29-11-11

Fibromindy met het schaamrood op de wangen.

Mindy heeft een paar slechte dagen achter de rug. Heel moe, overal pijn, onzekerheid, bon een negatief allegaartje dus.

Maar vandaag brak mijn hart toen één van mijn parelmadammekes in tranen uitbarstte tijdens de pauze toen ze vertelde over haar overleden dochter, haar drie kleinkinderen die geen mama meer hebben.

Ik moest op mijn tanden bijten om niet mee te gaan wenen en dacht bij mezelf, Chrissebietje, waar maak jij je zorgen om, je hebt geen ziekte waar je dood aan zal gaan, je hebt vooral ongemakken! Hoe graag zou die overleden vrouw niet terugkeren om met mij te ruilen! Shame on me!

19:27 Gepost door fibromindy in Actualiteit, stomme fibro | Permalink | Commentaren (15) | Tags: kanker, fibromyalgie, schaamte |  Facebook

27-11-11

Brief aan Sinterklaas

Beste Sinterklaas,

 

Naar mijn weten ben ik heel het jaar braaf geweest. Ik heb denk ik niet zo veel verkeerd gedaan. Maar ik heb wel veel tekort gedaan! Dingen moeten afzeggen die op mijn planning stonden en zo. Mensen moeten ontgoochelen dat de afspraak niet kon doorgaan of zo.

En Sinterklaas ik ben ook soms heel boos geweest, omdat ik nog steeds hoopte op een goeie gezondheid.

Ik moet geen dure dingen , al zou ik wel zo'n speciale magnetische matras kunnen gebruiken en een infraroodsauna. Niet dat dit van mij sinds jaar en dag grote dromen zijn. Neen, ik heb daar vroeger nooit van gedroomd lieve Sint.

Maar ik merk Sinterklaas dat dromen kunnen veranderen door veranderende situaties. Een skipak moet je me dus zeker niet meer brengen, ook geen abonnement voor de sportclub.

Van al dat suikergoed en chocolade word ik te dik, dus hou dit maar voor de kinderen die daar nog geen last van hebben.

T liefste wat ik wil Sinterklaas is twee mooie weken met mijn al mijn kinderen om me heen, een leuk kerstfeestje samen, en een beetje energie Sinterklaas om voor hen te koken, wafels te bakken, Frietjes te gaan eten, kleine uitstapjes doen en hen overal kunnen rondvoeren waar ze willen zijn!

Bedankt Sinterklaas!

26-11-11

fibromindys moed.

Mja, de moed van Fibromindy is ver te zoeken momenteel! De altijd lachende en courageuse vechter zit momenteel ineengedoken als een patattenzak waar de helft van de patatten al uit is en die zo helemaal begint scheef hangen!

Gisteren naar specialist geweest en we hebben de knoop doorgehakt, in februari laat ik me opereren, maar ben er halleluia doodsbangs voor! Ik heb hem gezegd dat ik getraumatiseerd ben door de pijn van vorige keer en dat het misschien niet volwassen klinkt maar dat ik gewoon eerlijk ben. Ik hoop dat het helpt en ik ga het zeker in mijn dossier laten zetten. Ja lach me nu allemaal maar eens goed uit, kan me niet schelen, ik weet wat ik de vorige keer gevoeld heb, en dat was gene kattepis.

IK heb er nu een spuit in gekregen , zo lekker in het gewricht zitten foefelen tot hij erin zat, brrrrrrrr. Maar voorlopig heb ik eigenlijk nog meer pijn dan voor die kottering in mijn schouder. Maar naar t schijnt werkt het maar na een paar dagen!

Mijn cupcakes versier cursus die ik vandaag ging doen heb ik moeten afzeggen en k heb er als een kind voor gebleit! Ik keek daar zo naar uit en nu heb ik het doorgegeven aan iemand anders, zo heeft er iemand nog "iets" aan.

Ik moet ook terug naar de kiné, olé olé, en dat is geen leuke massage als in een welnesscenter, maar dat is daar uitrekken, en daar zijn ze eigenlijk al mee bezig van Mei en k ben het uitrekken die ook gepaard gaat met veel pijn , ook meer dan beu!

Nog maar 5 keer slapen en zoonlief komt naar Belgie en k hoop dat ik tegen vrijdag terug moeiteloos met de wagen kan rijden! Want dat is mijn grootste vrees. K wil van alles doen met hen , daarom wou ik ook persé die spijt. Maar mijn ontgoocheling was groot deze morgen toen ik mijn arm haast helemaal niet meer kon bewegen.

Dan had ik bij overmaat nog ferm kramp in mijn kuit , waardoor ik meer strompel dan wandel en deze middag moeten we naar een jubileum van een koppel buren van ons, t zal weer mooi zicht zijn als ik als de bultenaar van de Notre Dame zal binnenwaaien.

Enfin, ja ja kweet het, ik mag niet klagen, ik heb Fibro en moet alles aanvaarden en ermee leren leven bla bla bla, en ik wil het helemaal niet altijd hierover hebben in mijn blog, maar vandaag kan ik er echt niet mee lachen, echt niet!

 

24-11-11

Dingen die jullie niet weten van me.

IK ben nogal loslippig ove mezelf , ook hier op mijn blog moet ik zeggen dat alles wat ik schrijf waar is, al moet je het af en toe met een korreltje zout nemen. En ik vind het heel moeilijk om nog een lijstje te maken van dingen die jullie van mij niet weten. Voor mensen die me irl kennen zijn er vast een boel dingen die wel al weten uit mijn lijstje. K ga eens heel diep nadenken,kan daar helaas niet voor in de kelder kruipen want we hebben er geen.

- ik tetter zoals ik schrijf, vlotjes dus.

-ik heb een sprekende papegaai

-Ik was al in 4 werelddelen

-mijn sexleven ( oef, gelukkig maar)

-dat ik in mijn leven al een restaurant heb gehad en een winkel heb opengehouden

-dat ik ooit een schrijfwedstrijd heb gewonnen en daar een reis naar San Fransisco heb aan overgehouden en dat het verhaal een grote leugen was.

-dat ik als kind droomde om missienon te worden en naar Afrika te gaan wonen

- dat ik toerisme zou studeren als ik het mocht overdoen

-dat ik gemakkellijk een "tic" overneem

- dat ik een paar miskramen heb gehad.

-dat mijn vader me eerst "monika" wou noemen, vreselijk hé!,

-dat ik ook niet van mijn voornaam hou!

-dat ik als kind liever een jongen was geweest.

-dat ik in bed heb geplast tot mijn tien jaar.

-dat ik ook een duimzuiger was en daar ook pas laat van af ben geraakt!

-dat ik als puber veel ben gepest geworden omdat ik er nog als een kind uitzag. ( k heb ondertussen goed mijn schade ingehaald, kwa borstomvang in elk geval)

-dat ik als kind dacht dat ik geadopteerd was, ik had geen enkele voeling met het gezin waarin ik woonde.

-dat ik ooit eens een visioen had die me weerhield om overeind gereden te zijn. ( misschien moet ik het verhaal eens opschrijven , of heb ik dat al gedaan, geen idee, ik kijk niet terug naar mijn oude blogpostjes.)

-dat ik bijna met een homo was getrouwd.

- dat mijn levensdroom is uitgekomen.

-dat ik als kind zo graag een chimpansee had gehad en ervan droomde hem kleertjes aan te doen er een mijn beste speelkameraadje van te maken.

 

 

22-11-11

Ik val in herhaling!

Vandaag de wachtkamer van de huisdokter getrotseerd! 2 uur geduld uitoefen , op ongemakkelijke stoelen zitten. Maar gelukkig liggen er van die dure boekskes volgepropt met van die onkoopbare dingen voor mij, schoenen van 2000 euro die ik dan niet eens mooi vond, maar bon, k heb ook geen smaak, haha.

Maar ik was het beu, en was rad-op zoals we hier in W.Vl zeggen, k was het beu, kotsbeu, dat ik bereid was om zolang in die wachtkamer te gaan post vatten.

Mja die kutschouder hé, t blijft maar achteruit gaan en k voel dat ik iets moet ondernemen , of ik kan niet met de wagen rijden Als Amaury en Shannon hier zijn.

Na een lang gesprek werd er dus toch beslist om naar de knappe dokter terug te gaan, die wel een hoog "perfect man' gehalte heeft, maar waar ik doodsbang van ben, vanwege mijn laatste marteling.

Maar ik ben vastbesloten hem dat te zeggen, dat ik bang ben voor de immense pijn van de vorige keer! Dat ik als een operatie niet kan vermeden worden, ik dan "niet" dezelfde dag naar huis wil komen, omdat ik te bang ben voor de pijn . K heb van de laatste keer een angsttrauma overgehouden , en ik ben vroeger nooit bang geweest ben voor dokters en pijn. Als kind vond ik het zelf leuk om in het ziekenhuis te liggen!

Maar ik zal vooreerst vragen om een tussenoplossing, misschien een inspuiting die me een goeie maand of zo kan geven, zodat ik een fijne tijd met de Canadeesjes kan hebben en een fijne eindejaarstijd.

Vrijdag mag ik langsgaan, ben toch blij dat ik zo snel een afspraak te pakken kreeg.

En nu de moraal terug wat opkrikken, en het komt allemaal nog in orde, blijven hopen, blijven dromen, nietwaar!

18:50 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (7) | Tags: stomme schouder, operatie, pijn, angst |  Facebook

20-11-11

Het varken van Madonna.

Gisteren op t onverwacht vertrokken naar de bioscoop in waregem. Een beetje een verouderd cinemacomplex, waar de het volk aan de toog hoorden en het gejuich bij een goal , want er hing ook een grote tv waar je naar het voetbal kon kijken. Enfin, een slechte combinatie, maar dat heeft mijn pret maar ietsie pietsie bedorven.

Het varken van Madonna, daar had ik nu eens zin in si! Ik moet toegeven dat ik eigenlijk erg van vlaamse films hou. Ik heb het niet zo voor aktie films waar het bloed van het scherm druipt.

Laatste film dat we waren gaan zien was Hasta la vista en ook die vond ik heel goed.

Maar dat varken, sloeg alles! Het was helemaal mijn ding! Dat dorp , dat beeld bestaat echt, ik ben daar nog geweest in dat dorp , vroeger toen ik zelf in de westhoek woonde.

IK genoot van het verhaal, absurd, ongeloofwaardig, maar met een hoge fantasiefactor waar ik erg van hou. Ik genoot vooral ook van het taaltje.

Ja voor mij was het echt een modern sprookje voor mensen gelijk ik. Mijn mannetje vond het ook mooi, maar deze morgen had hij het over, en dit kan niet en dit kon niet. Tuurlijk kan het niet, t is een fictief verhaal.

Ik heb hartelijk gelachen en ik voelde met momenten mijn hart huppelen in mijn pijnlijke borst en ik was zo intens gelukkig dit moment , dat we de hele aftiteling nog hebben bekeken. Ik had gemerkt dat ze juwelen van Malice in Wonderland hadden gebruikt en moest dat persé kunnen bewijzen aan mijn ventje. En ik wou ook bewijzen dat de scene in de bolletra genomen was in café Amerika in Dikkebus waar ik ooit tweehonderd meter verder zelf een restaurant had.

Het was voor mij dus ook een leuk weerzien met mijn oude streek. Ik zag ook Alice van den Amerika die wekelijks kwam eten bij ons, en bij wie wij zelf ook thuis waren. Dat was ook zo'n cafeetjes waarbij de waardin van in de keuken riep. " Ach, dag Gilbert ( bijv) pak maar uw pintje en kom maar door naar de keuken. 85 is Alice en nog steeds  een kranige dame, en ze zal haar café en bolletra openhouden tot ze dood gaat, heeft ze al menige keer gezegd en ik ben ervan ovetuigd dat het ook zo zal geschieden.

Enfin, ik kan die film aan iedereen aanraden die houdt van een film met een hoek af! Ik voelde me na afloop zo gelukkig, alsof ik als zesjarige net Sinterklaas in levende lijve had gezien!

Na de voorstelling zijn we nog iets gaan drinken naar de Chuckles , een piepklein cafeetje met Engelse uitbater en aardige vlaamse echtgenote. We moeten er vaker eens binnenspringen ! http://www.hetvarkenvanmadonna.be/trailer/

trailer: 


18-11-11

Weekendje Ardennen! (fictie)

Zo'n kleine tien jaar geleden , in het prille begin van onze verliefdheid, zocht mijn prins met zijn stalen donkerblauwe ros, een vakantiehuisje in de Ardennen. Duizend klikken verder op internet vond hij er eentje dat aan zijn verwachtingen voldeed. Midden in de bushes, bubbelbadje , kleine sauna, en een supermooie slaapkamer met een bed waar we alleen maar van kunnen dromen.

Het blauwe stalen ros bracht ons , indertijd zonder gps en ik met de kaart op de schoot, helemaal naar het verloren gat in Wallonie tegen de Luxemburgse grens naar ons droomhuisje voor een weekend.

Ik had mijn valies helemaal in het geheim gemaakt, want er zaten verrassingen in waar mijn liefste niets mocht van afweten . Mja ik ben wel goed in verrassingen . Ik ben nu eenmaal iemand die ten alle tijd een romantisch feestje uit de mouw kan schudden.

Mijn hart maakte een sprongetje toen we aankwamen , na de lange rit. Ik was hongerig en voor de eerste avond hadden we afgesproken om bagage te droppen en eerst een snelle hap te eten in het nabije dorpje. De pizza die we kregen viel dik tegen, maar zelfs dat kon de pret niet drukken. De Italiaanse die er veelbelovend uitzag was ook al niet te pruimen. Maar we hadden elkaar en verdronken in elkaars verliefde ogen , de rest was bijzaak.

We genoten samen van het bubbelbad de heerlijk ruikende badschuim en het grote uitnodigende bed. Tomorrow there is another day!

De dag erop deden we in de voormiddag wat sightseeing, ik kocht wat geheime hapjes , terwijl mijn muziekfreak in de cd-winkel zijn gading zocht.

Er werd een mountainbike gehuurd voor mijn sportieve prins. Ik zou ondertussen wel voor het eten zorgen, want koken is één van mijn favoriete bezighoudingen.

In mijn hoofd ontplooide heel mijn plannetje en ik gniffelde van pret toen mijn ventje eindelijk zijn fiets op zat.

Toen hij uit mijn gezichtsveld verdwenen was, trok ik het stukje bos vlakbij ons optrekje, met pak en zak, maar ik had tijd!

Een paar fakkels kwamen boven, die ik dan maar meteen aanstak, zo zag ik beter wat ik deed , hoewel er nog genoeg daglicht was, maar aheum, in het bos was het me toch wat donker, en wie weet hingen er hier geen immense spinnewebben met nog immensere dikke vette spinnen, bah!

Ik haalde de fleecedekens uit onze auto, kussens van ons droombed. propte snel de verstopte fles champagne in het diepvriesvak. Ik had ook onze draagbare cd-speler mee waar ik batterijen had ingestoken en een romantisch cd-tje. de hapjes en glazen werden neergezet en ik wachtte geduldig op mijn sportmannetje. Toen ik hem zag aankomen , snelde ik naar hem toe, jaagde hem de badkamer in en trok ook mijn badjas aan en schoot mijn voeten in een paar slippers. Ik zette kleine vlaggetjes en toen mijn liefste vroeg hoe ik hem zou vinden , riep ik over mijn schouder heen dat hij wel aanwijzingen zou krijgen. IK zette de hapjes klaar en opende de champagne en liet de cd de stilte van het bos doorbreken. Ik schikte de kussens tegen de houten schutting die dienst deed als hoofdbord in ons bosbed.IK zette me recht tegen de schutting vol verwachting . In de verte zag ik een paar slippers afkomen met mijn man van mijn dromen erin.

Ik nodigde hem uit voor de champagne en de hapjes. De fakkels leken mee te flakkeren op de kadans van de muziek.

We vlijden ons neer , kleedden ons uit , kusten elkaar , we waren helemaal weg van de wereld toen we ineens geknor hoorden! Ik schoot me recht en toen zag ik een zwarte gestalte groter dan een hond aan de hapjes knabbelen. Ik pushte mijn partner en sprong met een luide schreeuw over de schutting. Het zwarte beest werd woest van mijn luide schreeuw en ramde met vol geweld tegen de schutting. Mijn held trok me bij de arm naar binnen en we trokken de deur achter ons dicht. Het ding in de verte leek maar te blijven grommen en schoppen tegen de schutting , maar we durfden niet meer naar buiten. zelfs niet toen het buiten stil werd.

S morgens was mijn mannetje vroeg uit de veren en kwam met het ontbijt op bed. Hij was buiten alles in de vroegte gaan opruimen, terwijl ik vast nog aan het dromen was van het woeste beest.

De koffie rook verrukkellijk en de broodjes zagen er kraakvers uit! Maar wat lag daar nog op die plateau???  Ik nam het ding ter hand , bekeek het in alle richtingen en mompelde " een slagtand"?? Ja lieverdje, die stak in de schutting het beest was blijkbaar een fors everzwijn die nu een slagtand armer was! Het ding stak blijkbaar in de schutting, geen wonder dat het dier zo hard te keer ging! Arm beest!

De slagtand werd als souvenir mee naar huis genomen, maar we zijn er niet zo fier op, en hebben dat ding opgeborgen, niemand hoeft dat te weten, niemand hoeft dat te zien, nooit! We zijn sindsdien nooit meer naar een weekendhuisje in de Ardennen meer geweest!

Geschreven voor Hans de zwans die me het woordje slagtand had doorgegeven!