08-06-11

Fibromindy wil terug in de maatschappij!

Omdat  mijn beentjes op miraculeuze verbeterd zijn, met dank aan al die voor mij een kaarsje brandden of naar Lourdes gingen!

Maar zo kan ik het wel zeggen, "miraculeus" want ik heb er geen verklaring voor. Vandaag in het ziekenhuis, een kleine trap, "opgelopen" kan je je dat voorstellen dat ik diezelfde ben die een paar maand geleden , me die trap naar boven moest heisen, aan de ene kant de leuning en de andere kant mijn wandelstok!

Ik kruis mijn vingers en hoop dat mijn armen nu ook zo miraculeus gaan genezen, want ik wil terug in de maatschappij!

Na mijn blogje van gisteren heb ik veel reactie gekregen , één privémailtje van een fibromaatje die me een schop in mijn gat gaf en me bij de oren trok en me zei dat ik moest stoppen met al dat zelfbeklag over mijn saaie leven , of ik moest me neerleggen bij de situatie en tevreden zijn met wat ik heb! Of ik moet er iets aan doen!

Ik kies voor dat laatste. Ik heb dus beslist om na de revalidatie van mijn schouder eens te informeren bij de ziekenkas hoe het zit met vrijwilligerswerk. Velen van jullie gaven me deze suggestie, thanks, guys!

En voor mij zou het een manier zijn om te mijn werkritme terug op te bouwen , zonder het risico te lopen dat ik na veertien dagen al terug op mijn gat zijn en mijn baas heel ontevreden , omdat ik maar al te goed besef wat een rompslomp aan paperassen dat allemaal inhoudt.

Mijn plan is dus om me eerst goed te informeren , wat kan en wat niet kan.

En dan elke dag een uur of zo te gaan werken , met de vrijheid van het kiezen van mijn dagen. Of als het eventjes lichamelijk niet gaan, gewoon thuis te blijven.

Op die manier zal ik mijn grenzen leren kennen, zal ik aanvoelen hoe het gaat om dit te combineren met huishoudelijk werk, ( waar ik nu nog niet in staat toe ben). Ik kan al veel, maar kan nog niet alles! En t is nog maar zeer de vraag of ik het werk ooit nog zal kunnen uitvoeren dat ik voorheen deed!

Allee, kortom , k heb weer veel stof tot nadenken! Want ik weet één ding! De dag dat ik me terug goedvoel, blijf ik niet thuis, no way!

Ik ben er ondertussen achter dat ik totaal geen huishoudelijk type bent, maar je wordt het wel als je ziek genoeg bent!

Nu maar duimen dat die slappe armpjes ook wat steviger worden!

En dat mijn miraculeuze genezing niet tijdelijk is, en met de herfst terug verdwijnt, want alle fibrootjes voelen zich nu eenmaal beter in het goeie zomer en lenteweertje. Maar in elk geval,

het stemt tot nadenken, en laat dat nadenken nu net iets zijn waar ik niet zo goed in ben!

Commentaren

Groot gelijk !!
Ik ken te weinig van de ziekte (eigenlijk niets...) om te kunnen stellen dat iedereen zo zou moeten reageren, maar een saai bestaan moet je jezelf besparen. Dan misschien nog beter diepe downs, maar ook geregeld eens dagen die echt de moeite zijn.
En die van dat prive-mailtje: zou het kunnen dat ik ze ken ?

Gepost door: Geert | 08-06-11

Reageren op dit commentaar

Neen Geert, k moet je ontgoochelen, je bent dus niet zo helderziende als je dacht, haha! Maar voor de rest geef ik je gelijk hoor!
groetjes

Gepost door: christa | 08-06-11

Ik moet hier lachen met de commentaar van Geert. Nee, ik was het niet Geert, maar ik zou het geweest kunnen zijn.... hihihi
Meisje, ben zo blij voor jou dat je je beter voelt, maar ga jezelf nu niet direct over het paard tillen ook hé? Het is inderdaad een prachtig en warm voorjaar en dan herleven we inderdaad wel hé?!
Easy does it... maar dat weet je wel!
Dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 08-06-11

Reageren op dit commentaar

Hey Bientje!
Ik zal wel zien waar ik uitkom. Een mens mag toch dromen nietwaar! Ik zie wel of ik mijn doel zal bereiken. Een dag met de keer nietwaar!
En onze Geert is er ferm naast hé Bientje!
liefs
Christa

Gepost door: christa | 08-06-11

Good luck! Het is niet gemakkelijk. Ik wens je het beste! Afa

Gepost door: afa | 08-06-11

Reageren op dit commentaar

Mijn vader zei altijd: laat het denken maar aan de paarden over, die hebben een groter hoofd :-)
Profiteer van al je goede dagen Christa!

Gepost door: bea | 09-06-11

Reageren op dit commentaar

Soms is ons leventje echt niet saai hoor en ik ben zelfs blij dat ik mag genieten van de zon terwijl anderen van 's morgens tot 's avonds niks anders zien dan de binnenkant van fabriek en bureau.

groetjes

Gepost door: maike | 09-06-11

Reageren op dit commentaar

Vrijwilligerswerk is inderdaad een goed idee voor als je niet kan stilzitten!

Gepost door: LJ | 09-06-11

Reageren op dit commentaar

Toen mijn vriendin op palliatieve lag liepen daar ook vrijwilligers rond om de patïenten te helpen met eten en wassen en dat leek mij ook wel iets om te doen als ik op pensioen ben. Je mag dat trouwens ook maar 1 dag in de week doen. Niet vergeten om toelating te vragen aan de medisch adviseur voor vrijwilligerswerk want anders kan het problemen geven. Lieve groetjes van mij

Gepost door: paulientje | 09-06-11

Reageren op dit commentaar

Dag Christa!

Vrijwilligerswerk is mooi en prachtig als je het kunt doen!
Maar de mensen moeten op je kunnen rekenen!
En in mijn geval zal dat niet zijn!
De ene dag kan ik en de andere dag niet maar zo kunnen de mensen ook geen regelingen treffen he!!
VB: ik zou kunnen gaan vrijwilligerswerk doen in het rustoord hier bij ons en de mensen s'middags eten gaan geven en wat als ik nu niet kan wat als ik te moe ben en teveel pijn heb????
Dan zijn ze daar ook niet geholpen he! Dan staan die mensen ook weer met hun handen in het haar dat ik weer niet ben komen opdagen.
Begrijp je wat ik bedoel?
Het is goed als ge moogt gaan wanneer je zelf kan en wil maar zo gaa het meestal niet! het zijn afspraken die men maakt om dan die en dan die te laten komen om te helpen en daar gaan ze dan ook op voort!


Allez, ik hoop dat jij het wel aan kunt!

Lieve groetjes annemarieke, x

Gepost door: annemarieke | 09-06-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.