31-01-12

Laatste nieuwsjes

Allee, de laatste parelles zit erop. K ga het missen, maar gelukkig heb ik gerief genoeg om te improviseren dat het gene naam heeft. Ik weet begot niet wat ik met al die kettingen gaan doen. uiteraard heb ik er al een paar weggegeven, mja, ik ben nu eenmaal een gevertje. Ik vind het gewoon leuk om mensen een plezier te doen. Enfin, k ga nu niet gaan diepgraven naar de psychologie wat er allemaal achterschuilt......

Mijn schouder brandt van de pijn, bij het typen, bij het autorijden, een mens zou begot nog verlangen om snel op de operatietafel te mogen liggen! Maar vergeet het zenne, k ben nog altijd doodsbenauwd, maar bon, effe niet aan denken.

K wil zeker nog na ons weekendje alles kunnen vertellen , want o wee, hoe graag zou ik het rondbazuinen waar we naartoe gaan en zo!

Mijn mannetje krijgt elke dag zijn sms-kes en er hangt een heel leuk en geheimzinnig sfeertje tussen ons. En ik geloof niet dat hij doorheeft waar we heengaan, hij kan het trouwens niet weten, haha!

Omdat ik onmogelijk nog mijn arm onhoog krijg en ik in geen geval mijn haar nog kan brushen, heb ik een afspraak gemaakt bij de kapster, k wil er zelf ook wel eens goed uitzien en niet met fluffy haar vertrekken die alle kanten rondspringt. Ik wil er niet uitzien als één van de Bakeljauws. K ga mij ne keer smijten zenne. Want na volgende week vrijdag zit ik hier weken vastgekluisterd, met mijn arm in zo'n leuke draagzak. jammer dat die niet bestaat in bloemetjesversie, of ik had me er zo eentje aangeschaft, geef mij maar zomerkleurtjes, sneeuw of geen sneeuw!

De nieuwe mode maakt me vrolijk, heel veel kleurtjes, en rood, waow, ik koop me steevast een rode broek met bijpassend bovenstuk, of een rood kleedje, hoe knaller hoe beter! Ze zullen me van ver zien komen!

29-01-12

Lichtjesfestival Gent

Fibromindy, haar mannetje en zijn kids zijn er gisteravond met zijn vieren op uit getrokken. Amai, dat was lang geleden dat we die twee nog eens meekregen, want meestal zijn die uit met hun lief. En ik moet eerlijk bekennen dat ik het ook wel eens leuk vond, die twee nog eens rond ons te hebben. Ik vreesde om terecht te komen in een meute volk, en mijn vrees was terecht, want op een gegeven moment zaten we te wringen om half stapke per half stapke vooruit te komen. En om mijn eigen en mijn kompanen niet op te jutten en niet zenuwachtig te maken, zette ik mijn grote rose bril op en begon de voordelen op te sommen, die we nu hadden! Hier was het warm, hier moesten we niet werken, en ik weet niet wat ik nog allemaal uit mijn botten heb gekraamd. Want de jeugd van heden is net iets, aheum lichter ontvlambaarder dan we zelf zijn. Ik wou de avond niet laten bederven door eindeloos gezaag dat er veel volk was. Wij waren er ook, ik was 1/200.000 -ste van die meute. K vraag me af of ze ons geteld hebben of zo, want ik kan me niet inbeelden hoe ze aan dat aantal komen, want ik heb daar niemand met een tellerke bezig, die als een bezetene op dat knoppeke te duwen, tot die vinger blauw zag.

Omdat ik de weg ken naar de Irish pub Foleys, en ik wist dat mijn dochter daar aan het werken was, gingen we daar onze dorst lessen en een plaspauze houden. Toen mijn dochter vertelde dat de interim die ze daar deed, niet verder gezet zal worden, was de sfeer er voor mij een beetje uit, moeders en hun bezorgdheden hé!

Enfin, maar de lichtjes??? Hewel die waren feeëriek, vooral op de korenmarkt vond ik het schouwspel tegen de gevel van het oude postgebouw heel sprookjesachtig! Ik betrapte mezelf dat ik op een gegeven moment gewoon met mijn open mond stond te kijken. Het raakte me tot op het bot, het deed al de fantasie die in mijn breintje zit losbarsten . Over geestelijke orgasmes gesproken! Hieronder een link, met het schouwspel, maar misschien vinden jullie zelf een betere versie op youtube, onder lichtjes festival gent 2011, er staan behoorlijk wat filmpjes op!En uiteraard in het echt is het allemaal nog zoveel mooier!

http://www.youtube.com/watch?v=kcPhx5N8KSs  

Hieronder ook nog een foto van wat ik het tweede mooiste vond! Maar de foto is van slechte kwaliteit.

lichtjes gent.jpg

 

Enfin ik was geradbraakt, mijn lijf heeft vannacht fel geprotesteerd, maar euh, dat kon de pret niet bederven! Maar hopelijk organiseren ze het volgend jaar een beetje beter, moet je een éénrichtingsverkeer volgen of zo, want op een gegeven moment was het echt niet meer veilig! Maar bon, wij raakten in elk geval heelhuids thuis!

 

 

 

27-01-12

Valentijn in zicht!

Ik heb het in een vorig postje gehad over "wat gaan we doen als we vijf jaar getrouwd zijn" .

Nu moet je weten dat wij getrouwd zijn voor de wet op 2 februari, en op 12 febr zijn we 5 jaar geleden getrouwd op ons droomstrand!

Maar dat schoudertje van me, zorgt ervoor dat er na 9 februari niets meer te vieren zal vallen, tot de grootste pijn gaan luwen is, ( en dat is liefst zo snel mogelijk-maar ik reken daar niet op ).

En bij mijn vorig postje was ik op zoek naar Tips, die jullie me gul hebben toegestuurd. Maaaaaaarre, eum, k heb helemaal alleen iets gevonden! Wat??? Dat kan ik jullie niet zeggen, want mijn mannetje weet het zelf niet. Hij weet dat we weggaan, ja ,ik heb in een helder moment een formidabele inval gehad, en mijn plannetje uitgevoerd! Elke dag krijgt de prins van mijn dromen een opdracht per sms, wat betreffende de inhoud van het valiesje dat mee moet!

K voel me hiermee echt in mijn nopjes, heb iets om naar uit te kijken, want om eerlijk te zijn, ik ben al de hele week een vod, die heel uurtjes in de zetel en in mijn bed heb versleten! Niet dat ik daar fier op ben. Maar het idee dat er me nog iets leuks staat te wachten voor die operatie kan me terug blij maken en een beetje moediger worden. Want o wee, Fibromindy is niet altijd even moedig en hoe knap de dokter ook is, enfin, je snapt het wel hé!

In elk geval volgt volgende week zondag het verslag van 3 en 4 februari, als alles loopt zoals ik me nu inbeeld, zal ik heel veel te vertellen hebben, en heel veel te tonen, so "be there"!

 

 

25-01-12

Stokjes doorgeven

Ik heb een stokje doorgekregen van Justme3, moet er nog zien uit te raken hoe ik van haar naam een link kan maken , zodat je blij het klikken op haar naam op haar blog uitkomt.

Maar soit, ik wil met dat stokje wel graag meedoen, maar voor mij wordt het heel moeilijk om door te geven omdat justmeetje en ik heel wat gemeenschappellijke blogfavorieten hebben. Maar bon, verstand op nul en eraan beginnen!

Ondertussen heeft mijn ventje de link geplaatst! Hoera voor de mannen en hun technische kennis!

Bon, daar gaan we dan!

De regels

1. Je moet die regels posten                                                                                                                                 
2. Iedereen moet over zichzelf bloggen                                                                                                                                                                                                    
3. Beantwoord de 11 vragen die de tagger heeft gegeven en stel 11 nieuwe vragen voor de mensen die je zelf tagt

4. tag 11 mensen en vraag dat zij dat op hun beurt ook doen met 11 andere mensen                      

5. Ga naar hun pagina en zeg dat je hen getagd hebt

6. Niet terug taggen 

7. No stuff in the tagging section about “you are tagged if you are reading this.” You legitimately have to tag 11 people.( ja dat laatste weet ik nie precies hoe ik het goed moet voor vertellen) 

De vragen die ik kreeg en beantwoordde 

1. Waarom ben je ooit beginnen bloggen?

Om mijn fibromyalgie te leren aanvaarden, als uitlaatklep waar ik alles kwijt kon , ook omdat ik gewoon heel graag schrijf. Soms is mijn blog heel negatief, soms heel positief, alles gewoon volgens mijn gemoedstoestand

2. Lees je ooit andermans blogs omdat dat je stiekem een beter gevoel geeft over jezelf?

Neen, ik lees gewoon omdat ik mensen boeiend vind, en blijf vinden anders zette ik ze niet onder mijn favorieten

3. Hoe oprecht ben jij in je bloggen? Doe je het uit je hart en ben je volledig jezelf? Of blog je eerder om populair te zijn/reacties te krijgen/beter over te komen dan dat je denkt dat je bent/… en ben je dus vrij bewust van je lezers als je een blogje schrijft?

Ik schrijf recht uit mijn hart, de woorden vloeien er automatisch uit. Kijkcijfers kunnen me niet schelen, ik bekijk ze zelf nooit meer, hoewel ik ze in het begin wel bekeek. Ik schrijf zelf niet echt anoniem, maar ik bewaar wel de anonimiteit van de mensen waarover ik schrijf. Maar meestal schrijf ik over mezelf en wat er in me omgaat. Soms kan ik de grapjas uithangen en soms kan ik wild om me heen schoppen, en ik ben gewoon te nemen of te laten.

4. Wat is de mooiste moment in je leven?

Ik kan er niet echt "het mooiste kunnen uithalen, ik beleefde reeds een paar superdagen. Velen zeggen de geboorte van je kind, maar oke, het is een wonder, en ben heel blij met mijn kinderen maar om nu te zeggen dat daar liggen creperen van de pijn de mooiste dag van je leven is....... Mooie dagen waren de ontmoeting met mijn pennevriend na 18 jaar corresponderen. Het huwelijk met Wim  op het strand in Mauritius, maar ik heb ook gewone dagen dat ik me heel intens gelukkig voel, zonder speciallekes!

5. Waar ben je echt trots op?

Ik heb heel veel minderwaardigheidscomplexen, maar ik ben wel trots op mijn veelzijdigheid, mijn positieve ingesteldheid en mijn eerlijkheid.

6. Wat kan je echt boos maken?

Oneerlijkheid, onechte mensen, valse mensen, egoisme, misbruik, mja en soms ook nog die stomme fibro.

7. Wat is volgens jou de reden waarom het leven bestaat? Wat is onze bestaansrede?

Heb daar eigenlijk geen flauw idee van en ben gestopt met me daar vragen over te stellen. Ik probeer gewoon een goed mens te zijn, te genieten van het leven, en anderen iets bij te brengen.

8. Wat is de vroegste herinnering die je hebt? (iets dat je bv je nog herinnert van toen je nog maar een jaar oud was)

Wel ik weet dat het ongelooflijk klinkt, maar ik herinner me nog dat ik in mijn wiegje lag, ik kan me de geur nog inbeelden en kan me de stemmen rondom mij ook inbeelden, maar ik verstond geen snars van die stemmen. Van mijn prille kindertijd weet ik nog heel veel, de eerste tv-programmas waar ik naartoe keek. Ik weet nog hoe mijn bedje eruitzag. Enfin ik weet heel veel van voor ik 3 jaar was, ook nog de allereerste schooldag en zo, heel vreemd, en nu onthou ik niets meer!

9. Ben jij een papa’s kindje of een mama’s kindje?

Geen van beiden, ik voelde me een vreemde eend in de bijt, denk nu dat dit komt door mijn hooggevoeligheid. Ik heb steeds gedacht dat ik geadopteerd was, ik voelde me in het verkeerde gezin terechtgekomen. Ik heb ook nu nog totaal geen band met mijn broers, maar de band met mijn moeder is beter sinds mijn vader gestorven is.

10. Moest je alles opnieuw kunnen doen, zou je dan staan waar je nu staan, en zijn wie je nu bent? En zo niet, wat ga je dan in de toekomst anders doen om er voor te zorgen dat je wordt wie je wil zijn?

Ik heb ook adhd, maar weet dit pas sinds mijn 40ste, maar moesten mijn ouders daar zijn achter gekomen, tijdens mijn kindertijd en me dan begeleid hebben ben ik ervan overtuigd, dat ik niet van het Aso tot het hoger beroep zou gedonderd zijn, want ik was niet dom, alleen heel erg verstrooid en totaal geen concentratie. Toen ik later rilatine nam, was het alsof mijn hoofd voor het eerst helder was, en heel de puzzel viel op zijn plaats. Ik ben er van overtuigd dat studeren dan veel beter zou gegaan zijn, maar ik heb nergens spijt van. Het leven geeft uiteraard maar één levensloop en omkeren gaat niet.

11. Naar welke blogger kijk je enorm op en waarom?

Naar iedere blogger die ik volg maar dan wel steeds om een andere reden! Miss sex and the city om haar lef , om dingen te publiceren die velen niet zo voor de hand liggen vinden. Joten om zijn humor, Bea om haar kort en krachtige dingetjes die me aan het lachen kunnen brengen. Alice omdat het zo'n levensgenieter is en waardoor ik er steeds aan herinnert wordt dat we elke dag van het leven moeten genieten.Fotorantje voor haar mooie foto's, enfin , van de eerste tot de laatse heeft een andere manier van schrijven, een andere manier van humor of het bekijken van de wereld, en mensen boeien me, dus, ik kan er maar niet genoeg van krijgen! Bye the way een welgemeende dankuwel aan al mijn bloggers om elke dag voor een beetje aangenaam leesvoer te zorgen voor mij! 

(Amai was me dat al zwoegen om door al dat knippen en dat plakken te raken , met teksten die constant wegsprongen , nu eens mijn vragen bedenken.

Mijn vragen

1. Wat is je levensdroom, of heb je die al bereikt?

2. Stel je mag één materiale wens doen, ( geen genezing of zo ) wat zou die dan zijn? van max 10.000 euro wat zou je wens dan zijn.

3. Stel je doet mee aan een quiz, je wint en je mag direct jouw droomreis kiezen, je moet wel direct antwoorden waar je naartoe wilt. Wat wordt je antwoord.

4. Je kan 1 persoon terug uit de dood halen om er nog een dag mee door te brengen, wie wordt dat voor jou?

5.je krijgt een ontzettende uitdaging op je werk, maar je moet voor 2 jaar het buitenland, neem je de uitdaging aan??

6.Je mag uit eten naar een restaurant naar keuze, maakt niet uit in welke prijsklasse , waar gaat de trip naartoe??

7. Je moet kiezen tussen een oud vrouwtje redden uit een brand, een hondje of een baby, wie haal je uit e brand?

8.Je mag een avond uit met een bv, wie kies je daarvoor.

9. Je mag een avond uit met een buitenlands acteur of actrice, wie is de uitverkorene?

10. Waar spendeer je het liefst je geld aan? ( muv, huur, electriciteit en andere vaste kosten)

11. blog jij anoniem? En waarom??

Ik geef het stokje door aan

misssexandthecityandme

man in een relatie

loebrabas

fotorantje

emmy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

18:19 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook

24-01-12

Toen had ik een mooie hobby! ( over koken voor artiesten)

Toen ik daarnet onze straat inreed aan de grote ring, zag ik op de zwarte promocamionette van de schaduw dat "Sioen" op 2 maart komt optreden.  Ik dacht terug aan de tijd toen ik in cultuurkapel de schaduw gratis ging koken , als vrijwilligster. Ik vond dat een superhobby en menigen begrepen niet dat ik gratis deed. Ik mis dat wel, staan kokerellen met mijn schortje aan in de keuken van de kapel, en al roerend in mijn pottekes een kletske maken met de gasten van Absinth minded, Freddy Devadder, Bruno Denecker die ik niet kende, maar die ongelooflijk goed zingt in tegenstelling van zijn kompaan die mee was en waar ik gelukkig de naam niet meer weet. Het enige wat ik wel nog weet dat die kompaan zo zat als een kanon op het podium stond en wel drie keer een applaus voor de kokkin gevraagd heeft, aheum, gelukkig wist niemand wie de kokkin was en ik vertrok geen spiertje.......

Maar uiteraard was ik wel gevleid , enfin........

De meest aangename artiesten die ik heb meegemaakt waren Sioen en Wouter Deprez. Die hadden zo een waardering voor hun potteke dat ik voor hen gekookt had. Ik kreeg na afloop van Sioen een cd, met de vermelding , "voor de beste kokkin van west-vlaanderen"!

Maar nu maak ik uiteraard niet de illusie dat ik de "beste " ben, maar ik was ongelooflijk gecharmeerd. En uiteindelijk is de Frederik een hele stille jongen, die los komt op het podium . En eens hij aan zijn toetsenbord zijn, zijn beentjes een eigen leven beginnen te leiden; ongelooflijk hoe die hyperbeentjes te keer gaan. Een klein ( allee t is nu ook gene kabouter zenne), maar een groot muzikant.

En mijn hart bloedt dat ik nu niet kan koken, wat zou ik graag willen. Maar het optreden is pas drie weken na de operatie en dat zal vrees ik absoluut niet lukken, wat jammer toch!!!!

Maar ik ga wel naar het optreden kijken, zeker weten!

23-01-12

De man met de hamer.

Hij kwam, in de namiddag, nadat ik boodschappen had gedaan, alles had uitgepakt op zijn plaats gezet. Pizza in de oven gepropt, daarna mezelf er mee volgepropt. T leek eeuwen geleden dat ik nog een pizza had gegeten, tenminste een pizza van de supermarkt in het holst van de week. Ik voelde me bijna schuldig toen ik het vet merkte die bovenop de gesmolten kaas dreef, maar ik at dapper verder , tegen mezelf zeggende dat ik nu wel met het dieet moet stoppen.Maar ik ben aan het afwijken. Ik deed de voorbereidingen van het avondeten, zodat ik alleen nog de pannen moest opzetten, en het vlees afbakken en in de oven stoppen.

Ik haalde het wasgoed uit de droogkast, , stopte de volgende lading erin en was vast van plan die strijk te doen. Maar toen kwam de man met de hamer, ik werd zowaar naar die zetel getrokken! Smeet een kussen , en mijn donsdeken waar ik me zou nestelen. en plofte zowaar in de zetel, en viel prompt in slaap. Ik kwam af en toe wakker door mijn eigen geronk, echt waar, maar ik slaagde er niet in mijn ogen open te krijgen. Het leek wel of ik geveld was door een verdoving, ik hoorde geluiden van buitenuit, had zalige dromen, maar had er geen idee van hoe snel de tijd voorbijraasde. Tot ik ineens de de deur hard hoorde dichtslaan, en onze hond kon nu wel de deur openmaken, hij slaagt er nog altijd niet in, de deur achter zich dicht te trekken. In een ruk sprong ik recht , wist niet goed waar ik was en stamelde allerhande verontschuldigingen over mijn lange slaapsessie, wankelde op mijn benen en begon aan het avondeten. Gelukkig overkomt me dat niet elke dag!

19:02 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (4) | Tags: slapan, slaapkop, man met de hamer, namiddagdutje |  Facebook

22-01-12

sundayblues

Ja,het slaat af en toe nog eens toe, de fibroblues. Een dag waar alle hoekjes en kantjes van mijn lijf me in de oren fluisterd, pijn, pijn, pijn, pijn.

Het werkt verlammend, ik doe bijgevolg ook weinig, alsof ik langs alle kanten vastgebonden ben, en het te veel moeite kost , de touwen los te trekken. Ik heb het toch gepresteerd om een ketting in elkaar te frustelen, een vrolijk zomerding met felgekleurde papegaaitjes, wat paarlemoer, waarbij ik een zomers gevoel zou moeten krijgen. Maar dat is net een brug te ver, met de loeiende wind, hier op het platteland.

Deze namiddag, filmpje gekeken, en de tranen bleven maar komen, even ontladen, mezelf bevrijden, van opgekropte gevoelens, weggelachen miserie en pijn, en angsten voor de toekomst.

De trailer van de film, "tot altijd " spookt me door het hoofd, en ik bedenk dat dit misschien ooit wel eens van toepassing zou kunnen zijn en hoewel ik die film heel graag wil zien, weet ik niet of het een goed idee is om die ook te gaan zien. Toch zeker niet in de mood waar ik me nu bevind.

Ik vraag me af hoelang het voor mijn omstaanders nog leefbaar zal blijven, om met die aien en oeien om te gaan, het klagen en het zagen. Maar moet ik met mijn hoofd tegen de muur bonken, en het klagen te verbijten? Soms borrelt het zo hevig in mijn binnenste dat ik me afvraag of mijn positiviteit waar ik meestal mee leef, een masker is om het voor mijn omstaanders leefbaar te houden.

Maar gelukkig weet ik dat zo'n dagen overgaan, zomaar, meer dan wachten , geduldig , moet ik niet doen, ik heb geleerd, uit het verleden, dat het opkomt , zich even in mijn geest en lichaam nesteld, maar , als ik er me niet te druk in maak, het terug vertrekt.Het firbromonster druipt af als een geslagen hond met zijn staart tussen zijn poten, tot het nog eens zal toeslaan, waar, wanneer, geen idee, als het deze keer maar lang wegblijft!