07-09-12

Het stresskonijn in mij!

Als ik denk aan de nakende reis, is er niet alleen het verlangen om mijn zoon terug te zien, de omgeving waar ze wonen en de rondreis die ik voorbereid heb.

Er is ook de stress! Nu  moet je weten dat ik voor Fibro in mijn leven kwam, voor niets mijn handen omdraaide. Ik heb hotelschool gedaan , heb een restaurant gehad, heb gekookt voor grote groepen, allemaal kant van onze hielen, zeggen ze hier in West-vlaanderen!

Maar door die fibro ben ik absoluut niet meer stressbestendig. Ik voel dat ook puur lichamelijk, een beetje stress en mijn spieren gaan zich opspannen gelijk nen dweil dat je uitwingt en dat veroorzaakt serieus veel pijn. Dus doe ik geen dingen meer waardoor ik stress heb, maak ik het me in alles gemakkellijk, ik ban de stressfactoren uit mijn leven.

Maar ik moet bekennen dat het trouwfeest veel stress met zich meebrengt, omdat er zelf gekookt moet worden. Ik weet wat het inhoudt om voor een bende te koken en ik weet dat dit het best verloopt in een proffesionele keuken. IK ben er als de dood voor dat het zou mislukken, of dat ik die dag zo ziek zal zijn dat ik niet in staat zal zijn om te kunnen helpen en ik mezelf geëngageerd om de desserts te maken.

Een andere angst is dat het eten niet tot zijn recht zal komen als het gemaakt is van de dag ervoor, ik heb altijd zo veel mogelijk vers gemaakt.....

En toch, het is hun huwelijk, hun verantwoordelijkheid, en ik probeer wel goeie raad te geven, maar ik wil hun ideeën niet gaan afbreken. Ik kan alleen maar mijn vingers kruisen dat meneerke fibro medelijden met mij geeft en me eventjes gerust laat, zodat ik er kan staan om hen te helpen en dat ik nadien niet al te vermoeid zal zijn om toch nog van mijn reis te genieten Geef toe het zou zonde zijn, als ik elke dag krom van de pijn 200 à 300 km in die auto moet zitten en niet kan genieten van het mooie rondom mij.

Op hoop van zegen dus, probeer ik  nu alvast zoveel mogelijk te rusten, hoewel ik straks een uur moet rijden naar de kapper en daarna een uur terug, maar gelukkig ken ik de weg !

En ik prevel wel een schietgebedje dat alles op het feest naar wens mag verlopen, zodat ze tevreden zijn over hun dag, dat het een dag wordt om nooit meer te vergeten..........

Commentaren

ja, christa, ik kan mij wel inbeelden dat je je zorgen maakt. ik zou toch zeggen dat je eerste zorg meneer fibro zal zijn,
want als die nie mee wil, mag je naar al de rest fluiten.
ik weet niet of en welke medicatie je neemt, maar bij mij helpt het wel om extra pijnstillers te nemen.
ik doe het niet graag, ik ben echt tegen medicatie gekant, maar als het voor het huwelijk van mijn zoon zou zijn, zou ik wel 't een en "t ander slikken om het ten volle te kunnen meemaken.
je moet eens informeren bij je huisarts of kinesitherapeut of iemand anders in de medische wereld waar je een goeie band mee hebt.
ik heb gisteren nog op mijn oren gekregen van de huisarts omdat ik het weer veel te ver heb laten komen...
veel sterkte

Gepost door: sofie | 07-09-12

Reageren op dit commentaar

Christa ik weet er alles van. Vijf jaar geleden toen mijn zoon trouwde en we alles moesten regelen voor een 800tal personen! Wij moesten wel niet koken maar toch is de stress er opdat alles pikfijn verloopt. Toch is er altijd "iets" die niet juist is maar dat komt voor bij iedereen.
Tracht zo veel mogelijk te denken dat het een mooie dag word zonder. Doe niet te gek het is al gek genoeg zou ik zeggen.
Ik kijk al uit naar je terugkomst om te zien hoe het was.
DON'T WORRY, BE HAPPY ♥♥♥

Gepost door: emmy | 07-09-12

Reageren op dit commentaar

Dag Christa!

Ach, probeer zoveel mogelijk te genieten als je daar bent en ze zullen het wel allemaal goed gepland hebben en het eten zal ook wel in orde zijn!
Ze kunnen alleen hun best maar doen he!!! Ik begrijp je wel, dat wel!!!!
Die fibro is een doorn in ons lijf! En die stress is de grote boosdoenenr voor die fibro! Maar zoals je schrijft probeer zoveel mogelijk rustig te blijven en niet teveel tobben want dat is helemaal niet goed voor ons!
Wens je voor vandaag een hele fijne dag!
Lieve groetjes annemarieke, x

Gepost door: annemarieke | 07-09-12

Reageren op dit commentaar

ja die stress ik ken de gevolgen
maar weet ook al dat je nu zorgen maken om iets die misschien niet eens nodig is ook totaal geen nut heeft, het veranderd er niets aan
je kan alleen maar je best doen en voor de rest 't is wat het is

ik wens je een heerlijke trouwfeest en een rondrit in Canada waar je nog jaren zal van genieten

Gepost door: fotorantje | 07-09-12

Reageren op dit commentaar

Ik denk dat het logisch is dat je op voorhand wat stress gaat hebben, je wilt immers het beste voor hun. Ik noem dat positieve stress. Dat gaat zeker fijne dagen worden, dagen om te blijven herinneren.

Gepost door: HansDeZwans | 07-09-12

Reageren op dit commentaar

Kan me uw stress goed voorstellen, wie kan daar nu aan ontsnappen als er zoiets belangrijks op het spel staat: de trouw van uw zoon in Canada.
Ge kunt alleen maar hopen dat alles goed zal verlopen (en dat zal het ook doen) en hopelijk heb je dan ook weinig last van die meneer F. De raad van lotgenoten zal u het best helpen denk ik, die weten ook wat het is.

Gepost door: bea | 08-09-12

Reageren op dit commentaar

Ik denk dat een trouw zowiezo voor stress zorgt, laat dan staan in een ander land, met andere gewoontes en dat je zelf moet gaan koken en dat je fybro hebt. Ik duim er alvast voor dat alles vlot mag verlopen :-)

Gepost door: justm3 | 08-09-12

Reageren op dit commentaar

Ja, hopen dat alles goed verloopt is de enige optie die je hebt Christa, 't is ook niet niks hè.

groetjes

Gepost door: maike | 09-09-12

Reageren op dit commentaar

oei, ik heb dit deel van je logs nog gemist, je gaat dus koken op het trouwfeest van je zoon... in het buitenland?
Tuurlijk dat dit stresserend werkt, maar met je ervaring in de horeca zal dat beslist wel lukken!

Gepost door: Billy | 09-09-12

Reageren op dit commentaar

Ik zou eerlijk gezegd me afmelden als vrijwilliger voor het dessertenbuffet! Zoveel stress, dat gaat je geen deugd doen !! Ik weet wel, 't is voor je zoon en zijn bruid, maar zij zullen ook wel snappen dat je lichaam dat misschien niet aankan... doe het rustig aan Christa, bewaak je grenzen!

Gepost door: LJ | 10-09-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.