25-05-11

Boekbespreking

Ik heb mijn stiefzoon belooft een boekbespreking zou maken. Met de voorwaarde dat hij de tijd die ik erin steek om het boek te lezen zou gebruiken om aan zijn eindwerk te werken en hem wil bijbrengen dat t ene plezier t ander waard is, hoewel hij zijn eigen een plezier doet door eens flink aan dat eindwerk te werken, maar soit!

De film der helaasheid der dingen mag er dan ingaan als zoete koek, omdat het schrijnende in dat verhaal zelf zo schrijnend is dat het ons grappig lijkt en we vaak een lach niet kunnen inhouden, terwijl het eigenlijk allemaal intriest is, maar bon.

Ik ondervind met een grrr en een grol, dat het lezen van zo'n literair werk me wel moeite kost om mijn concentratie erbij te houden. Ik schrijf het verhaal in korte lijnen op in kleine kattebelletjes en ik werk dan na een paar hoofdstukken de boekbespreking bij.Nee, ik geef het toe, maar dat ene hersje van mij is niet meer wat het ooit geweest is. Als kind was ik een verwoed lezer en hoewel ik adhd heb, had ik er als kind minder last van! Ik was gewoon een ondeugend kind dat niet kon stilzitten. Ik was slordig in mijn schrijven, want ik moest als linksepoot keurig rechts leren schrijven en dat veroorzaakte alleen maar vlekken op mijn blad. Ik had steevast een "verstrooit op mijn rapport, samen met een "slordig", af en toe zetten ze er ook bij "dromer in de klas"

Maar schrijven doe ik al van kindsbeen graag, mijn lievelingsvak wat "stellen", opstellen schrijven dus. Ik had daar trouwens altijd goeie punten voor , hoewel ik mijn punten verloor , door alweer die slordigheid, een kinderlijk epistel met hier en daar inktvlekken.

De bic, oftewel de stylo was voor mij als een godsgeschenk, alleen dat rechts schrijven liep nog altijd stroef, waardoor ik ook een vaak moeilijk leesbaar blad indiende. Mijn adhd heeft me ook genekt in mijn studies. Zolang ik in het lager onderwijs zat, had ik heel aardige punten, maar dan ging het bergaf.

Mijn ouders die niet wisten wat er met me aan de hand was, stuurden me naar een psychiater die me prompt slaappillen voorschreef. O wat kon ik dan "wel" stilzitten in de klas maar viel er ook prompt in slaap! Ik had dat moment ook heel veel stress, ik werd ongelooflijk gepest. Het waarom van die pesterijen is me nog steeds onduidelijk. Ik giste dan maar en dacht dat het kwam omdat ik het lelijkste eendje van het internaat was, of een seut, hoewel ik me probeerde te integreren door aan alle soorten belachelijke en soms gevaarlijke spellekes deel te nemen, zoals " van ons zelven gaan", jaja met dit spelletje zijn we doorgegaan tot ik die truk eens bij mezelf toepaste, in de regen in de wachtrij en prompt bewusteloos viel in een grote plas water en ik erge spasmen had, tot grote hilariteit van de omstaanders, die gewoon tegen de leraar zeiden dat ik dat af en toe wel eens kreeg.

Ik ben dan maar met dat spelletje gestopt hoe graag ik er ook bij wilde horen!

Enfin, het jaar erop ben ik van school veranderd, ben helemaal opnieuw begonnen en hoewel ik nog altijd dezelfde persoon was, pakte ik het allemaal een beetje humoristischer aan en werd ik prompt heel erg populair, wat een verschil.

Maar bon, om even verder te drammen op dat adhd, ik kon dus totaal niet studeren, ik zat constant weg te dromen, verdwalen in mijn zotte gedachten en ik had totaal niet door dat ik adhd had, had daar zelfs nog nooit van gehoord dat moment!

Het is me begonnen dagen toen ik zelf een hyperkind kreeg en er heel hard mezelf in herkende. Maar de diagnose werd pas op mijn veertigste gesteld en dan heb ik een tijdje rilatine genomen, toen ik me echt moest concentreren op mijn werk in mijn toenmalige winkel.Dat kleine witte pilletje was een echte openbaring voor mij! Ineens losten al die spinnewebben op in mijn hoofd, had ik een klare kijk op de dingen, had ik veel meer energie , maar kon alles veel meer plannen en ik was ineens niet meer de chaoot van weleer die tien dingen met de keer wou doen! Alhoewel ik het pilletje sinds meer dan een jaar niet meer neem, wegens schildklierproblemen, heb ik vaak nog "goesting" om me eens compleet normaal te voelen en zo'n pilletje te slikken!

Al vaak heb ik de discussie aangegaan met mensen met adhd-kinderen en hen de werking van rilatine uitgelegd, want het pilletje valt of staat met wat de ouders er van vinden. En ik ben er heel erg van overtuigd , dat zo'n pilletje echt wel kan helpen om het beste in het kind naar boven te halen! Het kan ze helpen een moeilijke periode te overbruggen en niet zoals ik van "het moderne,wat nu het ASO noemt te donderen naar het hoger beroep met nog even een omweg langs het technische om.

Maar bon, ik haalde een diploma en de rest van het verhaal kennen jullie al, nietwaar

Commentaren

Ook Ollie was een ADHD kind , en erfelijk mijn zoon had het ook. Ook Ollie heeft in het lagere school , heel wat klop gekregen , we zullen het er wel uit slaan zegden ze tegen mijn bezorgde moeder. Maar nu weten ze het beter , maar volgens mij zijn veel kinderen ADHD genoemd als ze wat levendig waren en Relatine is een goedkope oplossing.
Dankzij mijn lieve moeder en behulpzame zusters en broers is Ollie toch er in geslaagd een hoger diploma te halen.
Maar dat groeit uit zeggen ze ... AZls je op Ollie's blog kijkt kan je soms nog de ADHD in Ollie zien...

Gepost door: ollie | 25-05-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.