31-05-11

De ups en downs van Fibromindy

Het mag gezegd worden, ik heb geen regelmaat in mijn "happytabel". Op een schaal tussen 0 en 10 haal ik zelden een vijf. Ik vlieg nogal weg en weer tussen hoog en laagtes. Ik kan heel hoog zweven en heel hard terug op de grond boenken!

Vandaag hang ik dus "high in the sky", zonder reden hoor, ik ben goedgemutst opgestaan, na een nacht van zalig dromen, veel plezante dingen gedaan vannacht, en ik heb even veel plezier van het dromen ervan, als dat het een voorbije herinnering zou zijn. Zo ben ik deze nacht terug in New York geweest, deed daar spectaculaire dingen, die niet eens bestaan. En zowat de helft van mijn familie was mee.

Maar zo'n goeie verkwikkende nacht kan ervoor zorgen dat ik me oo zo vrolijk voel, dat ik geneigd ben om constant het liedje te zingen van Alfred judocus kwak, " ik ben vandaag zo vrolijk, zo vrolijk, bla bla bla"

Mijn kine is intens, maar ik voel dat ik er baat bij heb, en ondanks dat ik nog maar twee keer ben geweest, voel ik wel degelijk het verschil. Ik kan al terug de was aan de wasdraad hangen, als ik heel voorzichtig, dat polleke de lucht in steek. Wie is er vrolijk als ze de was kan uithangen, ja, Fibromindy dus.


En neen nu moeten jullie niet al jullie was naar hier brengen! Ik ben vooral happy als ik "onze" was kan ophangen!

Ik heb het zelfs gewaagd om eens voorzichtig naar t stad te rijden, hoewel ik met mijn twee handen moet schakelen en de handrem opzetten, met mijn linkerarm, maar ssst , men vertelle dit niet voort!

T was heerlijk hier eens uit mijn verdommenishoek te kunnen en k heb van mijn korte uitstapje ongelooflijk genoten! Mja, ik kan wel veel intenser genieten dan vroeger, da's grappig . Chrissebie is tevreden dat ze eens de blokker kan binnenlopen, de zeeman, het kruitvat , de hema, wie had dat gedacht, dat ik daar zoveel plezier zou aan beleven.

Maar ik heb ook een klein beertje die nog niet geschoten is, en waarvan ik dus het vel nog niet gaat verkopen, maarrrrrrrrrrr, misschien wordt dat beertje vrijdag geschoten en zullen we binnenkort onze Neckermannbonnen kunnen inruilen, waarvan het grootste deel gekregen hebben verleden jaar met Wim zijn verjaardag! En mijn schat zal een beetje opleggen voor mijne verjaardag, want ik ben dit jaar aan de beurt om 50 te worden, maar ik heb totaal geen zin in een feestje, geef mij maar een reisje!

Ik sta eigenlijk ook niet te popelen om 50 te worden, maar bon, wie wordt nu graag ouder, maar het kan niet anders, dus ik kies er wel degelijk voor om "toch" vijftig te worden!

Zo, k ga nu eens lekker koken voor mijne schat, en voor vanavond, heb ik een lekker streekbiertje in de koelkast, gelegd! En die zullen we met veel plezier delen vanavond, want t is een 75 cl fles, want alleen zou wel ietsiepietsie te veel zijn vrees ik!

 

30-05-11

De nacht was lang, olé olé olé, de nacht was lang!

Nee, dit is geen schlagerliedje, hoewel er wel ergens een schlager met ongeveer die titel bestaat.

Wat wel waar,is, dat het idd een lange nacht was! Van 1h deze morgen tot 4h30 in de ochtend haast niet geslapen, en om eerlijk te zijn, ik ben een angsthaas in het holst van de nacht. Mja da's allemaal een nasleep van vroeger, van griezelfilms, die ik persé wou bekijken van zombies, gewoon om stoer te doen. Maar ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat die gedrochten s nachts in mijn gedachten ontwaken en ik mijn bed dus haast niet uitdurf om te gaan plassen. Het vraagt al moeite om mijn bed uit te raken en dan haast ik me naar beneden en snel terug zonder omkijken, want hoewel ik rationeel wel zeker weet dat er geen zombies of zo bestaan, eens mijn fantasie op hol slaat ben ik verloren in de nacht.

Ik besloot dan maar te liggen wachten op het ontwaken van de natuur, en toen ik de eerste vogeltjes hoorde ben ik opgestaan, bij het krieken van de dag.

En ik lag nog te denken deze morgen waar die uitdrukking vandaan komt, "het krieken van de dag"

Ondertussen is de dag behoorlijk "gekriekt", heb ik toch nog in één ruk geslapen van 5h30 tot lang na het kriekmoment en toen ik om negen uur opstond was het buiten al heerlijk zomer, misscien moet ik maar eens gaan wandelen vandaag, want veel kan ik niet doen, zelfs typen is behoorlijk intensief en ik moet er even tot aan mijn pijngrens voor gaan. Maar t zijn lange dagen en ik woon op de boerenbuiten en misschien wil ik wel eens gragen in t stad gaan wandelen, ach k zie wel, maar met de wagen rijden , daar vrees ik voor, k denk niet dat dit me zal lukken! En zelfs als het me zou lukken voor een korte rit, weet ik niet of het verantwoord is, maar k heb geen verbod gekregen van de dokter, k denk dat het gewoon zichzelf zal uitwijzen.

Vanavond voor het eerst naar de kiné! K ga vragen voor een zachte aanpak, want k wil begot nooit meer meemaken wat ik vrijdagavond heb meegemaakt!

Gelukkig zijn we al drie nachtjes verder en kan het maar beter worden denk ik zo!

 

 

29-05-11

Ziekenhuisperikelen

Nu de grote strijd gestreden is, de scherpe pijn gaan liggen is en de grote nachtmerrie lijkt nu al een eeuw geleden, hoewel het pas anderhalve dag achter me ligt! Maar laten we de pijn maar wat hij was, hij is er nog, maar op een draaglijke manier en uiteraard kan ik met die arm nog niet veel doen, hoewel typen, nu wel al lukt, maar aankleden daarentegen niet, enfin.

Toen, ik de ziekenhuiskamer binnenkwam, kreeg ik een pakketje aangeboden, een operatie-schort en een onderbroekje! Ik moest lachen met die onderbroeken omdat die uit hetzelfde materiaal gemaakt waren als onze haarnetjes om achter het buffet te staan in de school waar ik voorheen werkte! Met al mijn fantasie zag ik mezelf en al mijn collega's al staan met zo'n onderbroekje op ons hoofd!

Ik had me een mooie pijamma gekocht speciaal voor deze heuglijke dag waar zijn mijn schouder eens flink zouden mishandelen, maar ik kon helaas niet genieten van mijn gestreepte broek , witte topke en appelblauwzeegroene truitje er bovenop. S anderdaags zou blijken dat ik het ding weer een maat te klein gekocht had! Blijkbaar doet de herbalife toch niet wat ik direct zou willen, namelijk een maatje minder krijgen!

Ik kreeg een kalmeerpilletje en eerlijk, na een tijdje voelde ik me echt wel minder zenuwachtig. ik kreeg ook een bandje aan de arm, en vroeg wanneer de cocktailbar van het All-inn-hotel open was, maar de verpleegster snapte blijkbaar de grap niet goed, want het  glimlachen kostte haar vrij veel moeite!

Ik mocht al vlug mee naar beneden, waar ik in een soort wachtrij werd gezet. We lagen met zijn drie op een rij voor de schouderdokter.

Het was weer bingo toen de verpleegster een infuus wou prikken, geen bruikbare aders. De verpleegster had wel gevoel voor humor en toen het ook bij mijn buurvrouw niet lukte , zei ze dat ze vandaag al de smalle aders hadden samengezet.

Toen ze me uit het rijtje haalden mocht ik met bed en al in de operatie-kamer, boven mij massa's grote ronde lichten, en recht voor mij een schuifdeur naar een andere operatiekamer.

Ik keek mijn ogen uit naar al wat rond mij gebeurde, tot de deur voor mij openvloog, er een verpleger of dokter binnenkwam en ik vlak voor mij een tafereeltje te zien kreeg waar ik eerlijk gezegd van in de lach schoot, ocharme!

Daar lag een man, zonder het grappige onderbroekje, op zijn buik, met opgetrokken benen! Ik keek dus recht op zijn rond kond, en t eerste wat me te binnen viel was dat hij leek op een dikke kip en kaar lag om aan het spit geregen te worden!

Ik zei tegen de verpleegster, ola, wat heb ik een mooi zicht hier , waarop zij een vernietigende blik wierp op de groene schort die net binnengekomen was.

Toen ik de inspuiting in het infuus kreeg, verwittigde ze me voor het brandende gevoel, en net toen ik het effectief voelde, kreeg ik een masker op mijn gezicht en Fibromindy was weg naar dromenland.

Hoewel ik me geen dromen kan herinneren! Gelukkig maar, want mijn grote angst was op te hallicuneren, en dat is dus niet gebeurt. Ik werd wakker en realiseerde me we wel onmiddellijk waar ik was. Ik had nog die masker op en iets in mijn mond. De klok boven de deur wees me erop dat het 1H30 was. Naast mij lag een oud vrouwke, waarnaar de verpleegsters toch zorgerlijk keken en met elkaar overlegden wat ze zouden doen, ik hoorde ze ook praten over intensieve zorgen. Naast mij een oude man, die aan zijn benen geopereerd was.

Toen ik een tijdje lag te koekeloeren werd het ding uit mijn mond gehaald, het masker verwijderd en vroeg de verpleegster me of ik iets tegen de pijn wou. Mja misschien wel, en een spuit in het infuus spuiten deed toch geen zeer dus ja.

Om 2h30 kreeg ik een retourticketje naar mijn kamer, lag nog steeds alleen. De verpleger legde me uit, dat de kinesist me nog zou komen halen om een uur kiné te doen. Toen die er om 16 uur nog niet was, mocht ik me aankleden en wachten tot de kinesist me kwam halen. Ik kreeg een hoop paperassen mee voor huisdokter, voor kinesist aan het thuisfront en dan mocht ik de keet verlaten.

In de kinézaal di barstensvol allerhande toestellen stond werd ik in een stoel geplaats, met mijn behandelde arm vastgehespt en die mijn arm automatisch een half uur aan een stuk, constant naar boven en terug naar beneden bracht. Allemaal goe en wel in het begin althans, maar na een tijdje begon het toch behoorlijk lastig te worden.

Mijn mannetje en ik kregen een vrouwjte in de gaten, we keken naar elkaar en schoten beiden in de lach!

De vrouw zag eruit of dat ze net een stadswandelingske wou maken, of op restaurant wou gaan. Haar haren waren mooi opgestoken, ze droeg zwarte blinkende pumps, hoge hakken en scherpe toppen, een rokje en een knalgeel topje!

Ze zat te fietsen aan een tempo dat zelfs ik haar zou voorbijsteken, en een tijdje later zat ze aan een toestel te werken, zonder gewichten, dus noppes tegenstand, aheum , we vreesden er beiden voor dat ze niet van plan was hier te gaan revalideren maar misschien één of andere dokter of kinesist aan de haak wou slaan.

Naas mij lag een klein vrouwtje, op een toestel , kussentje onder de kin, armen gekruist, precies of ze lag klaar om in een sarcofaag te gaan , k snap nog altijd het doel van die oefening, niet, hoewel ze dat vast wel heeft!

In elk geval, ik vond dat het eigenlijk nogal meeviel voor mezelf, en toen ik later het ziekenhuis gezwind uitstapte had ik nooit gedacht dat de nachtmerrie nog moest beginnen! ( Zie gisteren)

Maar gelukkig, gaat het vandaag, anno zondag, toch al beter! Ik kan al wat typen, maar aankleden en autorijden, dat lukt nog niet, ik moet heel hard opletten wat ik doe. Maar ik voel nu wel dat ik morgen de kine wel zal aankunnen, wat gisteren absoluut onmogelijk was! Op naar morgen dus!

 

09:36 Gepost door fibromindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: frozen shoulder, ziekenhuis, pijn, kiné, operatiezaal |  Facebook

28-05-11

miljaar!

Duizend keer heb ik gevloek vannacht! K 'heb geweend als een kind,erger nog k'heb liggen janken als een ineengeschopte hond! Nog nooit in mijn leven zoveel pijn gehad in mijn leven. Toen ik het ziekenhuis verliet ging alles nog betrekkellijk goed! Ik was blij dat ik er van af was, had een paar leuke anekdtoes om over te bloggen. Maar de pijn heeft alles weggetimmerd misschien komt het later nog eens terug en ik ben totaal niet in de mood om hier met mijn éne vingertje vrolijke dingen uit dat toetsenbord te toveren!

Om 21 u heeft mijn mannetje de huisdokter gebeld en twintig minuten later kwam hij met een verlossende spuit! Voor mijn part mocht hij er meteen drie geven, zodat ik van die vlammende messen in heel mijn arm verlost was. Ik kon me geen houding vinden in bed, tot mijn mannetje op het idee kwam om de tuinzetel te halen waar ik comfortabel achterover kon liggen, en gelijk had hij ! IK ben er toch in geslaagd een paar uur te slapen, weliswaar in stukjes en beetjes en ik kon ook niet alleen uit die zetel om te gaan plassen. Arm venteke van mij, hoe vaak heb ik hem uit zijn slaap gehaald!

En nu mag hij me helpen bij het wassen en aankleden, want ook dat kan ik niet, k zou zo graag een paar dagen winterslaap houden en dan pijnvrij wakker worden, heeft er iemand zo'n hol thuis,,,

 

27-05-11

prijs

Ik heb nog maar eens de woordenboek-truuc toegepast! Voor wie niet weet wat ik daar mee bedoel, een korte uitleg. Ik heb al een paar keer , bij gebrek aan inspiratie gewoon een woordenboek opengeslagen en daar met de ogen dicht een woord uit geplukt.

Omdat ik die tip naar andere bloggers al heb doorgegeven,dacht ik , waarom doe ik het zelf niet nog, eens.Niet dat ik zonder inspiratie ben gevallen, maar gewoon voor de fun! Om te bewijzen dat je "overal " over kan schrijven.

En het vingertje wees op het woordje "prijs". Daar kan je alle kanten mee uit, gaat het over de prijs van de versgekapte patatten of gaat het over een prijs winnen??

Laten we het over dat laatste houden!

Mijn moeder is een fervent prijskampster, ik heb het nooit anders geweten! Wij zijn grootgebracht tussen de pakken wc-papier waar bonnetjes uit de verpakking moest geknipt worden. Onze tafel lag altijd vol met wedstrijdformulieren en mijn moeder had een volle doos met stempeltjes met al de in te vullen adressen, dit op tijd te besparen. Ik heb ze vanalles weten winnen, auto's reizen, frigo's en noem maar op.

Maar ik was helemaal in de wolken op het moment dat er 18 brommers gewonnen werden. Grasgroene en knalgroene honda's , mobyletjes, maar k weet begot het type niet meer. Ik werd binnenkort 16 jaar en had er zo graag eentje gekregen, maar t was dik tegen mijn gilet. Ik was een meisje en ik moest niet brommeren, meisjes brommerden niet! Grrrrrr , daarom wou ik als kind altijd al een jongen zijn! Ik kreeg al geen parka-vest die toen ongelooflijk in was en als ik een jeansbroek kreeg was hij ofwel veel te kort ofwel veel te wijd, want ik was mager als een rietje en ik torende boven mijn vader en moeder uit.

Maar die brommer , o wee wat had ik er allemaal voor over om er maar ene te krijgen, maar het mocht niet baten. Ik kreeg voor mijn zestiende verjaardag een ring met een diamant. En weet je onlangs heb ik die diamant in een nieuwe ring laten steken en geniet ik er nu van.

Die 18 brommers daarentegen , die zijn al lang allemaal naar de schroothoop verbannen.

00:05 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

26-05-11

Migraine-aanval

Ben gisteravond mijn bed ingesleept, zot van de migraine. Ik had de stille hoop dat slapen er voor zou zorgen dat de aanval over ging.Niets is minder waar, deze morgen voelde ik mij alsof een vampier me had leeggezogen, zo zie ik er ook ongeveer uit. Er zitten precies kleine demoontjes in mijn kop te hameren, mijn hele lege bovenkamer aan t verbouwen. Ik ben nog even teruggekropen in mijn donker hol, niets beter dan een donker hol trouwens, maar omdat de werking van de cafeiïne er al voor zorgde dat het inslapen niet meer lukte ben ik dan maar noodgedwongen opgestaan. Rolluiken naar beneden gelaten om het wat duister in huis te houden. Dan toch maar mijn laptop aangelegd, alhoewel ik al moeite had deze morgen om op het lichtgevende schempje te kijken van mijn mobieltje. Enfin, k heb de stroomstekker van mijn laptop uitgetrokken zo is het beeld een stuk donkerder en heb me dan toch aan het bloggen gewaagd.

Elke dag bloggen is een stilzwijgend compromis met iemand die een blogrevival heeft opgestart en het is leuk te zien dat ik hoge pieken scoor in leescijfers. It makes my day toch voor een stuk en wie weet valt de stress waarmee ik kamp van me af.

Wegens de arm-en schouderpijn slaap ik geen elke dag nog door, elke dag voel ik hoe de frozen shoulder nog wat harder "frozen" is, het gaat echt niet over vanzelf. Dus zit ik met een enorme tweestrijd voor morgen, enerzijds is er de angst voor de verdoving, ( angst voor het hallicuneren wat ik ooit heb meegemakt) ook angst voor de pijn bij het ontwaken, en anderzijds is er het verlangen om eindelijk aan die schouder te gaan werken, zodat het snel beter wordt, want beter uit zichzelf of met rusten wordt het niet!

IK kijk rijkhalzend uit naar een nacht zonder wakker worden, zonder die vlijmscherpe pijnen in mijn lijf of ik me gewoon wat probeer te draaien of naar mijn kussen grijp.

Maar eerst van die migraine zien af te komen!

25-05-11

Boekbespreking

Ik heb mijn stiefzoon belooft een boekbespreking zou maken. Met de voorwaarde dat hij de tijd die ik erin steek om het boek te lezen zou gebruiken om aan zijn eindwerk te werken en hem wil bijbrengen dat t ene plezier t ander waard is, hoewel hij zijn eigen een plezier doet door eens flink aan dat eindwerk te werken, maar soit!

De film der helaasheid der dingen mag er dan ingaan als zoete koek, omdat het schrijnende in dat verhaal zelf zo schrijnend is dat het ons grappig lijkt en we vaak een lach niet kunnen inhouden, terwijl het eigenlijk allemaal intriest is, maar bon.

Ik ondervind met een grrr en een grol, dat het lezen van zo'n literair werk me wel moeite kost om mijn concentratie erbij te houden. Ik schrijf het verhaal in korte lijnen op in kleine kattebelletjes en ik werk dan na een paar hoofdstukken de boekbespreking bij.Nee, ik geef het toe, maar dat ene hersje van mij is niet meer wat het ooit geweest is. Als kind was ik een verwoed lezer en hoewel ik adhd heb, had ik er als kind minder last van! Ik was gewoon een ondeugend kind dat niet kon stilzitten. Ik was slordig in mijn schrijven, want ik moest als linksepoot keurig rechts leren schrijven en dat veroorzaakte alleen maar vlekken op mijn blad. Ik had steevast een "verstrooit op mijn rapport, samen met een "slordig", af en toe zetten ze er ook bij "dromer in de klas"

Maar schrijven doe ik al van kindsbeen graag, mijn lievelingsvak wat "stellen", opstellen schrijven dus. Ik had daar trouwens altijd goeie punten voor , hoewel ik mijn punten verloor , door alweer die slordigheid, een kinderlijk epistel met hier en daar inktvlekken.

De bic, oftewel de stylo was voor mij als een godsgeschenk, alleen dat rechts schrijven liep nog altijd stroef, waardoor ik ook een vaak moeilijk leesbaar blad indiende. Mijn adhd heeft me ook genekt in mijn studies. Zolang ik in het lager onderwijs zat, had ik heel aardige punten, maar dan ging het bergaf.

Mijn ouders die niet wisten wat er met me aan de hand was, stuurden me naar een psychiater die me prompt slaappillen voorschreef. O wat kon ik dan "wel" stilzitten in de klas maar viel er ook prompt in slaap! Ik had dat moment ook heel veel stress, ik werd ongelooflijk gepest. Het waarom van die pesterijen is me nog steeds onduidelijk. Ik giste dan maar en dacht dat het kwam omdat ik het lelijkste eendje van het internaat was, of een seut, hoewel ik me probeerde te integreren door aan alle soorten belachelijke en soms gevaarlijke spellekes deel te nemen, zoals " van ons zelven gaan", jaja met dit spelletje zijn we doorgegaan tot ik die truk eens bij mezelf toepaste, in de regen in de wachtrij en prompt bewusteloos viel in een grote plas water en ik erge spasmen had, tot grote hilariteit van de omstaanders, die gewoon tegen de leraar zeiden dat ik dat af en toe wel eens kreeg.

Ik ben dan maar met dat spelletje gestopt hoe graag ik er ook bij wilde horen!

Enfin, het jaar erop ben ik van school veranderd, ben helemaal opnieuw begonnen en hoewel ik nog altijd dezelfde persoon was, pakte ik het allemaal een beetje humoristischer aan en werd ik prompt heel erg populair, wat een verschil.

Maar bon, om even verder te drammen op dat adhd, ik kon dus totaal niet studeren, ik zat constant weg te dromen, verdwalen in mijn zotte gedachten en ik had totaal niet door dat ik adhd had, had daar zelfs nog nooit van gehoord dat moment!

Het is me begonnen dagen toen ik zelf een hyperkind kreeg en er heel hard mezelf in herkende. Maar de diagnose werd pas op mijn veertigste gesteld en dan heb ik een tijdje rilatine genomen, toen ik me echt moest concentreren op mijn werk in mijn toenmalige winkel.Dat kleine witte pilletje was een echte openbaring voor mij! Ineens losten al die spinnewebben op in mijn hoofd, had ik een klare kijk op de dingen, had ik veel meer energie , maar kon alles veel meer plannen en ik was ineens niet meer de chaoot van weleer die tien dingen met de keer wou doen! Alhoewel ik het pilletje sinds meer dan een jaar niet meer neem, wegens schildklierproblemen, heb ik vaak nog "goesting" om me eens compleet normaal te voelen en zo'n pilletje te slikken!

Al vaak heb ik de discussie aangegaan met mensen met adhd-kinderen en hen de werking van rilatine uitgelegd, want het pilletje valt of staat met wat de ouders er van vinden. En ik ben er heel erg van overtuigd , dat zo'n pilletje echt wel kan helpen om het beste in het kind naar boven te halen! Het kan ze helpen een moeilijke periode te overbruggen en niet zoals ik van "het moderne,wat nu het ASO noemt te donderen naar het hoger beroep met nog even een omweg langs het technische om.

Maar bon, ik haalde een diploma en de rest van het verhaal kennen jullie al, nietwaar