11-02-12

de recovery

Zelfs tijdens mijn grootste angsten slaag ik er toch nog in een beetje scherpzinnig te zijn, en zelfs nog wat beeldmateriaal in mijn hersenen op te slaan.

Ik werd wakker van een vrouwenstem die me aanmaande om wakker te worden. K had eerlijk gezegd geen zin om mijn ogen op te trekken, weg uit die zalige roes van de verdoving. Ik had niets gevoeld, noch de spuit in mijn nek om heel mijn arm te verdoven, noch de spuit in mijn catheter die de vorige keer wel behoorlijk pijn deed.

Ik voelde wel keelpijn, en had een soort van prikkelhoest waardoor ik wist, dat ze terug zo'n ding in mijn keel hadden gepropt.maar de vorige keer had ik er achteraf geen last van, ze hadden nu vast een beetje meer zitten wrikkelen en wroeten, ach soit, da's het ergste niet.

Ik piepte effe onder mijn laken en zag mijn arm in een draagdoek, vingers tot en met nagels, in t geel geschilderd.Iik kon mijn vingers langs geen kanten bewegen, maar soit, ik maakte me daar geen zorgen over, dan deed het op zijn minst geen pijn.

Alle lawaai begon langzaam meer en meer door te dringen en ik werd alerter voor de dingen die rond mij gebeurden. Verplegend personeel moest van her naar der crossen om overal tegelijk te zijn, want overal hoorde ik machines of monitoren fluiten of tuuten, wat een herrie zeg.

Naast mij lag een vrouw die ook volgens de verpleegster wat te lang sliep, ze werd aangepord om wakker te worden en diep adem te halen.

Overal nieuwe knieen, schouders, polsen en armen. En ik kan u verzekeren, t ging snel zenne, t was opereren aan de lopende band!

Maar de mannen waren de lastigste! Luc was nog niet helemaal terug uit het operatiekwartier,of hij sprong bijna overboord van zijn berrie! Ik denk dat Lucske misschien dacht, t is tijd om te gaan aperitieven. Met vier man moesten ze de spartelende Luc van de brancard in zijn bed sleuren. Menige keer hoorde ik een verpleegster roepen ,uit de verte of tijdens het voorbijsnellen,"Luc, blijf ne keer liggen, je bent pas geopereerd!Langs mijn andere kant lag Gerard! Ook al zo'n spartelgeval, die constant op zijn zijde wou gaan liggen, maar dat mocht niet voor zijn nieuwe knie. Op den duur konden de verpleegsters het haast niet meer bolwerken en probeerdeik Gerard een beetje onder mijn lamme vleugel te nemen, door te gaan fluisteren met schorre stem, psst Gerardje, je moet op uw rug liggen man!Maar Gerardje was nog te groggy om te antwoorden, zijn ogen draaiden nog in hun kassen! Ondertussen kwamen ze dan aangereden met weeral een man, die zelf zijn ademhalingstoestel uit zijn mond snokte!

Chrissebietje had ogen te kort om rond te kijken en k miste ook mijn bril!Ik zag alles een beetje wazig maar t was fijn me die verdoofde arm om eens helemaal geen pijn meer te hebben, en dat voor 12 uur, waow wat een luxe zeg! Hoe spannend het daar allemaal wel was, k was toch blij toen ze me kwemen halen en ik terug van de rust opmijn kamer kon genieten! Een half uur na mij kwam mijn kamergenote er ook terug aan en konden we onze verhalen uitwisselen. K  begon me daar begot nog bijna t amuseren!

15:46 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (4) | Tags: recovery, ziekenhuis, nieuwe knieen |  Facebook

Commentaren

Dat was inderdaad spannend zo tussen al die mensen die zo gauw mogelijk te been wilden zijn. Gelukkig maakte ik nog nooit dergelijke ervaring bij.
En is het nu beter met je arm? Ik wens je alvast zo vlug mogelijk volledig herstel.

Gepost door: emmy | 11-02-12

Reageren op dit commentaar

Amai Christa, dat leek daar gezellig op die recovery. Die dingen kan ik mij niet herinneren, ik was daar de enige nog, ik ben pas op 17u30 vanuit mijn kamer naar het operatiekwartier vertrokken, ik was de laatste patiënt (van de schouderchirurg) van de dag die onder het mes ging. Al die zaken die bij joud geen pijn hebben gedaan waren bij wel echt pijnlijk.
Ik hoop dat je herstel even vlotjes gaat als je ingreep. Lieve groetjes

Gepost door: omaatje | 11-02-12

Reageren op dit commentaar

wat een avonturen!

Gepost door: fotorantje | 11-02-12

Reageren op dit commentaar

haha, kwist niet dat het er zo aan toe ging. Maar onder verdoving beseffen mensen niet altijd tegoei wat ze doen hé :)

Gepost door: justm3 | 12-02-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.