15-08-11

Torenhoog

Gisteren kon ik niet slapen! Mijn gedachten tolden als een draaimolen en ik kon geen rust vinden! Ik leek totaal uitgeblust, ingestort en het leek alsof er een muur voor mij stond en ik niet meer verder kon! Ik was moe, doodmoe, maar zolang die gedachten verder tolden kon ik niet slapen.

Toen mijn mannetje bij me kwam liggen, probeerde ik uit te leggen wat er aan de hand was.

Ik zei hem dat het allemaal kleine dingetjes zijn, die zich als blokken opstapelen tot een hoge toren , en ik er niet meer in slaag, om de toren blokje per blokje af te breken zonder hulp. Mijn arm rijkt niet zo ver.

Een paar grote blokken zijn,

  • de dood van mijn vader die ik nog niet verwerkt heb
  • de belofte die ik deed aan mijn vader om voor mijn moeder te zorgen en beseffen dat ik niet eens voor mezelf kan zorgen
  • de kloof tussen hier en Canada en het gemis van mijn zoon
  • het gemis van mijn dochter die ik weinig zie, door omstandigheden
  • mijn terugval van de periode waarin ik dacht dat ik genezen was van fibro en de smak waarmee ik terug op aarde val
  • al dat gepruts aan mijn arm, de pijn, de kine die naar mijn normen weinig uithaalt, het geld dat me dat al heeft gekost,
  • het dilemma tussen antidepressiva nemen en dik worden
  • idem dito tussen naar psychologe worden en arm worden of zo blijven aanmodderen
  • het ondanks mijn stomme ziekte die me uitput het allemaal nog zo goed willen doen voor de mensen rondom mij
  • de vapeurs die me er op wijzen dat ik in mijn menopauze kom en de ongemakken die het met zich meebrengt, zoals ongeduld, prikkelbaarheid enz. En weten dat als ik hier hormonen voor ga nemen terug gewichtstoename hoogtij zal vieren!

Dan heb je nog de kleine blokjes des levens, of ik nu wel of niet mijn verjaardag wil vieren, het gebrek aan budget om dit te doen, dus toch niets doen en ga zo maar door! Vragen als wie zijn mijn vrienden, heb ik wel vrienden en wanneer is iemand een vriend?

Het lijkt of ik alles in twijfel trek, ik alles wil analyseren.

Ik heb geen controle over dat lijf van me en ook al niet meer over die draaimolen van gedachten die door mijn koppeke tolt.

En dan ligt een mens tot 3 uur s nachts wakker. Gelukkig had ik een luisterend oor en dat luisterend oor zorgde ervoor dat het molentje dan toch uiteindelijk met veel kraken en piepen is stilgevallen en vandaag voel ik me God zei dank, "niet slechter". Gisteravond voelde ik me 3 op 10, vandaag toch 4 op tien, nog altijd ondermaats maar al een stapje in de goeie richting.

 

 

 

Commentaren

Als ik kon, ik sloeg die toren in gruzelementen met een voorhamer...was het maar zo simpel. Gelukkig heb je een goed mannetje met een luisterend oor en een troostende arm, dat is al een grote steun. Beetje voor beetje zal die toren afbrokkelen, maar dat zal je nu niet troosten zeker? Toch mag je de moed niet verliezen, je bent sterk en het zal je lukken. Ondertussen krijg je een welgemeende troostknuffel van mij ((((x)))

Gepost door: bea | 15-08-11

Reageren op dit commentaar

Heb ik gedaan in gedachten Bea. Ik stelde me voor dat de toren voor me stond en heb er de onderste blok vanonder gesjot! En dan zei ik telkens als er weer een negatieve gedacht opkwam! Neen, stomme gedachte , je kan niet meer in mijn hoofd komen, want de toren ligt om. En dat heeft me geholpen!
thnxs

Gepost door: christa | 16-08-11

Het is idd moeilijk om zelf te merken dat je bepaalde dingen niet zelf kan verwerken zonder de hulp van een psychologe. Ik zit ook al lang vast met bepaalde dingen, en ik ben zo blij dat ik nu naar de psycholoog ga. Als je voelt dat je het niet trekt zoek dan hulp. Ook al kost het veel geld, anders wordt het alleen maar erger en gelukkig zijn is zoveel waard :)

Gepost door: justm3 | 15-08-11

Reageren op dit commentaar

Hey Just,
Ik ben ook een hele tijd naar psy geweest, tot ik niet meer met de wagen kon rijden vanwege die schouder. Sedertdien de draad nog niet terug opgepakt, ook vanwege de hoge kinekosten ed. Maar k weet wel dat het belangrijk is, daar twijfel ik niet aan hoor!
Vandaag gaat het gelukkig al iets beter!
Thnxs voor je reactie, kon ik goed gebruiken!
groetjes

Gepost door: christa | 16-08-11

In ieder huis is er iets , soms heeft iemand er lastiger mee , maar Ollie wseet zeker dat het zonneke weer volop zal schijnen voor jullie ! Tn deze periode hebt ge veel steun nodig en Ollie schenkt je een dikke knuffel! Verlies vooral de moed niet !

Gepost door: ollie | 16-08-11

Reageren op dit commentaar

Bedankt Ollie! T gaat vandaag al iets beter!
groetjes

Gepost door: christa | 16-08-11

't Is gelijk je zei, een echt molentje dat maar blijft ronddraaien, ge zoudt een knopje moeten hebben om dat af te kunnen zetten... Erover praten kan zo'n deugd doen he, of met een professionele psych of gewoon met iemand die om je geeft of je begrijpt.

Gepost door: LJ | 16-08-11

Reageren op dit commentaar

Hey Christa,

Enkele praktische dingen:

* heb je voor kiné geen F-pathologie? Dan kosten de beurten heel wat minder.
* Een psychologe betaal je de volle pot, maar een psychiater? Daar krijg je toch wel een deel van terug + die is gerechtigd om indien nodig medicatie voor te schrijven, brieven voor arbeidsgeneesheer, ... zo van die dingen.
* Verwerking van verlies: dat neemt tijd in beslag; heel erg veel tijd!!! Of het nu om het overlijden van iemand gaat of een vertrek of een gewoon "te weinig tijd en veel te druk"-situatie.
* En die terugval? Fibro is inderdaad vallen en opstaan: een gemene ziekte. Telkens opnieuw krijg je de illusie dat het gedaan is omdat je een of ander wondermiddel hebt geprobeerd en dan, wanneer je het minste verwacht, krijg je de mokerslag en het volle besef: fibro gaat nooit weg. Dan wordt het weer winterslaap voor je lichaam (rust dus). Maar ook dat leer je op de duur wel aanvaarden. Na regen komt zonneschijn: Altijd! Ook bij fibro.

En jij hebt een groot voordeel: Je kan uiten waar je mee zit! Dan is de stoom ook al van de ketel. Voor een deeltje toch.

En na zo'n dip, sta je weer op, en ga je door. Tot het einde. Zoals elk van ons. Ik denk dat dat onze grootste kracht is: doorzettingsvermogen en moed.

Groetjes

Gepost door: Angel R. | 16-08-11

Reageren op dit commentaar

Angel heeft gelijk Christa, heb je geen F-pathologie? Dat scheelt écht stukken hoor in de portemonnee! En wat de psych betreft ook... ik ben naar de psychologe geweest in het kader van een revalidatieprogramma en toen was dat inbegrepen.
Moed houden hoor meid! Je komt er wel weer bovenop!
Dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 16-08-11

Reageren op dit commentaar

Dag Christa!!

Ik kan je zeer goed begrijpen en volgen!!
Heel veel sterkte en moed he!!!!
Denk aan je!

Lieve groetjes annemarieke, x

Gepost door: annemarieke | 18-08-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.