30-04-11

Afscheid van mijn vader.

 

 

edelweiss_01.jpg

 

 

 

Vandaag hebben ze een stuk uit mijn hart gerukt! Vandaag werd mijn vader begraven. Maar tegelijk ben ik ook dankbaar en tevreden omdat we door onze eigen inbreng een uitvaart konden regelen zoals hij het zelf gewild zou hebben. Ik weet zeker als hij vanuit de hemel kon neerkijken, tevreden zou zijn over de teksten, over de muziek. Misschien zouden de bloemen er teveel aan zijn, want mijn vader was het type dat voor hem geen bloemen hoefden.

 

We hebben het op dat vlak ook sober gehouden. Maar hij kreeg zijn vioolserenade, zijn edelweisjes op zijn kist gelegd door zijn kleinkinderen. En zijn lievelingsmuziek schalde door de luidsprekers van de kerk. Er waren geen duizend man in de kerk, maar het maakte het gebeuren wat intiemer.

Maar het was moeilijk te weten dat we je nu nooit meer zullen zien, maar ik blijf voor eeuwig een stuk van je en ik denk vaak aan je woorden, toen ik als kind vaak zei "dat is van mij", dan zei je steeds , je hebt niets dat van jou is, zelfs je ogen zijn nog de mijne en ik besef vandaag des te meer wat hij daarmee bedoelde!

Christa

 

 

 klik op onderstaande link voor de tekst die ik schreef om voor te lezen in de kerk

vaders laatste reis, verbeterde versie.doc 

 

 

 

Tekst die ik voor het rouwprentje geschreven heb

 

 

 

 Lieve Frans,

Vandaag maak je je langste reis!

Je reis naar de eeuwigheid.

Naar een plek waar je nog nooit eerder was.

We hopen dat daar het

paradijs ligt, met hoge bergen

waar je zo van hield,

met bloeiende edelweiss en

fladderende tropische vogels

en felgekleurde regenbogen.

Met hier en daar een terrasje

en vele goede vrienden.

Ooit volgen we je ook daarheen,

maak dan alvast ons plaatsje klaar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21:23 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (16) | Tags: afscheid van mijn vader, uitvaart |  Facebook

28-04-11

Ons Canadeesje

Een geluk met een ongeluk dus! Door het sterven van mijn vader, heeft mijn zoon helemaal gratis en voor niets een heen en terug-vlucht gekregen van zijn verzekering! HIj is vandaag aangekomen. K was blij hem weer te zien, en het wachten in de luchthaven duurde lang! Wel honderden mensen kwamen voor hem buiten, maar uiteindelijk kwam er een heel erg vermoeid mannetje van door de douane! Mijn hart maakte een sprongetje en ik maakte zelf een klein huppeltje. Mijn beentjes doen het momenteel heel goed, ik heb helemaal geen stok meer nodig om te wandelen! Raar hé! t Monster heeft zich nu goed genesteld in mijn bovenlichaam en is vooral mijn linkerelleboog en mijn linkerschouder aan het ruineren! Heb een afspraak gemaakt om morgen een inspuiting te halen  naar het ziekenhuis, maar k doe het haast in mijn broek van schrik! Ja, ik ben een angsthaas voor zo'n dingen! Misschien omdat ik weet hoe vaak ze moeten prikken om bloed te kunnen afnemen. Soms tot zes keer toe en vandaar dat mijn afkeer voor naalden een beetje gegroeid is met de jaren!

Hopelijks moet ik mijn arm niet in zo'n zak laten hangen, want rust heeft die arm de laatste twee weken niet gehad.

Vandaag ben ik eens niet langs geweest bij mijn moeder. Na mijn terugkeer van de luchthaven heb ik een slaatje gegeten, ja mijn dieet hou ik nog altijd vol! En dan heb ik een tukje gedaan! Zo'n zalig tukje , dat was lang geleden! want ik voelde me afgepeigerd zowel emotioneel als lichamelijk. En na mijn tukje en een kopje wakker-word-kopje koffie, heb ik de pate gemaakt voor mijn verse kaascroquetjes, daar kijkt mijn zoon naar uit! Verse kaascroquetjes, verse frietjes en dito mayonnaise! En daarbij een heerlijk slaatje van tomaat en mozarella met verse pesto, en meer moet dat niet zijn om hem te zien smullen! Maar dat zal vast voor zaterdagavond of voor zondagmiddag zijn.

Eerst zaterdag overleven, de begrafenis en nadien ons leven leren aanpassen, zonder onze klokke roeland die niet meer zal schallen in de oude leielaan! Maar we zullen de herinneringen warm houden!

 

26-04-11

Stoom afblazen!

We zijn net thuis van bij mijn ma. Het was weer hectisch, die doodsbrieven plooien , in enveloppen steken, dat ging allemaal nogal sereen. Maar toen nog wat teksten bijgeschaafd  die ik voor de pastoor gemaakt heb. Ola de decibels vlogen in het rond. Wim hoorde ons blijkbaar tot beneden aan de ingang van het appartement. Ik kan niet meer tegen die drukte , mijn hoofd zat vol.

Dan moest er nog muziek gekozen worden. Ik haalde mijn lijstje boven van de liedjes waar ik van mijn papa een kruisje moest zetten. Er was uiteraard direct reactie dat we ook niet alle cd's beluisterd hebben. Zucht , uiteraard niet, die mens had niet veel tijd meer, er was geen tijd meer om alle cd's te beluisteren.

Maar bon, we zijn toch ongeveer tot een compromis gekomen. Mijn mama moest voet bij stuk houden om "haar liedjes " die zij persé in de kerk wil draaien. Er was een ellenlange discussie over het liedje "Du", waar zij en mijn vader zo van hielden en mijn broer reageerde dat dit zijn liedje van zijn trouw was en hij er voortaan slechte herinneringen aan zou hebben. Tja, het werd dus een moeilijke bevalling.

We hebben ook een noodplan bedacht voor het geval , de violiste geen orgelist vindt, die haar kan begeleiden , omdat mijn pa graag gewild had dat er één van zijn kleinkinderen viool wou spelen op zijn begrafenis, hebben we een violiste gecontacteerd, maar ik weet niet of we dit zullen kunnen realiseren.

Morgen een afspraak met meneer pastoor, om alles te regelen en tegen dan moet de beslissing gevallen zijn van violiste of geen violiste. Pas dan kunnen we de mis in elkaar steken.

Ik denk dat mijn mama nu heel blij is dat iedereen buiten is, dat ze wat kan rusten, en ik ben daar ook aan toe!

Met mijn schouder gaat het van kwaad naar erger, en ik heb meteen een afspraak gemaakt om vrijdagmorgen nog langs te gaan voor een inspuiting.

Zelf moet ik alles noteren in mijn agenda , of ik haal alles ook door elkaar of zou dingen vergeten.

Ja , er zijn leukere dingen in het leven, maar ik zal me hier ook wel doorslaan!

19:49 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, Muziek | Permalink | Commentaren (8) | Tags: viool, muziek |  Facebook

24-04-11

Mama

Pasen, een dag om te gaan "hoogdagen " bij je ouders. Wij hebben altijd geprobeerd in de mate van het mogelijke om er te zijn op feestdagen. Dus waarom vandaag niet. Mijn broer vond dat mijn moeder wat rust kon gebruiken, maar ik vond dat ik haar geen bezoek  kon ontzeggen, het was per slot van rekening  een feestdag vandaag. Er was met mijn broers niets afgesproken om adressen of zo te schrijven en we waren er helemaal alleen. Mijn broer had een opmerking gemaakt over het feit dat mijn mannetje altijd mee was , volgens hem was dat niet nodig om de begrafenis te regelen!

Ik heb het op de man af gevraagd of het stoorde dat Wim meekwam. Mijn ma drukte me op het hart dat het absoluut niet stoorde en dat ze dankbaar was dat hij er was, dat hij veel werk uit handen nam en dat hij zich niets moest aantrekken van wat anderen er van dachten.

Dit was een grote geruststelling, want daar draait het uiteindelijk alleen om, "wat mijn moeder wil"! Uiteindelijk heeft ze in alles het laatste woord en we respecteren haar mening.

Maar ze was blij met ons bezoek, we hebben nog massa's adressen opgezocht, nog één en ander voorbereid, een lijstje met "to do dingen" voor haar aan de muur gehangen, omdat ik weet dat ze alles toch vergeet en ik probeer voor haar het geheugensteuntje te zijn.

We hebben samen gegeten op haar terrasje , herinneringen opgehaald met een lach en een traan en ik was blij dat ik er was, want we hadden het goed naar onze zin. ik weet dat ze zich heel eenzaam zou gevoeld hebben , moesten wij er niet geweest zijn, en weet je , dat is wat telt, het voelde goed samen te zijn, in alle rust, zonder discussies met broers , waar de decibels nogal rondvliegen in het appartement.

Morgen gaan we niet langs, dan gaan we naar Oostende, en ga ik zien voor rouwkledij , omdat mijn ma er nogal op staat om in het zwart te gaan en ik niet veel zwarte kleren heb voor de zomer, ik ben nogal een kleurmens , vooral in de zomer dan!

Het zal ook goed zijn eens weg te zijn van alles en ook wat tijd te hebben met mijne Wim en zijn kinderen die ik ook wat in de steek hem moeten laten deze week.

En donderdag moet ik vroeg uit de veren want dan komt mijn zoon uit Canada voor de uitvaart en dat is wat men zegt een geluk met een ongeluk. HIj heeft een soort verzekering die dat dekt, en hij mag gratis en voor niets. Uiteraard kijk ik er naar uit hem in mijn armen te sluiten! Ik ga er zeker vroeg voor opstaan donderdagmorgen. Ik heb hem in januari wegens ziekte niet kunnen uitzwaaien, ik hoop er op zijn minst te zijn voor hem donderdagmorgen! Ik zie er naar uit om hem te zien!

Alleen jammer dat ik de week erop al drie afspraken heb staan bij dokters en zo , maar ik zal toch proberen wat tijd met hem door te brengen, eens lekker voor hem te koken en een beetje mama te spelen! Want het zal dan weer een maand of vier duren vooraleer ik hem nog eens zie, want hij zal waarschijnlijk zijn terugkomst naar Belgie wat uitstellen tot september in plaats van juli.

O ik ben internet zo dankbaar dat het bestaat! Het zou anders een hele lange periode zijn om hem te missen, maar we zien elkaar vaak op de computer via skype en dat maakt heel veel goed!

22:46 Gepost door fibromindy in Algemeen, Liefde | Permalink | Commentaren (11) | Tags: mama, canada, zoon, uitvaart |  Facebook

23-04-11

Stille zaterdag

Deze morgen vroeg opgestaan, kon niet meer slapen en heb een tekst geschreven voor de kerkdienst. Je zal me vast al een beetje kennen op dat vlak en weten dat ik wel hier en daar een tekstje zelf wil schrijven. T moet niet al voor meneer pastoor zijn.

Mijn pa wordt kerkelijk begraven , voor mezelf wil ik dat niet, maar mijn vader had het de laatste tijd vaak over de hemel en over zijn moeder die heel gelovig was en we laten de dienst doorgaan in Dadizele ons geboortedorp . HIj wordt ook daar op het kerkhof begraven, daar waar eigenlijk heel mijn moeders familie ligt.

We willen de dienst persoonlijk maken en iedereen heeft wel een ideetje links of rechts.Ik hoop dat alles een beetje loopt zoals we wensen.

Deze namiddag enveloppen geschreven voor de rouwbrieven. Twee van de drie broers waren er, en degene die gisteren nogal een grote bek opzette was er nu net niet. Ook ontbreekt elk spoor van de twee schoonzussen. De derde schoonzus is op zakenreis heeft mijn jongste broer vervangen zodat hij bij zijn vader kon blijven.

Ik merk maar weer eens hoe verschillend wij zijn en ik zucht af en toe en probeer me niet te veel ergeren. Iedereen verwerkt zijn verdriet op een andere manier . Mijn moeder houdt haar sterk , maar is zo verward en in het schrijven van de adressen zat totaal geen systeem. Ik hoop maar dat we dus niet al te veel fouten maken, er niemand vergeten wordt of er geen dubbele worden gestuurd. er komt veel bij kijken. Misschien goed dat je veel omhanden hebt dan is er niet echt veel tijd om na te denken.....

Maar vanavond moest ik echt effe decompresseren, mijn hoofd eens leegmaken en een beetje op adem komen. Ik hoop vannacht eens goed te slapen, want ik kan een goede nachtrust gebruiken om terug wat terug op mijn voetjes terecht te komen.

21:29 Gepost door fibromindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: stille zaterdag |  Facebook

22-04-11

papa

Papa ik zal je missen, maar ik ben dankbaar  over de tijd die we samen hadden. De longkanker was je te slim af, je had nooit gedacht dat die ziekte je nog zou overkomen , want je dacht dat dit mensen van boven de tachtig niet meer overkwam. Maar eind augustus viel het verdikt en gezien je leeftijd had je weinig kans om dit monster nog de kop in te drukken. Vier keer had je de dood al in de ogen gekeken, maar de dood kan je niet blijven ontlopen en vandaag kreeg hij jou te pakken.

Je bent deze morgen niet echt meer wakker geworden , af en toe nog een knikje toen we je iets vroegen, maar je wist dat we bij jou waren.

Ik ben dankbaar voor de sireniteit van het afscheid, we hebben het mooi voor jouw gemaakt. We hebben je omringd met  je lievelingsmuziek, ik heb gefluisterd in je oor dat de engelen voor je aan het zingen waren en ik heb geweend, uiteraard ,maar ik wou je oversteek verlichten door te zeggen dat het goed was en dat je mocht gaan, daar ver over de regenboog. Toen je ultieme lievelingsplaatje draaide heb je je overgegeven aan de eeuwigheid, om 3h30 op goede vrijdag. Het was mooi papa, leven met jou, en ik ben fier dat jij mijn vader bent, en het ook altijd zal blijven ook al ben je er niet meer.

Ik zal mijn plantjes goed verzorgen en ik kom edelweiss planten op je graf. Ik hou van jou papa.

papa 80 jaar.jpg

20-04-11

Hoe gaat het ondertussen met mezelf??

Wel wonderbaarlijk genoeglijkt het wel of ik een stel nieuwe benen heb! De warmte is de beste medicijn volgens mij! Ik heb momenteel mijn stok niet nodig om te stappen en ik ondervind ook dat mijn tred weer sneller gaat. T is alsof ik een tovermiddeltje gedronken heb om te kunnen functioneren op momenten die cruciaal zijn. Natuurlijk heb ik wel heel veel last van mijn armen en vooral die rechterschouder. Die ontsteking is helaas nog niet wonderbaarlijk weggetoverd en bezorgd me veel last.

Ik ben blijven overnachten bij mijn ouders en deze morgen heb ik samen met de mevrouw van thuiszorg mijn vader gewassen en ververst van pamper en beddegoed. Het ging veel te lang duren tot de verpleegster kwam en we konden het niet opbrengen hem zolang te laten liggen.

Deze morgen kreeg hij ook een speciale matras tegen doorligwonden, we proberen hem nog het comfort te geven wat mogelijk is.

Mijn broer is inderhaast afgekomen van China, omdat mijn pa het volgens de dokter niet meer zal trekken tot 28 april, de dag dat broer normaal thuis zou komen.

Deze namiddag ga ik naar huis, gaan koken voor mijn gezin en thuis overnachten.

Natuurlijk wil ik mijn moeder niet alleen laten, ik wil er vooral bij zijn als mijn vader sterft, maar men kan zoiets nooit inschatten.

Ik voel ook wel dat ik moe ben, want hier slaap ik uiteraard niet zo vast, ik ben zo een keer of vier komen kijken of alles nog oke was met mijn pa , daarvoor ben ik hier ook, om mijn moeder een beetje nachtrust te gunnen.

Maar ik mag ook mijn gezin niet helemaal in de steek laten, ik probeer me dus een beetje te verdelen.

Morgenochtend kom ik terug, een broer van mijn schoonzus is overleden en mijn ma zal naar de uitvaart gaan samen met mijn Wimmeke, en ik zal hier thuis blijven waken dan.

Maar ik neem ook mijn momenten van rust, als mijn pa slaapt, probeer ik wat te relaxeren op hun zonnig terras, t is geenszins de bedoeling dat we er allemaal aan onderdoor gaan , t zal nog moeilijk genoeg worden.

11:46 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (6) | Tags: vader, ziekte, waken |  Facebook