 53 blocks away en ik kan je verzekeren het was een hele tred! Een goed uur wandelen, als je tenminste kon doorwandelen , maar aan elke hoek van de straat moet overgestoken worden en gewacht tot het licht op groen sprong.

Ik had van tevoren al uitgemaakt dat ik dit stuk te voet wou doen en dan terugkeren met de taxi, want een metrokaart hadden we nog niet.

Het was allemaal overweldigend en indrukwekkend, een gewone cinema was hier iets heel bijzonder, roltrappen tot boven met grote muurschilderijen. We waren er per toeval binnengelopen omdat we aan een plaspauze toe waren en we hebben het ons niet beklaagd.

DSCN6614.JPGWe namen ook alle tijd voor die grote trek naar Time square , want ik wou er niet al helemaal doorzitten van de eerste dag. Uiteraard had ik mijn wandelvriendje bij en mijn mannetje droeg alles, zodat ik geen last had op mijn schouders. Ik droeg een heuptasje  en hoewel het geen zicht was, was het wel heel handig! Maar het was koud en er viel lichte regenachtige sneeuw, en later op de avond werden we getrakteerd op een een fikse hagelbui!

DSCN6616.JPGDeze twee foto's zijn van de bioscoop waar alles zo geweldig en groot was !

 

 

 

 

 

 

 

 

Overal in de straten kom je ook eetstandjes en broodjeszaken tegen maar honger hadden we niet, dorst daarentegen wel, maar alcoholische dranken zijn hier pokkeduur en je betaalt al snel tussen de 5 en 7 dollar voor een budweiser een amerikaans flutbiertje, rap zat zullen we hier niet worden.

DSCN6621.JPG

HIer liepen we ook voorbij, vlakbij Colombussquare, maar k ben eerlijk gezegd vergeten welk monument dat nu precies was, t stelde in elk geval de wereld voor, zoveel was duidelijk.

De grote apotheose kwam toen we eindelijk "time square " bereikten, het meest indrukwekkende wat ik ooit aan neonreclame te zien kreeg in mijn leven en waar picaddillycircus in London bij verbleekt!

DSCN6635.JPGIk kan hier natuurlijk niet alle foto's gaan opplakken, ik kan alleen maar vertellen dat je daar middenin de neonreclames staat, voor zover je in de straat kan kijken! Heel imposant! Maar na die vele indrukken was ik wel doodop, hebben we met redelijk wat moeite een taxi kunnen versieren en zijn teruggekeerd naar het hotel. Schoenen uitgedaan en met mijn sloefjes naast de deur nog iets gaan eten en dan moe maar ongelooflijk voldaan gaan slapen in onze kleine maar comfortabele kamer waar het bed meer dan welkom was!DSCN6636.JPG

08:51 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

28-03-11

Back from USA

DSCN6688.JPG

En Ik ben dus terug geraakt, gezond en wel, geradbraakt, dat wel, maar  t was de moeite en k heb er geen spijt van. Ik weet nu dat "vliegen " nog lukt, dat was mijn grootste angst, joepie, ik kan dan naar Canada indien nodig!

Ik heb gewandeld , gestrompeld ? en met de mollentrein onder de grond geraasd, middenin the big apple, yeah man , verhalen volgen, stukjes bij beetjes, want t is veel te veel om zo maar in één blogje te vertellen!

DSCN6765.JPG

20:57 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

22-03-11

The big apple

 

Nu de kogel door de kerk is en we besloten hebben om morgen met het ochtendgloren toch te vertrekken, was het eerste wat ik op het skynetnieuws lag deze morgen, bovenstaande link. Als je erop klikt krijg je het leuke nieuws te zien.

Maar ik laat me daardoor niet afschrikken, een tropische orkaan heb ik al meegemaakt in MIami, waardoor we verplicht drie dagen langer moesten blijven tot de orkaan voorbij was.

Er achtervolgt me precies zoveel negativiteit aan dit reisje, alsof het me niet gegund is!

Maar dan kennen ze fibromindy nog niet, ik laat me niet afschrikken , moest er echt aardbevingsalarm zijn zouden ze wel negatief reisadvies geven voor de Usa, allee dat denk ik toch. Maar moet dat wel net middenin die periode vallen. Enfin, k zal dat uit mijn hoofd moeten zetten! Iemand vroeg me ook al of ik niet bang was van aanslagen , nu met al dat geschut in Lybië. Dat zijn allemaal gemoedsremmers . Weet je , ik ben er van overtuigd dat als mijn uur gekomen is, ik zal moeten gaan en je lot ontloop je niet! Dus laat het lot maar beslissen dan.

Nu proberen een positieve noot in dit blogje te schrijven. Ja, ik verlang om miss liberty te zien, over broadway te wandelen, de overweldigende neonreclames te zien! Ik zal als een worm door de de big apple kruipen, aangezien lopen niet meer gaat! Ik ga hotdogs eten , al is het maar één keertje, maar je moet toch ééns een hotdog aan zo'n kraampje kopen vind ik. Ik wil me helemaal in de sfeer verzuipen. Ik wil terugkeren met herinneringen in mijn kop, waarmee ik dan weer een heel eind verder kan. Ik wil hier even weg uit mijn verdommenishoekje en terug een avontuur beleven. De adrenaline die dat bij mij teweeg brengt zal me helpen de pijn te overwinnen, want het is alom bekend dat adrenaline helpt tegen de pijn en dat is effectief zo. We zullen het allemaal wel zien hoe het zal gaan.

bus.jpg

 En zie,ze zijn in New York al voorbereid op mijn komst!

 Tot volgende week, hoop ik , als ik niet omgekomen ben door aardbeving, of door één of andere aanslag door de al kaïda.

Laten we hopen dat er hier maandag terug een blogje staat, want ik neem mijn laptop niet mee.

groetjes

 

07:24 Gepost door fibromindy in gekke kronkels, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (13) | Tags: ne york, aardbeving, big apple |  Facebook

21-03-11

Mijn vadertje

Mijn vadertje ziet er slecht uit,

zijn hoofd kaal van de bestralingen.

geen eetlust meer

slechter nog , geen levenslust,

geen vechlust!

Alsof hij alleen nog rust wil

Min vadertje

k heb van jou gedroomd vannacht

dat je er niet meer was

en nu zit ik met en torenhoog dilemma

als ik woensdag wel vertrekken mag!

 

Update

_________

Dokter is langsgekomen en t gaat idd niet de goeie kant op met mijn vader, maar volgens de dokter mag ik zonder schuldgevoel en angst toch die vijfdaagse reis maken en dat zullen we dan ook doen.

Bedankt aan ieder die reageerde.

07:28 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

19-03-11

jeugdfeuilletons

Ik zit hier al computeren naar een dwaas jeugdfilmpje aan het kijken en ik bedenk hoe wij eigenlijk het begin van de tv hebben meegemaakt! Mijn allereerste tv herinnering reikt nog van toen ik een jaar of twee was. Dan woonden we nog bij onze grootouders in de houtzagerij , mijn ouders waren woonden mee, dat was in deze tijd heel gebruikelijk zodat ze konden sparen en geen wonder dat mijn opa niet erg opgezet was met het feit dat er na Vijf jaar vier kinderen waren, vier mondjes meer om te vullen. Enfin, soit, ik ben aan het afwijken.

Maar mijn grootouders hadden een tv, zwart wit uiteraard, en ik herinner me één programma, "nounours" het was een animatiefilmpje met een beer die kwam aangewaaid op een wolkje , en ik was helemaal gek van het beertje! Verder was er nog iets met een klein carrousselletje, en een soort rondspringend spiraalventje riep altijd iets van tournicoté tournicota, of iets dergelijks, het was op een franstalige zender en uiteraard begreep ik als kleine dreumes geen noot frans.

Toen we naar ons eigen huis verhuisden, kregen we ook een tv en tegen die tijd bestond de brt al en ook nonkel Bob, tante Terry en het zwaard van Ardouaan. maar het liefst hield ik van Fabian van Falada, en ja als kleine meid droomde ik dan al van prinsen op witte paarden!


19:16 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, verleden | Permalink | Commentaren (9) | Tags: jeugdfeuilletons |  Facebook