29-05-11

Ziekenhuisperikelen

Nu de grote strijd gestreden is, de scherpe pijn gaan liggen is en de grote nachtmerrie lijkt nu al een eeuw geleden, hoewel het pas anderhalve dag achter me ligt! Maar laten we de pijn maar wat hij was, hij is er nog, maar op een draaglijke manier en uiteraard kan ik met die arm nog niet veel doen, hoewel typen, nu wel al lukt, maar aankleden daarentegen niet, enfin.

Toen, ik de ziekenhuiskamer binnenkwam, kreeg ik een pakketje aangeboden, een operatie-schort en een onderbroekje! Ik moest lachen met die onderbroeken omdat die uit hetzelfde materiaal gemaakt waren als onze haarnetjes om achter het buffet te staan in de school waar ik voorheen werkte! Met al mijn fantasie zag ik mezelf en al mijn collega's al staan met zo'n onderbroekje op ons hoofd!

Ik had me een mooie pijamma gekocht speciaal voor deze heuglijke dag waar zijn mijn schouder eens flink zouden mishandelen, maar ik kon helaas niet genieten van mijn gestreepte broek , witte topke en appelblauwzeegroene truitje er bovenop. S anderdaags zou blijken dat ik het ding weer een maat te klein gekocht had! Blijkbaar doet de herbalife toch niet wat ik direct zou willen, namelijk een maatje minder krijgen!

Ik kreeg een kalmeerpilletje en eerlijk, na een tijdje voelde ik me echt wel minder zenuwachtig. ik kreeg ook een bandje aan de arm, en vroeg wanneer de cocktailbar van het All-inn-hotel open was, maar de verpleegster snapte blijkbaar de grap niet goed, want het  glimlachen kostte haar vrij veel moeite!

Ik mocht al vlug mee naar beneden, waar ik in een soort wachtrij werd gezet. We lagen met zijn drie op een rij voor de schouderdokter.

Het was weer bingo toen de verpleegster een infuus wou prikken, geen bruikbare aders. De verpleegster had wel gevoel voor humor en toen het ook bij mijn buurvrouw niet lukte , zei ze dat ze vandaag al de smalle aders hadden samengezet.

Toen ze me uit het rijtje haalden mocht ik met bed en al in de operatie-kamer, boven mij massa's grote ronde lichten, en recht voor mij een schuifdeur naar een andere operatiekamer.

Ik keek mijn ogen uit naar al wat rond mij gebeurde, tot de deur voor mij openvloog, er een verpleger of dokter binnenkwam en ik vlak voor mij een tafereeltje te zien kreeg waar ik eerlijk gezegd van in de lach schoot, ocharme!

Daar lag een man, zonder het grappige onderbroekje, op zijn buik, met opgetrokken benen! Ik keek dus recht op zijn rond kond, en t eerste wat me te binnen viel was dat hij leek op een dikke kip en kaar lag om aan het spit geregen te worden!

Ik zei tegen de verpleegster, ola, wat heb ik een mooi zicht hier , waarop zij een vernietigende blik wierp op de groene schort die net binnengekomen was.

Toen ik de inspuiting in het infuus kreeg, verwittigde ze me voor het brandende gevoel, en net toen ik het effectief voelde, kreeg ik een masker op mijn gezicht en Fibromindy was weg naar dromenland.

Hoewel ik me geen dromen kan herinneren! Gelukkig maar, want mijn grote angst was op te hallicuneren, en dat is dus niet gebeurt. Ik werd wakker en realiseerde me we wel onmiddellijk waar ik was. Ik had nog die masker op en iets in mijn mond. De klok boven de deur wees me erop dat het 1H30 was. Naast mij lag een oud vrouwke, waarnaar de verpleegsters toch zorgerlijk keken en met elkaar overlegden wat ze zouden doen, ik hoorde ze ook praten over intensieve zorgen. Naast mij een oude man, die aan zijn benen geopereerd was.

Toen ik een tijdje lag te koekeloeren werd het ding uit mijn mond gehaald, het masker verwijderd en vroeg de verpleegster me of ik iets tegen de pijn wou. Mja misschien wel, en een spuit in het infuus spuiten deed toch geen zeer dus ja.

Om 2h30 kreeg ik een retourticketje naar mijn kamer, lag nog steeds alleen. De verpleger legde me uit, dat de kinesist me nog zou komen halen om een uur kiné te doen. Toen die er om 16 uur nog niet was, mocht ik me aankleden en wachten tot de kinesist me kwam halen. Ik kreeg een hoop paperassen mee voor huisdokter, voor kinesist aan het thuisfront en dan mocht ik de keet verlaten.

In de kinézaal di barstensvol allerhande toestellen stond werd ik in een stoel geplaats, met mijn behandelde arm vastgehespt en die mijn arm automatisch een half uur aan een stuk, constant naar boven en terug naar beneden bracht. Allemaal goe en wel in het begin althans, maar na een tijdje begon het toch behoorlijk lastig te worden.

Mijn mannetje en ik kregen een vrouwjte in de gaten, we keken naar elkaar en schoten beiden in de lach!

De vrouw zag eruit of dat ze net een stadswandelingske wou maken, of op restaurant wou gaan. Haar haren waren mooi opgestoken, ze droeg zwarte blinkende pumps, hoge hakken en scherpe toppen, een rokje en een knalgeel topje!

Ze zat te fietsen aan een tempo dat zelfs ik haar zou voorbijsteken, en een tijdje later zat ze aan een toestel te werken, zonder gewichten, dus noppes tegenstand, aheum , we vreesden er beiden voor dat ze niet van plan was hier te gaan revalideren maar misschien één of andere dokter of kinesist aan de haak wou slaan.

Naas mij lag een klein vrouwtje, op een toestel , kussentje onder de kin, armen gekruist, precies of ze lag klaar om in een sarcofaag te gaan , k snap nog altijd het doel van die oefening, niet, hoewel ze dat vast wel heeft!

In elk geval, ik vond dat het eigenlijk nogal meeviel voor mezelf, en toen ik later het ziekenhuis gezwind uitstapte had ik nooit gedacht dat de nachtmerrie nog moest beginnen! ( Zie gisteren)

Maar gelukkig, gaat het vandaag, anno zondag, toch al beter! Ik kan al wat typen, maar aankleden en autorijden, dat lukt nog niet, ik moet heel hard opletten wat ik doe. Maar ik voel nu wel dat ik morgen de kine wel zal aankunnen, wat gisteren absoluut onmogelijk was! Op naar morgen dus!

 

09:36 Gepost door fibromindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: frozen shoulder, ziekenhuis, pijn, kiné, operatiezaal |  Facebook

Commentaren

Dat was dus een hele belevenis daar in het ziekenhuis. Het belangrijkste is dat je u stilaan wat beter begint te voelen na een bijzonder pijnlijke gisteren. Hopelijk verloopt alles verder naar wens en heb je baat bij die behandeling, dat zou pas een supersucces zijn. Het is je gewenst!

Gepost door: bea | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

ik wens je echt ook een supersucces!!!!

Gepost door: joten | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

Een heel verhaal daar in het ziekenhuis, in adem uitgelezen. Je schrijft heel boeiend, wist je dat ...

Maar goed dat die pijn van gisteren er niet meer is , hopelijk gaat het nu met beetjes de goede richting uit

Gepost door: merel | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

zo blij dat je al heel wat beter bent!

daar sta je niet bij stil hé wat er allemaal in een ziekenhuis gebeurt, precies een lopende band, alle patiënten voor een bepaalde operatie op rij, voor hen die er werken is het routine hé, wij maken ons zorgen om al die nieuwe indrukken en toestanden

veel succes nu en sterkte met de kiné morgen ;-)

Gepost door: fotorantje | 29-05-11

Reageren op dit commentaar

Heerlijk om te lezen hoe je in elke situatie humor weet te behouden... Veel beterschap met die schouder he!

Gepost door: LJ | 30-05-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.