30-08-11

De bonestaak

Gisteren met dochterlief, de winkel binnnen waar ze het kleedje had zien hangen dat ze graag wou voor het huwelijk van haar broer.

Omdat de mevrouw van de winkel druk bezig was, met een andere klant, hadden we alle tijd om eens rond te kijken. Mja ik kon het wel vinden met de keuze van mijn dochter.

Dochterlief heeft één en ander gepast, mja met haar maatje 36 à 38 staat ze natuurlijk wel met al die cocktailkleedjes.

Maar toen ik voor mezelf inlichtingen vroeg begon de verkoopster die er uitzag als een bonestaak met net geen anorexia, haar nogal anders te gedragen , alsof ze nog nooit mensen bediend hadden met een grotere maat dan 40!

Ik vertelde haar dat ik wel één en ander wilde proberen omdat ik eens wou zien waarmee ik zou staan, want neen, ik zou niet naakt naar het Canadese trouwfeest trekken!

De bonestaak bekeek me alsof ze het in keulen hoorde donderen en zei, mevrouw, ik heb niets in uw maat! Oeps dacht ik, en voegde eraan toe, maar ja kan je dan iets maken in mijn maat????

Ja zei de bonestaak, maar u mag niet verwachten mevrouw dat ik hier kleren in uw maat heb hangen! Ik vond dat precies nog allemaal zo erg niet, k was in een goed humeur en zei, dat ik nu nog niets ging bestellen omdat ik op dieet ben, al 15 kilo ben afgevallen en ik streef naar een maat 42!

De bonestaak keek me aan van top tot teen en zei, mevrouw sorry, maar dat zal u niet lukken! Ga je dan dieten tot je ziek wordt en dan ziek op dat trouwfeest staan!

Ik ging in de verdediging in het duel, Fibromindy versus Bonestaak!

"Hewel mevrouw, daar zou jij nog eens kunnen van verschieten! Ik ben al teruggekeerd van maat 48 naar een maat 44 (pas op, bovenaan heb ik nog een 46 nodig , omdat ik nogal rondborstig was in tegenstelling tot de bonestaak die het moest doen met een A-cup, arme bonestaakje toch!

Met veel tegenzin , begon ze met toch één en ander te tonen, en toen ik de prijs van een kleedje vroeg voegde ze er snel aan toe, " maar ja voor u zou er daar wel nog 20 à 30 euro bijkomen voor extra stof. Ik bleef vriendelijk, liet me niet uit mijn lood slaan. Ik weet nu wel dat stof duur is, maar ik heb ook het dubbele niet nodig zenne!

We zeiden de staak dat we in december zouden terugkomen , met de bruid in spe, want dat zij ook nog haar oordeel moet vellen. Ik dacht haar even te horen knorren, maar t was vast haar maag die knorde van de honger!

Mijn dochter was nog meer van slag dan ik! Ik zei, ze was nog vriendelijk, waarop mijn dochter met vlammende ogen naar me keek en zei, " vinde dat"??? Hallo de manier waarop ze u behandelde!

Mja dochter je hebt eigenlijk gelijk! Weet je wat arrogante zelfverzekerde bonestaak , je mag uw kleedjes en uw extra stof steken waar ze je het liefste hebt, misschien kan je er je A-cup mee opvullen!

29-08-11

Over paarse pantys en het leven zonder gsm

Na mijn knockout-dag van gisteren was ik volle moed begonnen met kleine poetswerkjes , vastbesloten er een nuttige dag van te maken.

Tot ik in al mijn naarstigheid geropen werd door het plong-geluidje van mijn msn, waarop ik vanzeneigenst direct afstevende op mijn laptop.

Dochterlief vroeg of ik geen zin had in een kopje koffie in een heel speciaal koffiehuisje in het centrum van Gent. Goh, dat leed me nog realiseerbaar , als ik snel iets anders aantrok zou het wel lukken om op tijd de trein te nemen, en dan de trein van tien voor vier terug naar huis, zodat ik nog tijdig zou zijn om het avondeten te bereiden tegen dat mijn handige harry thuis komt van een dag swoegen en vooral vroeg opstaan.

Ik haaste me uit mijn werkkleren , trok een kleedje aan met paarse tinten, trok naar mijn kousenkast en tien, hier ligt nog een paar paarse panty's. Ik vroeg me af of ik ze zou aandurven, en dacht , mobaja , waarom niet, misschien zullen de mensen wel raak kijken, maar dan kan ik lekker de mensjes observeren hoe ze op mijn paarse pantys reageren. Ik zat nogal op mijn gemakskes op de trein de flair te lezen en toen ik aankwam , zocht ik mijn gsm en viel mijn eurocentje dat ik hem laatst gebruikt had in de wagen en hem daar had laten liggen!

Dju toch, en ik moest mijn dochter sms-en als ik de tram opstapte, we hadden aan een bepaalde tramstop afgesproken. In de verte  in t stationgebouw zag ik telefooncellen staan,maar daarmee had ik nog haar gsm-nummer niet hé! Ik moet er toch dringend enkele noteren op een papiertje en in mijn portemonnee steken! 

Bleken die telefooncellen wel niet met een kaart te werken zeker! Grrrr, weer helemaal terug tot aan het krantenwinkeltje en hopen dat ze die daar verkochten. Oef, k had al een kaart, dat was al iets. Nu bellen naar 1207 om dochterlief haar nummer te vragen en hopen dat ze nog thuis was. Nop, nummer wel gekregen, maar de jongedame liep vast al in t stad rond! Zucht en nu?

Ik stapte dapper toch de tram op met mijn paarse kousen , maar de fun was er al een beetje van af!Aan de korte meerst stapte ik af op hoop van zegen.

Ik had een noodplan bedacht , als ze daar niet stond zou ik naar het hotel gaan waar ze werkt ,en hun vragen haar op te bellen. Maar alle geluk van zegen, daar kwam ze het hoekje om, gelukkig maar! Maar chez Juli was gesloten en we hadden nog snel de tijd om na ons bezoekje aan een winkel waar ze een kleedje had zien hangen , een glaasje op een terrasje te gaan drinken! 

Eind goed al goed, en ik stapte de tram terug op, nog steeds zonder gsm maar nog altijd met mijn paarse kousen aan! 

18:25 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) | Tags: paarse kousen, zonder gsm, gent, bruidskledij |  Facebook

28-08-11

O wat geschreven??

Onderwerpen genoeg vandaag, maar k kan precies niet kiezen!

Zal ik het hebben over de leuke uitstap gisteren als voorschot op mijn verjaardag. Een dagje naar Sluis en dan heerlijk gegeten in een restaurantje aan de kust.Een traktaat van mijn mannetje, leuk hé!

Of over het feit dat ik me vandaag klote voel, en haast mijn zetel niet kan vanwege mijn uitstap gisteren.

Of over de nachtmerrie vannacht, waarin ons huis verwoest was door een hevige storm, ik schrok wakker en dacht direct aan de tropische storm Irene die na New York in Canada verwacht wordt, vlak door het gebied waar mijn zoon met zijn liefje leeft. In complete paniek ben ik naar beneden gekomen, en gelukkig was het in Nova Scotia pas 21h30 en was zoonlief nog online en kon hij me een beetje gerusttstellen dat ze daar wel tegen bestand zijn en hun voorzorgen hebben getroffen. Het liefst wou ik direct vertrekken, maar dat was absurd natuurlijk, zou schoon zicht geweest zijn in mijn pijammaatje met betraande ogen.

Wat hebben we nog te vertellen, mja die kutarm, maar ik heb het er daar al genoeg over gehad, laten we optimistisch blijven!

En het gemis van mijn vader. Tussen mijn vader en ik heeft er vroeger nogal eens een hevige storm gewoedt, maar met het ouder worden werd mijn vader milder en ging onze relatie beter en beter, tot op het einde. Nu zijn bloemen in onze tuin zijn uitgebloeid heb ik daartussen een klein steentje gezet met een tekst op en een fluitend vogeltje, geen echt uiteraard, het lijkt alleen maar te fluiten. Maar hij hield van vogels . Ik loop vaak wat rond in de tuin als ik het moeilijk heb en ik durf daar wel eens een traantje te laten en een praatje maken of hulp te vragen. Toen we deze week op bezoek waren bij zijn broer die tevens mijn dooppeter is, zag ik terug de handen van mijn vader, ik kon niet stoppen met kijken naar die handen, vreemd.

Wat valt er nog te vertellen?? Mja dat het kutweer is weet iedereen onderhand zeker!

De wereld lijkt zich te hullen in een grijze mist die niet weg lijkt te trekken, k zal er op toezien dat dit grijs mijn hart niet bereikt, want zo ver wil ik het niet laten komen zenne. Hopelijks ben ik tegen morgen terug wat uitgerust, daar word ik dan op slag een stuk vrolijker door!

 

 

26-08-11

Het marteltuig

pijnbank.jpg 

Zo wordt ik dus elke dag gemarteld, allee zo voelt het toch, maar ik kan me gelukkig achten, bij mij is het slechts de rechterschouder waaraan getrokken , geduwd, een knie op gezet wordt!

Nu moet je je niet helemaal blind staren aan die magere bonenstaak die laar ligt, die zit vast al lang opgesloten op brood en water, hoewel ze altijd beweren dat je van brood "dik " wordt, maar soit, ik wijk af!

En k weet niet of het iets is om trots op te zijn, maar de kinesist beweert dat ze nooit iemand gehad heeft waar ze lang al die rekoefeningen moet doen eer er een beetje resultaat komt. Als ik aan die helse pijnen denk is het idd niets om trots op te zijn.

Ik roep het daar bijna uit van de pijn, moet serieus op mijn tanden bijten en tranen schieten in mijn ogen!

Vandaag dus maar na de kine het telefoonding ter hand genomen en prompt de fysiotherapeute opgebeld of ik nog langs kon komen. Ja ik mocht komen en moest me reppen want ik moest er binnen twintig minuten zijn, dus hurry hurry wat gel in mijn haar gesmeerd en vertrokken.

Ze vond dat ik heel goed geëvolueerd was, ( 'k zakte bijna door haar onderzoekerstafeltje) . Haar voorstel was, aheum , nog twaalf martelbeurten bij, met vooraf een pijnstiller waardoor ik dan hopelijk minder pijn heb tijdens het martelen en ze op die manier wat verder kunnen rekken! Olé wat was ik blij met dit verdikt.

Wat kan kine toch ontspannend zijn, nietwaar!

24-08-11

Moederliefde en samenhorigheid

Mijn beiden kinderen en ikzelf zijn maagdjes, van sterrebeeld wel te verstaan! Zo verjaren we dicht op elkaar. Eerst ikke op 31augustus, zoonlief op 1 september en mijn eerstgeboren dochter is geboren op vrijdag de dertiende! Een heel specialleke! Nooit een katje geweest om zonder handschoentjes aan te pakken, maar een hartje als een koekebrood, doet vooral geen beest kwaad want ze is fanatiek vegetarier. Ik heb daar begrip voor en heb haar keuze altijd gerespecteerd. Ik werd alleen heel kwaad toen ze heel het gezelschap aan tafel het vegetarisme ging prediken. Elk zijn keuze , was mijn leuze. Maar beter iemand met rare ideeën, en dan heb ik het niet over haar vegetarisme maar over haar algemene levenststijl, dan iemand die gewoon als een grijze muis meeloopt met de meute! Ze is vrij jong gaan samenwonen, eerst met iemand waar ik me serieus vragen bij stelde en ja, k heb mijn ogen uitgebleit, maar k heb haar laten doen, tot ze op een dag met haar hoofd tegen de muur bonkte en terug naar huis kwam, totaal ondervoed en ziek. Ze heeft tijd nodig gehad om haar liefdesverdriet te verwerken, maar eerlijk is eerlijk, ik zelf was heel blij dat ze daar ontsnapt was aan een leven vol druggebruik, ( niet van haarzelf). Na een tijd kreeg ze een nieuwe relatie met iemand waarvan ik dacht dat hij de ideale schoonzoon. En ze zochten samen een apartement en gingen in Gent wonen. En ze woont nog steeds in Gent. De relatie is na een jaar samenwonen kapotgesprongen. De ideale schoonzoon was blijkbaar toch niet zo ideaal! ER was weer verdriet, maar ze heeft het allemaal voor elkaar gekregen in haar eentje en daar bewonder ik haar voor. O, ik geef toe, ik ben het niet altijd met haar eens, maar ze slaat er zich helemaal alleen door en daardoor ben ik fier op haar! Zij is geboren op vrijdag de 13 en ik scherts altijd dat dit haar is aan te zien , neen heel braafjes ziet ze er niet uit! Maar gelukkig vallen ze er op haar werk niet over dat ze nogal wat ijzerkes in haar oren heeft , in haar neus en zo nog hier en daar ook een tatouageke. Neen zelf zou ik het niet doen, maar soit, wie ben ik om te oordelen nietwaar!

Ik ben dit jaar niet origineel geweest met mijn cadeautje, ze heeft het vooraf gekregen, zodat de surprise er wel af is, maar soit, ze was er wel heel tevreden mee! En ze geeft binnenkort een feestje, jaja ze durft wel eens fuiven , maar waarom zou dat niet mogen hé!

Mijn zoon is jarig op 1 september en aangezien ik heb ook graag nog een cadeautje geef had ik iets opgestuurd. Jammer dat het zo pokkeduur is om een pakje op te sturen! Veel te vroeg had hij zijn pakje al ontvangen maar soms duurt het veel langer, dus had ik het goed op tijd gedaan en kwam het veel te vroeg aan! Hij was er ook blij mee.

Deze week kreeg ik zijn cadeautje! Ik was als een kind zo blij met het pakje maar ik wachtte om het te openen tot zij online waren en we het samen deden met skype, dan konden ze mijn reactie zien, is veel leuker uiteraard!Ik ben zotblij met het kleinste ook, zolang het maar uit Canada komt! Zo toonde ik fier als een gieter deze morgen mijn canadeesje sokjes aan de kinesiste. Er zat ook een wegenkaart in van hun provincie en nu kan ik eindelijk aan iedereen tonen waar zij precies wonen, tof hé! Maar het meest ontroerende was een mooi doosje met een glazen engeltje, maar het was de tekst die het hem deed. En op dat moment hoopte ik heel even dat mijn twee oogappels terug klein waren en rond mijn rok aan het hangen waren!

Maar als de Canadeesjes afkomen in december gaan we een superkerstfeest vieren T zal goed doen heel mijn kroost terug eventjes onder mijn vleugels te hebben. K ben zo hard aan t verlangen dat ik deze namiddag al wat kerstcadeautjes ben gaan koken, hihi, ach , moederliefde hé, der is geen liefde sterker dan deze!

En dat was de tekst die op het engeltje stond

MOTHER S ANGEL

The important role of motherhood

will last your whole life through,

This angel gives you strength and love

She"s always there for you Huilen

20:39 Gepost door fibromindy in Liefde | Permalink | Commentaren (7) | Tags: moederliefde, dochterlief, zoonlief, verjaardag |  Facebook

22-08-11

De vreugdekreet!

Na mijn slippartijtje in het bad, werd de schade opgemeten en besloot ik dat ik toch in staat was om mee te gaan wandelen in Kortrijk, terwijl mijn scheidsrechtertje als een krab zou spurten op het gras van één of andere voetbalploeg die hem als grensrechter had aangeduid.

En neen voetballen is niet aan mij besteed, maar het was een aangenaam weertje en ik ging al eens ideetjes op doen voor kerstcadeautjes! En k weet het, ik ben knettergek dus jullie hoeven me daar echt niet op te wijzen. Maar wij gaan kerst vieren tussen 6 en 13 december, want het is heel waarschijnlijk dat mijn zoon en zijn verloofde dan komen iplv kerst omdat het gewoon de helft van de prijs goedkoper is!

Ik zorg wel dat tegen dan de kerstboom staat, dat er tickets klaarliggen voor de kerstmarkt in Keulen , want ons Canadeesje wil daar ten alle koste naartoe! En er moet ook nog een hotelletje geboekt worden!

Maar ik ben aan het afdwalen! Ik zat of beter, ik liep door kortrijk en doordat ik alle tijd van de wereld had liep ik menige winkel binnen en bijna had ik een kerstcadeau gekocht, maar t was helaas te zwaar voor mij om te dragen dat ik besloot dit cadeau later eens te gaan kopen. Tussen de laatste soldekes zag ik plots een witte linnen broek hangen voor tien euro, en ik was totaal niet van plan die te kopen, ten eerste ik had die broek niet nodig! Tja als je begin december al kerst gaan vieren is het voor mij al dikke herfst en komt een witte broek niet meer uit de kast!

Waarom pastte ik hem dan wel???? Omdat ik gek was of zo, of omdat ik het de max vind om in die enge kleedhokjes te vertoeven???

Neen, voor de uitdaging! De uitdaging of ik erin zou kunnen, want ik heb dit jaar al maat 48 gehad van broek, later maat 46 en ik had de indruk dat die broek die ik die dag aanhad eigenlijk wat rondzwabberde, maar soit, ik had er een lange blouse over , dus alleen ik had er last van!

Ik greep de broek uit het rek , trok naar het pashokje en neuriëde stilletjes, zo wat tussen mijn tanden" doet hij het of doet hij het niet"

Ik vond het best spannend en gejaagd repte ik me al springend op het éne been en dan terug op het andere been uit mijn zwarte broek en hijste me in die witte broek!

En Yes! Ik kreeg hem dicht! Hoera hoera voor mezelf ! Ik moest me inhouden om niet met broek en al het hokje uit te springen en te roepen naar de mensen, "kijk , kijk, ik kan er in! De angst dat ze stante pede de 900 ( zo noemen we die nog steeds) zouden bellen omdat één van hun potentiele klanten gek was geworden, weerhield me ervan om mijn vreugdekreten te uiten! 

Van contentement liep ik de winkels binnen waar ik vroeger niet eens meer keek omdat ze maar kleren tot 44 verkopen, wat ik trouwens heel dicriminerend vind tov mensen die buiten die categorie vallen. Een dikke foei voor al die modemakers! K zou nogal rap een petitie tekenen , moest er daarvoor tenminste een petitie lopen.

Mijn dag kon niet meer stuk, maar ach, k had eigenlijk niets nodig en zo kwam ik met lege handen thuis, maar met ongelooflijk veel vreugde , al kon ik net geen vreugdedansje doen vanwege mijn opgelopen blessures tijdens het "walrus spelen in het bad" .

 

 

14:17 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels | Permalink | Commentaren (16) | Tags: vreugdekreet, winkelen, modemakers |  Facebook

21-08-11

Slippertje

Daar stond ik dan "poedelnaakt", mijn mannetje kon niets horen wat er binnen in huis gebeurde want hij was het gras aan het afrijden! Ik dacht dat het wel zou lukken deze keer . Ik moest me er dus maar eens aan wagen! En zo geschiedde!

Ik stapte het bad in , wat ik normaal nooit doe als mijn man niet in de buurt is want hij moet me steeds helpen in en uit het bad te stappen, om een douche te nemen!

Ik zeepte me helemaal in, schrobde het rood van mijn benen van een nieuwe rode legging die ik had aangedaan de dag voordien en aheum, het onding had maar 2 euro gekost op de markt in Brussel en dat was er aan te zien, achteraf beschouwd toch toen ik merkte dat mijn benen knalrood waren! Ik vond het al verdacht toen ik eerst dacht dat mijn benen "zo verbrand " waren van amper 20 minuten in de zon te zitten, het leek echt van dat zonnebrand-rood.

Soit, het rood gaat er zelf niet af met deftig schuren met een sponsje en flink wat zeep, maar het was toch al heel wat minder!

IK waste mijn haren met een grote klak champoo en omdat het met die stomme schouder nog altijd niet goed gaat moet ik min of meer een beetje scheefhangen om mijn haren deftig in te zepen.

Dan geschiedde het kwaad. Ik gleed uit , k weet niet goed hoe het gebeurde! Ik greep maar rond me heen om een houvast te vinden waarop prompt het overvolle schoenenrek nog omviel.

Jeezes wat een pijnlijk slippertje! Ik riep (lees tierde) van de pijn, de onmacht, de kwaadheid en de hoge "help-mij-factor.

Maar niemand hoorde mijn geschreeuw en in de verte hoorde ik onze grasmachine grommen en ik dacht een moment dat ik ze zelf hoorde grinniken, maar dat was vast en zeker verbeelding die me parten speelde.

Het zeepsop droop in mijn ogen, en daar zat ik dan met brandende gesloten ogen te janken van de pijn en de onmacht omdat ik niet wist hoe lang ik hier zou zitten!

Ik depte mijn ogen met een washandje dat ik al tastend vond en begon na te denken hoe ik hier uit mijn penibele situatie zou geraken. Want de grasmachine gromde vrolijk verder!

ik probeerde me op mijn buik te draaien en te steunen op beide armen, ai ai die schouder en oeieoie mijn pijnlijke elleboog die ik net had opgelopen .

Als een overjaarse walrus lag ik in het gladde bad. toen kon ik eindelijk mijn benen optrekken en me daarna aan de boord van het bad rechttrekken.Ai, mijn kont, mijn rug en nek en mijn linkerelleboog! Dat kon er nu net nog bij si! Maar al bij al gelukkig dat ik niets had gebroken! Eerst wat bekomen en dan alle schoenen paar per paar bij elkaar gescharreld.

Eind goed al goed , nietwaar!Maar t zal toch een paar dagen duren met het weg-ebben van die pijn dat ik echt het gevoel , eind goed al goed zal hebben! 

12:57 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (10) | Tags: slippertje |  Facebook