11-01-12

Het dadipark

 

 Als klein meisje woonde ik in Dadizele. Het bedevaartsdorp en het dorp met zijn Dadipark, het heette niet eens zo vroeger, maar sla me nu dood, ik weet de oude naam niet meer! Ik herinner me dat pastoor Deweer de stichter van het park was. En wij kenden pastoor Deweer van op school, waar hij vaak verscheen met zijn zwarte lange toga en zijn pijp met lange steel. Overal stond hij afgebeeld met zijn pijp, lang voor de tijd van het verbod op tabaksreclame.

Pastoor Deweer was een man van aanzien, ik was er als kind eerder een beetje bang van. Toen hij stierf was ik een klein meisje die in Dadizele op de lagere school mijn rokjes versleet. En we waren verplicht om mee te gaan het lijk van de pastoor gaan groeten. Wij vonden dat eigenlijk heel spannend! De meeste onder ons hadden nog nooit een dode gezien, en we vroegen ons vooral af of het nu zo eng zou zijn. Hij zag er vooral als een wassen beeld uit. In zijn gevouwen handen een grote paternoster, op zijn nachtkastje stond zijn pijp. We giechelden een beetje omdat hij er  na al dat strooien met gewijd water er eigenlijk een

beetje als een waterkieken begon uit te zien. Maar bon ik ben aan t afdwalen van het "dadipark";

Ik heb het in mijn tijd weten evolueren , maar als ik terugkijk in mijn aller-prilste herinneringen, zie ik alles nog in gedachten alsof het gisteren was . We woonden er op een paar straten vandaan en aangezien de ingang toentertijd gratis was, was dit voor ons de ultieme speelplaats , avonturenkamp en ontmoetingsplaats met onze vriendjes. Meestal trok ik er op uit met mijn drie broers, kleine meisjes mochten van de mama niet alleen naar dat park van verderf, want o wee, mijn bezorgde moeder had ons daar niet in de gaten en je wist maar nooit wat er kon gebeuren.

Van de grote hangbruggen hoorden we al van ver de duizenden kettingen ratelen, het was een oorverdovend geluid waar mijn gevoelige oortjes niet zo goed tegen konden, maar ik kan het geluid na veertig jaar nog altijd oproepen in mijn gedachten, kletteren dat dat deed. Ik was hoewel ik een echte klimaap was helemaal niet zo zot van dat ding dat een heel parcours van het park besloeg. Die oorverdovende kettingen deden het geheel erg gevaarlijk lijken en achteraf beschouwd zou zo'n ding nu nooit meer het veiligheidslabel halen.

 

De meeste speeltoestellen waren ook afgesteld om in groep te spelen. De grote schuiten , hele gevaartes in ijzer, waren veel te zwaar om maar met zijn twee te duwen. Ja het was echt wel sporten nog, geen automatische achtbanen, geen botsauto's,of carrousellen, die kwamen jaren nadien toen ze met de opkomst van de pretparken ooit een belachelijke poging hebben ondernomen om er een pretpark van te maken.

 

Er waren ook de apekooitjes in het rood geverfd, en soort schommel met

zijn tweetjes maar dan overkooit, en met die dingen kon je zelf heel de toer overdraaien, want ik overigens nooit gedurfd heb, maar ik heb het wel zien doen.

Er waren de vliegende tapijten, maar niet in zijde of fluweel maar eveneens in rood ijzer, ook om met zijn tweeën te duwen. En het leukste daarop was, niet neer te zitten op dat ding, maar te staan op de baar waar je normaal gezien je handen moest leggen en het ding met de handen weg en weer zien te krijgen. Maar het mocht voor ons wel terug wat gevaarlijker, dan voelden we onszelf een piraat op een piratenschip, maar dan zonder lapje voor ons oog.

 

Er waren uiteraard ook gewone schommels, maar alles piepte en knarste dat het een lieve lust was, want alles was immers uit ijzer vervaardigd.

er was een grote houten draaitol die je rond haar as kon laten draaien, tenminste als het ding  toch minstens door een paar manskrachten bezet was. Het liefst zat ik er op neer, liet de anderen het werk doen en vond het heerlijk om telkens met mijn voeten over de grond te schuren telkens de tol aan de zijde waar ik zat, naar beneden ging. ik zou het zo nog kunnen tekenen hoe het ding eruitzag!

draaimolentjes , waar je moest inkruipen en waar een volwassene of een paar grote kinderen , het ding op gang moesten krijgen door op de ronde plank onderaan de molen te gaan lopen .Dan was er nog het overkopding, je kan het vergelijken met een rad van een hamster, waar de hamster maar blijft doorlopen omdat hij hoopt ooit het eindpunt te bereiken, maar er is helemaal geen eindpunt. Wel zo'n ding was er ook, weliswaar in een zware houten constructie . Het was moeilijk op gang te krijgen in je eentje , meestal moest je het met je al je kracht, een stevige duw geven met je armen, en eens het ding op gang was, moest je er snel inspringen.

De echte stoere, brachten de tol eerst goed op snelheid, spreiden dan de benen en de armen die ze stevig tegen de bovenkant van de draaitol aanduwden en zo een paar keer over kop konden gaan. Zoveel stoerheid was aan mij niet besteed,, hoewel ik het wel één keertje heb gedaan, maar het is me niet zo bevallen.

Veel toestellen waren totaal ongeschikt voor kleine kinderen, zoals uiteraard deze vliegende ton.

 

Maar we gingen er niet alleen voor de speeltoestellen, soms gingen we gewoon geld zoeken, want op de grote loopbrug  verloren menigen hun centjes die uit de broekjes vielen, en wij wisten dat. Soms gingen we gewoon op speurtocht en kochten dan snoep aan het snoepkraam.

Of als de goden ons goed gezind waren ,kochten we er van dat drie kleurenijs, dat vonden we de max, met twee koekjes errond en maar likken tot ons tong bijna uit onze mond viel.

 

Toen er later na pastoor Deweer een gerantenkoppel kwam wonen in het complex had ik geluk bevriend te zijn met de dochter van het speelplein! Ze mocht van mij afkijken in ruil voor snoep. Ze moest het maar meebrengen tegen dat we op schoolreis gingen. Ze hield woord en ik kreeg een gigantische zak snoep, maar ik ook gretig mee rond kon gaan, fier als een gieter, want zo was ik op dat schoolreisje een beetje populair. Tegen het eind van de schoolreis lag mijn tong er helemaal van open, en leek het wel of al het glazuur van mijn tanden geschuurd was.

 

Wij waren best fier op "ons " park en hadden het niet zo voor de vele Fransen die in de bedevaartsmaand afzakten om ons park te overbevolken.

Toen ze er later poogden een pretpark van te maken, en de bezoekers er een entreekaartje moesten kopen, verloor het heel veel aan populariteit. De mensen verwachtten geen autoscooters in een belachelijke kille  zaal , waar vroeger optredens werden gegeven of de handelsbeurs plaatsvond. Als tiener ging ik er kijken naar Willy Sommers, niet dat ik fan was, maar ik had nog nooit een zanger van dichtbij gezien en ik vond het best wel spannend, dat ik op twaalfjarige leeftijd grote mensendingen mocht doen.

Hier in die zalen hadden onze jaarlijkse schoolfeesten plaats. Toen was "marcheren" op muziek één van de favoriete openers van het schoolfeest. Er waren zware rode gordijnen, waar ik me graag indraaide van zo ik daartoe de kans had. Hier kwamen we ook turnen, zo'n zaal had dat nog geen zo'n mooie naam als "polyvalente " zaal, maar zo zouden ze die heden ten dage noemen.

Wel in die zalen hebben ze later lachspiegels gezet, en andere belachelijke spelletjes die meestal getekend waren door Nesten, die heel West-vlaanderen wel beschilderd heeft indertijd.

 

Het park heeft nooit een carriere gekend als pretpark, het was eerder een belachelijke poging waar wij ondertussen al opgeschoten tot pretparkpubliek alleen maar mee lachten , maar tevens ook een beetje triest en weemoedig terugkeken op de tijd, dat dit park nog het speelplein van pastoor Deweer was.

Sindsdien is het verval ingetreden!.


ps Dit verhaaltje heb ik geschreven omdat iemand mij iemand mijn memoires rond het speelplein gevraagd heeft en ik heb er meteen een blog van gemaakt

 

 

 

 

 

 

18:55 Gepost door fibromindy in verleden, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (9) | Tags: dadipark, speelplein, verval |  Facebook

Commentaren

voor mij ook jeugdsentiment, op vakantie bij de familie in de Westhoerk was dat een van de vaste uitstappen. Die kettingen ja! En die draaiende ton, daar durfde ik niet in. Daar heb ik nog mijn billen verbrand op de hele hoge lange glijbaan, als ik het mij goed herinner moest je daar met een matje op en ik gleed zonder. Jaja, jeugdsentiment...

Gepost door: oma moetje | 11-01-12

Reageren op dit commentaar

ja het dadipark ken ik ook nog van vroeger
voor ons was dat een uitstapje zoals ze nu naar walibi e.d. gaan

vorig jaar ben ik er foto's gaan maken, van het verval
je moet maar eens op m'n blog laten zoeken naar 'dadipark'

Gepost door: fotorantje | 11-01-12

Reageren op dit commentaar

Ik heb je blog met de foto's van dadizele gezien. Dat meisje is vooral op zoek naar oude foto's van daar, of oude verhalen. Moest je nog foto's hebben, graag zenne.
groetjes

Gepost door: christa | 11-01-12

Alhoewel ik dit park niet ken, heeft jou verhaal me toch herinneringen doen oproepen aan soortgelijke speeltuigen uit mijn jeugd. Loodzware ijzeren gedrochten, hoe wij onze vingers en tenen destijds niet kwijt gespeeld zijn is een raadsel. Vroeger keek men niet zo nauw op veiligheid en preventie en dat soort dingen en we zijn ook groot geworden. Zo zie je maar dat de dag van vandaag veel te veel gezeverd wordt en veel te weinig gespeeld. Ik speelde ook altijd buiten in het gemeentepark op zulke speeltuigen, en met onze fietsen koersen en ravotten in de polders. Dingen waar ik mijn eigen kinderen enkel maar kan over vertellen want die dingen hebben zij nooit kunnen doen in ons door regels en wetten opgelegd gemeentebeleid van heden.

Gepost door: loebrabas | 11-01-12

Reageren op dit commentaar

't Is een heel schoon verhaal! Ik vind het ook jammer dat er zoveel leuke dingen uit de kindertijd verdwijnen, maar zo gaat dat nietwaar, alles moet mee met z'n tijd!

Gepost door: LJ | 12-01-12

Reageren op dit commentaar

Toen mijn kinderen klein waren zijn we ook naar het Dadipark geweest. Toen moest er al betaald worden maar de kinderen vonden het daar plezant. Spijtig dat ze het laten vervallen hebben, alhoewel het niet echt een pretpark was, was het er toch leuk en goedkoop om met kinderen naartoe te gaan. Mooi verhaal, jij hebt nogal een onthoud over je kindertijd.

Gepost door: bea | 12-01-12

Reageren op dit commentaar

Ik ben vroeger ook eens in dadipark geweest, wij hadden gratis tickets gewonnen. Op zich was het nog wel leuk, maar niet spectaculair genoeg om er echt voor te betalen :)

Gepost door: justm3 | 12-01-12

Reageren op dit commentaar

dag Christa,
leuke herinneringen, waar is de tijd???
wij zijn er ook nog gaan spelen toen we klein waren,
en heel op het laatst zijn we er nog eens met Jade geweest maar toen was het verval al wat begonnen!
groetjes,
joten

Gepost door: joten | 13-01-12

Reageren op dit commentaar

Dag Christa!

Nog nooit naar toe geweest en vroeger gingen mijn ouder snooit met ergens heen en daar heb ik wel een beetje spijt van ander szou een mens dat blijven doen he en ik ga ook niet op reis of naar een pret^park ik heb het daar niet voor ben wel mlet de kinderen eens naat toe geweest maar dat ik ook a, ik ben een schrikkepiet op dat gebied dat de kinderen er zouden afvallen stom he!!! Wel mooie herinneringen van toen!!!
Wens je een fijne laatste werkdag van de week toe en wij werken ook!!!!
Dus is het voor ons de laatste werkdag!!
Lievbe groetjes annemarieke, x

Gepost door: annemarieke57 | 13-01-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.