29-06-12

pesterijen op school.

Het filmpje over die pesterij in Tielt zal vast niemand ontgaan zijn?! Het werd door iedereen gedeeld op facebook gisteren, je kon er moeilijk overkijken!

Nu moet ik zeggen, ik ben begonnen kijken , maar heb het afgesloten! Eigenlijk uit respect voor dat meisje omdat ik geen ramptoerist wou zijn. Een andere reden is ook dat ik zelf enorm veel gepest ben geworden toen ik in Roeselare op school. En dan heb ik het niet over de jongens die me nariepen dat ik "grote " had, maar dat ze in diepe putten zaten ! Of als ze me vroegen of het nog geen oorlog was en ze nog niet begonnen te schieten! Ik was dus een platte pannelat, met een beugel en een carrékopke!

Een levis jeans , een indisch hemd zonder kraag en een parka was de hippe mode van toen, maar ik kreeg dat niet van mijn moeder.

Ze wilde me een goeikoop merk van jeansbroeks aansmeren, maar je moet weten dat dit het prille begin was van de jeanscultuur , in Europa althans.

En of die jeans slabberde rond mijn mager, ja je leest het goed, ik was graatmager. Of die jeans was veel te kort en dus zouden ze me vragen of ik onder de trein had gezeten , of dat er te veel water in de kelder stond?

Ik droeg dus rokjes van de c&a of soldekes, nooit iets hips. Geen hippe schooltas, maar een afdanktertje van mijn broers. Ik had geen borsten, geen schaamhaar, maar dat zagen ze gelukkig niet!

Tegen die opmerkingen op school zelf kon ik allemaal nog goed tegen, ik kon daar nog mee lachen en grapte vrolijk mee.

Maar op internaat was het andere koek. Ik werd daar door een grote groep gepest. Je kan nu één keer schuim in je bed vinden of twee keer, maar elke week, een nat bed, haken van mijn bh geknipt, ( allee je kan het niet echt een bh noemen, maar zo'n kindertopke) . Ik ben gelukkig al veel vergeten van de pesterijen.

Maar de ergste keer, was toen ze al mijn mappen namen, openden en alle bladeren door elkaar lieten zweven door de studiezaal. Alle vakken dwardelden door elkaar, wiskunde, fysica, scheikunde, frans en de rest.

Toen ben ik voor het eerst kwaad geworden! Ik heb geroepen, getierd, alle banken omgesmeten met de bedoeling die banken op hun tenen terecht te laten vallen, maar die truc is niet gelukt! Ik ging echt door het rooie en toen kwam een opvoedster binnen en werd ik nog gestraft, want iedereen pleitte tegen mij en zei dat ik ineens zo'n zotte schie kreeg.

Van de opvoedster moest ik meer mee doen met de bende!

Het volgende jaar besloot ik het anders aan te pakken en ik deed met alles mee, spelletjes om elkaar in zwijm te doen vallen, bedden aftrekken bij de anderen, tja als ik moest meedoen.

In de klas zat ik achteraan bij de stoerste te kaarten in de klas, bij de leraar van frans die daar geen fluit om gaf.

In de les zedenleer zaten we condooms op te blazen , ikke samen met een jongen die nu een restaurantketen heeft.

Toen we inspectie kregen , vroeg de inspecteur naar mijn schrift frans, dat ik niet eens bezat!

Ja, ik deed er echt alles aan , om maar "tof " gevonden te worden, met het gevolg dat ik radicaal gebuist was.

Het jaar erop ben ik dan naar de hotelschool spermalie getrokken waar ik mijn jaar moest overdoen. En raar maar waar, daar werd ik wel opgenomen in de groep, werd ik zelf een beetje de filoe van de klas, nam ik het soms op voor mijn medeleerlingen, schreef graag opstellen en vandaar dat ik nog steeds graag schrijf!

Maar o wee als ik iemand betrap op pesten, ik heb er in de school waar ik werkte nog bij de kraag gevat toen ze een jongen in een struik duwde vol met doornen! Ze wisten direct hoe laat het was. Ja ik durf me daar mee moeien als ik onrecht zie, dan ga ik daar niet doen als mijn neus bloedt.

Zo heb ik nog eens een meisje gaan berispen die met een alchoholstift een gloednieuw bushokje ging bekladden! Ze keek alsof ik een spook was ,( of beter een grote moeial). Maar ik vong het als volwassene mijn plicht om er haar attent op te maken  dat ze aan vandalisme deed!

Twee dames zaten op de bus te wachten en deden alsof er niets aan de hand is! Daar kan ik absoluut niet tegen, echt niet! Als er iets is waar ik niet tegen kan, dan is het "onrecht" dan gaat Fibromindy steigeren en steek ik een preek af waar ze geen speld kunnen tussenin brengen.

Anyway, ik ben van mijn traumas verlost maar af en toe kan het nog eens bovenkomen, en dat uit zich vaak in gebrek aan zelfvertrouwen!

Wat kledij betreft, trek ik me daar nu minder van aan. Ik moet immers dragen waar ik in kan, en meestal heb je niet zoveel keuze in grote maten. Ook aan merken heb ik lak, ik ben vooral blij als kleren me goed zitten en als ik geen bleinen op mijn voeten heb bij het dragen van schoenen.

Prettig weekend iedereen!

28-06-12

De wederopstanding !

Toen ik gisteren mijn gsm, voor dood overhandigde aan mijn handige harry, had ik in stilte al afscheid genomen. Voor mij was er geen hoop meer, hij leek me zo dood als een pier, ( een dode pier uiteraard).

Maar mijn ventje zou mijn ventje niet zijn als hij zonodig toch maar eens de dissectie van een steendode gsm zou gaan doen.

Een half uur later keerde hij met een grijns op zijn gezicht, en warempel, mijn blauwe aquarium met felgekleurde visjes stond op het schermpje te blinken.

Maar de strijd van leven op dood was nog niet helemaal gestreden, want  we konden alle nummers wel oproepen, er was geen bereik. Alsof het arme ding gewoon in coma ligt!

Vandaag dan af en toe een opflakkering waar ik wonder boven wonder toch een paar streepjes bereik bleek te hebben. Ik heb toch één sms kunnen sturen en bellen doet hij ook als hij bereik heeft.

Ik ben dan heel stoer geweest, heb de nieuwe gsm die we met punten hadden bijeengespaard bij proximus genomen, het boekske uit de plastiek gedaan, en me der ne keer bij neergezet. Als een ander dat kan, dan moet ik dat ook kunnen had ik in mijn achterhoofd.

Maar aheum, ik val hier haast door mijn zetel van schaamte! Ik kreeg hem niet eens open om er in mijn sim-kaart in te steken.

Toen ik onverwachts bezoek kreeg van Wim zijn zoon, is hij zo lief geweest, het paneeltje achteraan voor me los te maken. Nu zal het wel lukken, overmoedig als ik ben, stond ik maar te draaien en te keren en te denken, fluitje van een cent! Maar, ik kreeg dat ding er van langs geen kanten in. Dan maar nog eens de hulplijn ingeroepen, en ach,  toen ik toekeek, hoe het kaartje erin moest, had ik zoiets, van , "aja idd, zo moet" . Allemaal makkellijk gezegd achteraf nietwaar!

Het eerste puntje was ik al bijster, het aanleggen van de gsm, k had goed naar het tekeningske gekeken hoe het aanlegknopke eruit ziet en wonder boven wonder vond ik het op de zijkant van de samsung galaxy mini ( of zoiets). Dan de simcode intikken leek me ook een fluitje van een cent, maar de gsm viel constant uit en ik moest constant op dat zijknoppeke duwen, wat voor een technieker als ik al ingewikkeld is!

Ik heb stillekes mijn biezen gepakt, simkaartje er terug uit, in mijn vertrouwde eenvoudige klapgsm gestopt, pincode ingetikt, en dan zien dat alles goed was, maar ik geen bereik had.

Neen, ik ben niet blij met mijn nieuwe gsm! Ik geef het grif toe, techniek en ik dat gaat niet goed samen, ik ben een kluns nummer één, geef me maar een stel kookpotten, een frigo met overschotjes, en ik weet daar wel iets uit te toveren, maar nieuwe gsm-kes instellen, daar word ik kierewiet van.

Ware het niet dat ik wel graag zou kunnen werken met zo'n hip spel, zo met facebook op en een goeie fototrekker, maar het is voor mij een ware calvarietocht tegen dat het zo ver zal zijn dat ik met dat ding kan werken en hij dan misschien toch nog een vriendje voor. Maar ik heb nog heel veel werk voor de boeg, gelukkig is er één ding dat ik wel heb en dat is tijd................

27-06-12

De gruwelijke gsm-moord!

Mijn gsm is daarnet een stille dood gestorven! Ik heb hem namelijk vermoord! Hoe dat ?? Door te veel dingen tegelijk te willen doen zeker! Vrouwen en hun multitasken, jaja we denken dat we dat goed kunnen , maar op een goeie dag, of beter gezegd op een slechte dag, dan gaat het mis! Vandaag dus!

Op woensdag komt ons poetshulp laten we haar Cindy noemen. Ik werd wakker toen ik iemand beneden hoorde, en al snel viel mijne frank dat het kuisdag was en dat Cindy was aangekomen. Ik vloog mijn bed uit, verontschuldigde me voor mijn overslaapje. Cindy was al naarstig bezig in het toilet, met als gevolg, ik moest dringend plassen en euh, ja ik heb een pispot, meer zelf , een heuse toiletstoel met pot erin! Mijn moeder heeft me die meegeven omdat ik vlak na mijn schouderoperatie niet naar beneden zou moeten om nachtelijk en half in doling de trap af te moeten zonder me maar enigzins te kunnen vasthouden. Dus die pisstoel kwam recht uit de hemel gevallen!

En deze morgen was die superstoel alweer mijn grote redding in nood, ik kon er mijn ochtendplas in kwijt, maar kon het uiteraard niet direct uitgieten en uitwassen. Ik wou Ciindy niet storen en ging maar snel een zjat koffie drinken om wakker te raken.

Toen ons Cindy op het middaguur alles netjes achterliet, belde Wim me net, en ik kroste gelijk de trap op, nog steeds overtuigd van multitasking-kunst! Kroste weer naar beneden met dat emmerke. En net toen ik de bril van het toilet omhoog deed, floepte mijn arm mobieltje, recht de pispot binnen. Ik slaakte een kreet van onmacht, vistje, ( ja sorry ze, wat moest ik doen), die gsm uit, zette emmerke op de grond, liep naar de keuken omdat onding snel onder de kraan af te spoelen, waste mijn handig grondig, en legde mijn gsm te drogen op een handdoek. Op dat moment belde Wim met de gewone telefoon, ik legde vlug uit wat er gebeurt was, maar moest dringend vertrekken naar de kiné! Geen tijd om gsm uit elkaar te halen en te drogen.

En mja toen ik thuis kwam had mijn bondgenootje in eenzame tijden, de geest gegeven! K heb nog een poging gedaan om batterij uit te halen, en kaartje, en er met de haardroger op te zitten, maar helaas, t mocht niet zijn, t beestje gaf geen kik meer.

Rip bondgenootje!

 

 

 

15:17 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: pispot, pipi, moord, gsm-moord, multitasken |  Facebook

26-06-12

de ups en downs

Ik leef nu eenmaal met ups en downs! Verleden week zat het helemaal down! Jongens , ik dacht met momenten dat ik mijn wandelstok terug ging moeten boventoveren! Om over dat bovenlichaam nog maar te zwijgen. Ik heb gisteren twee donsdekenovertrekken opgehangen en er één van gestreken! Het leek wel of ik zelf de Mont VenToux aan het beklimmen was. Vreselijk om niet eens in staat zijn zulke huishoudelijke klussen te doen!

Maar soit, als het heel slecht is kruip ik gewoon in mijn hol, ( lees bed) en daar zit ik het best van allemaal . Ik probeer niemand ten laste te zijn en niet de hele dag lopen te zagen!

En ik probeer ondertussen toch wat te genieten van het leven! Ik probeer het allemaal een beetje draaglik t houden door af en toe nog buiten te komen! Maar dat wisten jullie al nietwaar!

En zo zijn we zaterdagnamiddag eens naar de batjes in Roeselare geweest! Ollie had op facebook te kennen gegeven dat hij ook naar de batjes ging, en we hadden afgesproken dat we er samen ene gingen op drinken als we elkaar tegen het lijf gingen lopen.

En we botsten bijna pardoes op elkaar toen ik het toilet uitstormde van een taverne die nogal duur bleek te zijn. Maar gezelligheid kent geen prijs, en het was een gezellig onderonsje samen met zijn vrouwke, waar het onmiddellijk goed mee klikte! T was fijn. Ik vind het heerlijk om af en toe nieuwe mensen te leren kennen. Onze kennisenkring is niet zo groot, en de beste vrienden wonen ver. Moeilijk dus om gewoon eens te bellen en te vragen of ze geen zin hebben om een pint te gaan pakken samen.Of eens iemand last minute te kunnen opbellen en vragen, hey, gaan we niet samen wat eten.

Een mens verliest veel vrienden door te verhuizen, te scheiden. Toen ik hier in Meulebeke kwam wonen had ik alleen mijn collegas, en gelukkig heb ik met de meeste collegas af en toe nog contact, wat ik heel erg op prijs stel.

Misschien komt het omdat ik ook een hele week thuis zit, met uitzondering van naar de kiné gaan, dringende boodschappen doen. En wetende dat het heel het voorjaar nog geen mooi geweest is om gewoon eens te gaan wandelen. Enfin!

En mijn blogvrienden zijn belangrijk voor mij! Ik heb met de meesten een fijne band opgebouwd. En mijn dag is pas geslaagd als ik met Miss Carrie een beetje kan chatten , we kletsen heel wat af , en ook heel persoonlijke dingen kunnen we tegen elkaar kwijt , fijn is dat.

S avonds wordt er hier gegeten en gun ik mijn mannetje ook zijn ontspanning, dus ben ik hem een paar uur kwijt aan de computer, maar tegen 8 is hij steevast in de living om me gezelschap te houden.

Ik heb ook een speciaal fibromaatje de niet al te ver uit de buurt woont en we zoeken elkaar af en toe wel eens op. En toen ik gisteren in diepe nood zat met mijn stom lijf, mocht ik bij haar in de infraroodsauna gaan zitten, wat ik heel fijn vond! Thanks maatje!

Komt er natuurlijk ook bij dat mensen die een hele week gaan werken, eens blij zijn om ook eens een weekend thuis te zijn, en ook wat werk hebben, die moet ingehaald worden, zoals de tuin , de poets, de auto wassen enz...

Ook hier thuis , moet de haag geschoren worden, het gras minimum één keer in de week afgereden, bomen snoeien, onkruid wieden ..... allemaal dingen die ik jammer genoeg niet kan, vanwege geen kracht in mijn armen .

Ik mag dus inderdaad niet veeleisend zijn naar andere mensen toe! Maar ik ben heel blij, met een mailke , een smske, een facebookbericht of een chatsessie, ja, het internet doet mij goed!

Ik vrees dat ik anders te geisoleerd zou geraken, en rondjes beginnen draaien in mijn huis!

Dus aan iedereen een die er gewoon "is" op de ene of andere manier, bedankt om er gewoon te zijn!

 

 

 

 

 

 

 

24-06-12

De mont Ventoux en Anneke .

Mijn jongste nichtje, daar heb ik een speciale band mee. Ze is tien jaar jonger dan ik en ik was dus al een hele grote meid toen ze geboren werd, althans dat vond ik van mezelf!

Ik wou altijd al een zusje, maar mijn moeder was niet te manipuleren wat dat zusje betrof en ineens krijg ik min of mere een zusje. Ik zat heel veel bij mijn tante, omwille van de kleine meisjes maar haar oudere zusje was jammer genoeg doof en zat in een aangepaste school en was bijgevolg alleen thuis in het weekend.

Toen Anneke ouder werd ging ik haar ophalen om naar school te gaan. Ik speelde vaak met haar en maakte een katje in geruit rood en wit katoen, waar ze heel lang mee gespeeld heeft.

Toen ik volwassen was , een eigen restaurant had kwam ons Anneke bij ons om voor mijn kids te zorgen , tijdens onze drukke bezigheden, ze hielp ook met opdienen, maar ze jeunde zich vooral bij ons. We hebben vele mooie momenten gekend en veel moeilijke momenten gedeeld.

En ondanks dat mensen veranderen en mensen verhuizen , is de band gebleven. We lopen elkaars deur niet plat, maar als we samen zijn is het telkens terug leuk en zijn we blij in elkaars gezelschap.

En nu heeft ons Anneke gisteren de Mont Ventoux opgereden, zonder af te stappen van haar fiets en ik kijk daar enorm naar op. Misschien des te meer omdat ik al gewoon mijn fiets niet zou op rapen.Momenteel kraakt en spokt alles aan mijn lijf en het het lijkt alsof ik overal in ieder gewrichtje wat olie zou moeten ingieten..........

Ik weet dat ze het grootdeels voor haar zieke vader heeft gedaan , die vroeger een heel sportief man was en nu door een verkeerde knie-operatie aan zijn zetel gekluisd is vanwege de heftige pijnen.En dat terwijl hij vroeger zelf zo'n uitdaging zou zijn aangegaan.

Haar man heeft even zeer de berg opgereden , ook een pluim voor hem, maar hij was al meer afgetraind dan zij die pas een maand of vijf begonnen is met de training.

Chapeau Anneke, dat blogje is voor jou!

xxx

 

 

10:06 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, Liefde, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook

21-06-12

een visioen

Ik was een jaar of veertien, ging naar de hotelschool naar Brugge . Ik had niet het geluk dat ik ouders hadden die me van school kwamen oppikken. Ik moest mijne plan maar trekken, ik had een trein en bus abonnement en daarmee moest ik het doen.

Het was een druilerige dag, wat zeg ik, het water kwam met bakken uit de hemel. En ik kwam te voet van de bushalte en moest minstens een km door de gietende regen. Ik had een jas aan zonder kap, een jas met knopen met ankertjes op die we ergens in Kortrijk in de solden gekocht hadden, want normaal kreeg ik nooit zo'n dure kleren.

Op een gegeven moment kwam ik aan een zebrapad. Het regende nu wel heel hard, maar er waren in de verste verte geen lichten te zien.

Ik keek links, ik keek rechts en net toen ik mijn voet op het zebrapad wilde zetten kreeg ik een visioen. Allee, zo noem ik het in elk geval, want ik ga hier niets uit mijn Westvlaamse botten slaan dat niet waar gebeurd is.

Ik zag mezelf doodliggen op de weg met mijn donkerblauwe jas aan , en mijn grijze samsonite valies lag naast me. Ik wist heel zeker dat ik dood was. Dat visioen duurde langer dan wat het in werkelijkheid was, het leek alsof het een minuut duurde maar het was slechts een tiende van een seconde want ik stond nog met mijn ene been omhoog om te stappen.

Op dat moment zette ik instinctief een stap naar achteren! Op het moment dat ik mijn voet neerzette, vlamde een auto me voorbij! Ik was er op dat moment dan ook 100 procent zeker van ik ook dood zou geweest zijn als ik die stap niet achteruit had gezegd

Ik ben daar nog tien minuten onwezenlijk blijven kijken. Het had me zo diep geraakt dat ik precies aan de grond genageld stond, daar in de gutsende regen, ik was door , maar dan ook doornat, mijn voeten koud, mijn handen koud , ik kon haast mijn valies niet meer dragen!

Ik ben dan naar huis gestapt, heb niemand iets verteld, was te bang om uitgelachen te worden, maar ik zweer top op heden nog dat het waar was!

19:22 Gepost door fibromindy in gekke kronkels, verleden | Permalink | Commentaren (10) | Tags: visioen, regen, ongeluk, doodgereden |  Facebook

18-06-12

Een potje zagen!

Terwijl Peter van de Veire zijn laatste uurtjes slijt om zijn recordpoging te halen, ga ik eens een potje zagen si! Neen niet over het weer hoor, dat haalt toch niets uit of we daar nu over zagen of niet! Maar uiteraard schreeuw ik luidkeels met jullie mee voor een beetje zon!

Maar die schouders hé beste mensen, daar is verdorie toch iets mee aan de hand zenne! Mijn goeie arm komt nu heel snel achter, alsof hij jaloers is om mijn andere! En ik heb beslist om eens een tweede opinie te gaan vragen naar een andere dokter. oké ik moet nog een maand wachten, maar ik heb tijd zat, nietwaar. Ik loop nu al groot anderhalf jaar met schouderpijn en het zal niet steken op een maandje.

Oké t was een knappe dokter, maar eum daar komen we geen stap meer verder, nietwaar. Hij zou me alweer eens op zijn pijnbank leggen om me onder narcose nog maar eens goed uit te rekken en k heb gepast hiervoor! Eén keer maar geen twee keer gaat hij me liggen hebben met die behandeling. Zoiets pijnlijks heb ik nog nooit meegemaakt en daar gaat een normale mens toch niet voor gaan kiezen om nog eens zo gemarteld te worden! Dus bye bye knappe dokter. K ga mijn cd-ke gaan ophalen met al mijn schoon fotokes van peesjes, stukjes bot een een slijmbeursje dat ondertussen verdwenen is na mijn operatie in februari. En ik die dacht dat ik na die operatie ne keer ging beginnen recuperen! T is letterlijk , ( en pas op nu ga k eens heel stoer doen ) dikke shit, dat ist, niets dan dikke shit! Omdat ik dat zo graag zeg, snel twee keer na elkaar gebruikt, schrijvervrijheid.

Enfin, ik ga ondertussen nog maar een beetje verder naar de kiné me laten uitrekken, door Black Isolde, zo heb ik mijn fysiotherapeute genoemd vanwege het martelgehalte, maar bon, we kunnen er nog altijd om lachen zenne, al is het ondertussen donkergroen, bijna bruin eigelijk! Van dat mooie modegroen dat kan nu nog gevonden worden voor een kleurmenske gelijk ik, maar als het groen lachen bijna bruin is ja dan beginnen we heel dat gedoe toch wel een beetje beu te worden, en terecht zeker???