17-09-12

Met één been in het vliegtuig.

Allerliefste schattigaards, nog 3 keer slapen en we vertrekken. Ik ben keihard bezig met rondcrossen van her naar der. Boodschappen, banken, schoonheidsspecialistjes, en nog veel onleuke dingen die moeten gedaan zijn voor we vertrekken.

Dus ik heb nu even geen tijd om te bloggen of jullie blogskes te lezen en dat wou ik jullie nog snel even laten weten

Ik ben niet van de planeet verdwenen, ik ga wel een beetje in de sky gaan hangen binnen een dag of drie, zo tussen hemel en aarde, want zwemmen zou te ver zijn en ook te nat .

Ik neem de vormen aan van een ferme stressbal hoewel ik goed weet dat dit helemaal niet nodig is, maar soit, ik zal maar gerust zijn eens ik op het vliegtuig zit.Ik ga proberen af en toe een kort blogje te schrijven met mijn zoon zijn laptop want ik zie het niet zitten om zelf mijn laptop mee te gaan sleuren, ik heb al mijn valiezen vol met chocolade, jenever, spekuloos, gentse cuberdons en nog meer van dat snoepgoed, want iedereen wil wel een pakje koekjes of iets, maar sinterklaas zijn valies zit vol en nu koop ik echt, echt niets meer. Groetjes en tot heel binnenkort!





20:09 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) | Tags: op reis, canada, trouwfeest |  Facebook

16-09-12

Fibromindy trotseert de Brugse kasseien

De uitstap van verleden week om naar Brugge te gaan was dus wegens hevige opstoot verleden week in het bed gevallen!

Uitstel is geen afstel voor mij en dus zijn we gisteren geweest. We parkeerden onze wagen op de overdekte parking aan het station en krijgen er nog twee gratis bustickets voor in de plaats.

We stapten uit op t Zand en ik kocht prompt twee sjaaltjes op de markt voor de geweldige prijs van 5 euro voor twee, enfin, ik ben aan t liegen, mijn mannetje betaalde ze voor mij. Ik bedankte hem met een kus in het midden van de markt, maar waarschijnlijk heeft niemand het gemerkt, want iedereen was maar het graaien links en rechts in bakken met afgepreisde stukken. Een beetje verder kon ik een kleedje op de kop tikken voor 10€ , het kleedje stond me wel aan,  de arrogante verkoper niet, maar bon, de verkoper kon de pot op, ik vond het een leuk kleedje voor weinig geld en zo geschiedde...

Brugge die schoone is idd heel schoon, maar het ligt vol kasseien en dat is moordend voor de voeten en de heupen van ons Mindy! Zelfs mijn orthopedische schoenen zijn niet kasseibestendig.

Hoe vlot de heenweg ging, de terugweg werd strompelen met pijnlijke voeten en brandende heupen. 

Ik vond niet de verhoopte leuke chocolade voor op het trouwfeest, ik wou wel iets kopen, zoals een koppeltje in chocolade, maar penissen, naakte vrouwtjes, vagina's in chocolade en een stel tieten in de gewenste kleur zag ik niet zitten, omdat ik vreesde dat ze het in Canada niet gewoon zijn om in een chocolade-piet te bijten! De vagina's vond ik al helemaal niks, en toegeven is er zowieso al iets moois aan een vagina, k dacht het niet hé!

We besloten om s avonds iets  te gaan eten in Roeselare, en reden na Brugge direct door naar Roeselare om daar nog een paar winkels mee te pikken. We kwamen terecht in de winkel waar mijn nicht werkt die vroeger zangeres was, maar ondanks haar presence die ze wel had, heeft ze het niet echt kunnen maken in de muziekbusiness maar  soit! Het werd dolle pret! We gingen samen iets eten , maakten kennis met haar nieuwe vriend die we een hele joviale kerel vonden en nadien mochten we mee met hen naar huis en ze haalden prompt een fles heerlijke champagne boven. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik geen champagnekenner ben, maar deze fles had iets dat een andere niet had, en ik genoot ervan. Onze avond draaide dus totaal anders uit dan wat we in gedachten hadden en ik heb zalig en lang geslapen , veel avonturen beleefd in mijn dromen. En ben wakker gemaakt door de man die hier samen met zijn vrouw een huis aan het bouwen is en niets liever doet dan in het weekend met zijn tracteurke rondrijdt om alles rond het bouwwerf een beetje effen te leggen .

De trap afkomen was moeilijk, het gevoel dat mijn heupen elk moment konden kraken. Ja vandaag voel ik me ineens weer 80 maar ik weet dat die leeftijd weer zal zakken met rusten en voor de rest van de week geen geweldige uitspattingen meer te doen. Deze namiddag rijd ik naar mijn moeder terwijl manlief gaan scheidsrechteren is en ik wil eens naar het kerkhof met een bloemeke voor mijn vader. Maar omdat ik liever bloemekes geef terwijl de mensen leven heb ik voor mijn moeder ook twaalf roosjes mee, al komen ze dan van den aldi, maakt niet uit, ze zal er blij mee zijn. Een mens moet vaker tussenin eens een bloemeke meedoen zonder dat het een verjaardag is , enfin da's mijn manier van denken. 

In elk geval, huize fibromindy wenst iedereen een prettige zondag toe!

14-09-12

Mijn veranderde layout!

Eventjes een woordeke van uitleg bij de ommezwaai op mijn blog! Steven de jongste van mijn man had het grandioze idee om "reclame" op mijn blog te zetten!

Ik dacht dat het om een klein bannerke of zo ging gaan, een linkske of zo! Zet ik deze morgen mij pc aan, checkte mijn emails en ging naar mijn commentaren op skynetblogs! Ik was direct klaar wakker! Waar was mijne blog gebleven?? Heel mijne layout was weg, mijn bannerke , alles! En wat een blok reclame stond daar nu tussen gepropt!

Ik wil maar zeggen dat ik dat niet geschreven heb! Maar nu heb ik hem mijn woord gegeven dat hij dat eens mocht proberen, dus kan ik het ook niet direct gaan verwijderen. Laten we zeggen dat dit een proefding is! Ik heb hem geadviseerd om zelf een blog te beginnen , een foto-blog, een honda-blog, want zijne auto is zijn grootste rijkdom.

Maar je kent me he, ik wil dat het er niet onmiddellijk afsmijten, maar hij heeft het ding wel kleiner gemaakt en samen hebben we de blog wat aangepast, en laat ons zeggen dat ik er nu redelijk vrede mee heb! Enfin, het zal moeten wennen, mijn blog is nog nooit van layout veranderd. Op mijn blog komen is voor mij een beetje thuis komen en nu lijkt het of ze me zonder boe of ba ergens anders hebben gestoken.

Nu, wakker zal ik daar niet van liggen, maar ik heb wel duidelijke grenzen gesteld wat die reclame betreft, maximaal 1 keer per week en als zijn promostuntje niet werkt, dan de boel erafgooien , want ik wil geen lezers verliezen door bullshit waar ik totaal niet achter sta!

Zo, ik wou dit effe komen uitleggen si!

De herfst is duidelijk aangekomen en het is koud in huis. De hond komt constant binnen en doet de deur niet dicht achter zijn gat, dus mag ik constant de deur gaan dichtmaken.

Ik denk dat onze vliegelinten nu ook weg mogen en als we terug zijn van Canada , wel dan gaat het al snel op winteruur komen en dan is het helemaal al bijna winter, bijna kerst, brr, k mag er niet aan denken. Ik heb dit jaar geen zin om honderden pakskes te kopen, de kids zaten zich stierlijk te vervelen op den duur ik denk dat ik eens heel erg origineel zal doen dit jaar en iedereen geld geven. Hoewel ik weet niet of ik het zal kunnen laten om cadeaukes te komen, enfin we zien wel!

Bovendien ben ik zo goed als blut, t is te zeggen, eens ik mijn Canadese dollars heb uitgegeven en mijn visa leeg zal maken aan hotels , huurwagen , zal mijn spaarboek tot een minimum geslonken zijn!

Ik mag mijn moeder ( en mijn vader zaliger ) op blote knieën danken dat ze ons op tijd en stond laat delen in wat zij in haar leven verdiend heeft met hard te werken, zichzelf weg te cijferen en indertijd zelf heel zuinig te leven!

Ik weet dat ik zelf niet meer toe zal komen aan sparen omdat ik de kans om opnieuw te gaan werken zowat als nihil beschouw en ik ben er niet fier op dat ik het niet net zoals zij "gemaakt " heb in het leven.

Om het te maken in het leven , ik bedoel daarmee dan puur op commercieel gebied, moet je niet alleen keihard werken maar ook een hele portie geluk hebben, en net die portie geluk ontbrak, hoewel ik mezelf dikwijls in het werken voorbij heb gestoken. Maar er waren heel veel tegenslagen, de grootste was dat mijn man meer verprutste aan de zaak dan wat ik probeerde op te bouwen, maar soit, da's allemaal verleden tijd!

En toen ik dacht dat ik het beter ging zonder hem, wel dan sloeg de fibro toe, daar ging mijn grandioze spaarplan.

En daarom waardeer ik mijn ouders , en niet alleen daarom hoor, dat ze ons laten delen in hun geluk in euros uitgedrukt!

Maar ik heb gelukkig een andere rijkdom die eigenlijk nog belangrijker is, het is een samenspel van de liefde van en voor mijn kids, de liefde van mijn man, die me steunt door dik en dun, mijn levensvisie waardoor ik ook met kleine dingen heel gelukkig kan zijn.En mijn moed en volharding hoewel dat niet zo duidelijk is de momenten die ik in de namiddag in mijn bed lig.

Maar ik heb vrede met meneerke Fibro, hij zal nooit mijn vriend worden maar hij is mijn bondgenoot die ik beter kan tolereren aan mijn zijde dan afwijzen, want hoe feller je er tegen vecht des te erger hij gaat toeslaan!

Maar nu wil ik even stilstaan en dankbaar zijn wat mijn ouders voor mij betekenen, er zijn zo veel materiele dingen die ik aan hen te danken heb, dingen die me ook vooruit helpen in de pijnbestrijding tegen fibro, zoals mijn infraroodcabine die ik me anders nooit zou kunnen veroorloven. Dank u vader, daar hoog in de hemel, dank u moeder uit de grond van mijn hart.

 

 

16:48 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

13-09-12

Fibromindy sleept zich uit het dal!

Ja, Fibromindy is terug op goeie baan! Ik ben me  terug uit mijn dal aan t slepen. Ik doe dat met de combinatie rusten en bewegen, sleuren met boodschappen, hoewel dat laatste me niet goed bevallen is.

Wat een geklungel om een zware kartonnen doos in mijn auto te krijgen, uit die auto te halen, daarmee de poort van de oprijlaan open doen en tenslotte die doos deponeren op de keukentafel!

Ja boodschappen doen is nog steeds mijn zwakke plek, die armen willen maar niets dragen! Ze hangen er nu wat slapjes bij, maar nu rusten ze terug op het toetsenbord, dus dat komt goed!

Voor de rest heb ik me gedroogde en gemalen açai-bessen in pilvorm aangeschaft, ik drink heel veel water, eet alleen fruit tot aan het avondeten! A neen, ik heb 1 witte chocotoff gegeten, omdat ik dat eens wou proeven. Ik drink vandaag wel koffie, maar probeer die nadien zo snel mogelijk door te spoelen met water. Kortom ik wil mijn lever niet vervuilen, zodat ik terug wat energie krijg!

Ik hou me bezig met het lezen over superfood, en allerhande bessen zijn het beste, zoals frambozen , braambessen en blackberry's, o neen, da's een gsm, maar ik bedoel dus eigenlijk gewoon zwarte bessen.

Alleen jammer dat al dat "superfood" zo duur is! Ik kan mijn pap niet koelen met een schaaltje blauwe bessen als ontbijt, en dat kost al snel 4 euro voor een bakske, da's de prijs van twee broden!

Vreemd dat alles wat zo super is, meteen ook superduur is , nietwaar!

Maar allee de prijs van citroenen valt dan mee, en ik heb echt deugd van een citroenkuur, maar het tast geweldig mijn tanden aan, hoewel ik ze poets met een tandpasta om de glazuurlaag te beschermen, dat heb je dan met goedkoop superfood, er zit altijd een addertje onder de schil in dat geval!

Deze avond bijeenkomst en ik wil daar graag eens een beetje rond werken, rond kruiden, vitamines, voedingssupplementen en zo meer. Ervaringskes delen links en recht, of voor en achter, maakt allemaal niet uit, zolang we er maar iets van opsteken.

Ik ga dat dan eens proberen te bundelen en door te mailen naar andere groepsleden die de laatste tijd, vaker afwezig zijn dan aanwezig, wat uiteindelijk voor henzelf jammern is, maar t moet zijn dat zich beter voelen zeg ik dan, en dat ze niet direct behoefte hebben om erover te babbelen. Want misschien denken ze , slapende honden wakker te maken en denken bij zichzelf , sjjjjt t gaat nu goed, laten we er vooral niet over praten. Mja da's natuurlijk ook een manier hé, ik kan erin komen.

Ik heb er echt zin in vanavond, omdat ik al een beetje weet wie er komt en dat ik niet moederziel alleen zal zijn zoals de laatste keer.

Maar vandaag zie ik het positief in, er zullen mensen opdagen, en daarom kan ik luidop "joepie" roepen, want uiteindelijk doe ik het daarvoor nietwaar!

Bon en nu zal ik mijn hersenen nog wat trainen met het verder lezen in mijn boek!  En t zijn koeien van letters, want t is een boek voor slechtzienden, maar de gewone versie was niet binnen, en dus vliegen de bladzijden snel om en dat motiveert me wel!

Allee, k ben er mee weg!

11-09-12

fibromindy zonder rose bril!

Nu heb ik een rose zonnebril, maar er is iets mis met de sterkte en ik krijg een nieuwe, jippie! Maar zal hem niet meer hebben voor we op reis vertrekken.

Maar ik wilde het eerder hebben over de figuurlijke kant van het woord, kijken door een rose bril.

Enfin, waarmee ik eigenlijk bedoel dat ik momenteel helemaal niet door een rose bril kijk, terwijl het zou moeten! Volgende week vertrekken we!

Maar dat stomme lijf begint tegespartelen langs alle kanten! Ik zit me op te peppen met superfoodextracten en elke dag in mijn zweethutje, terug wat herbalife en hopen op een mirakel!

Straks een uurke platte rust, alleen het broodnodige doen in het huishouden , wat er op neer komt, opruimen en zorgen voor de dagelijkse kost.

Ik wil er staan volgende week, met een smile tot over mijn oren, In Moncton eindbestemming en ik wil er goed uitzien , neen, ik wil me vooral goed "voelen"!

Anderhalf jaar kijk ik al uit naar die reis, het ontdekken van de habitat van mijn zoon en zijn toekomstige vrouw. Nog precies dertien dagen en ze mogen hun status op facebook veranderen naar "getrouwd" en ik hoop dat het voor eeuwig is!

Volgende week staat nog veel op het programma, ik vrees dat  er veel fastfood op het menu zal staan, of kant en klaar maaltijden. Ik zal geen tijd hebben om een voormiddag aan verse lasagna te werken, of blanquette . Er zal al eens een pizza zijn , en daar zal niemand dood aan gaan! Allee dat hoop ik toch! Want ik heb nu geen voedselvergiftiging nodig!

Deze morgen slipte ik letterlijk met zomerslippers door de regen! Ik vloog haast ondersteboven en zag mezelf al met gebroken heup de spoedafdeling binnenrijden op een brancard. Dus heb ik die snelle tred omgewisseld naar een rustige ouw-meekes-tred, en liep alsof ik over eieren wandelde door de hall van het stadhuis.

Ik ben toch heelhuids thuisgeraakt.

Volgende week moet ik nog naar de suntanning, omdat ik het niet zag zitten om maanden vooraf naar de zonnebank te gaan, en bovendien ben ik dan ook meer en kreeft dan een bruin madam. Ook mijn wenkbrauwen moeten onder handen genomen worden en ik hoop dat er nog iets te redden valt, want ik heb ze zelf eens afgeschoren en de ene was meteen een centimeter korter dan de ander , olé!

Verder moet ik ook nog naar de kiné en naar Gent naar het immokantoor om de huur van mijn zoon daar af te handelen. Ik ga blij zijn als dat achter de rug zal zijn en hij eindelijk zijn borgsom terugkrijgt en dat ik dat ook van mij af kan zetten en daar geen gezaag meer over krijg.

Maar mijn valiezen staan al klaar, om de eenvoudige reden dat ik die volprop met dingen die ze daar niet hebben  en die mijn zoon graag zou hebben. En zo wordt het gewicht regelmatig gecontroleerd . Alleen mijn kleed en het kostuum van Wim moeten er nog bij.

Allee ondanks de pijn vooral in mijn benen omdat ik de pijn in mijn armen al lang gewoon ben, krijg ik pretlichtjes in mijn ogen als ik bedenk dat ik binnenkort het vliegtuig op mag, mijn zoon en zijn nieuwe familie zal ontmoeten. Yes, nog 9 keer slapen...........

09-09-12

brute pech!

Ik mag dan nog zo veel bloggen van ik heb dit en dat gedaan, zijn her en der geweest! Er zijn ook dagen dat ik mijn plannen moet opbergen omdat meneerke F. weer andere plannen met me heeft! Zo ook vandaag!

Ik was graag naar Brugge geweest, eens zien of ze in al die chocoladewinkeltjes niets leuk hadden om op het dessertbuffet te plaatsen . Maar vannacht begonnen de heftige spasmen in mijn benen, de pijn kroop door mijn lichaam en dwongen mij een pijnstiller te nemen als ik toch nog wat wou slapen iplv liggen kermen in mijn bed!

Ook deze middag werd ik door een onhoorbare stem naar mijn bed geroepen en dacht nog even dat het na een uurke platte rust wel beter zou zijn, maar het kwam niet goed en ik sliep tot even na drie uur na de middag. Dus Brugge viel uit de boot en we namen genoegen met een wandeling door Tielt waar het rode loper was , hoewel het blauwe lopers waren en geen rode , maar soit, in  elk geval floreerden fotomodellen over en weer op die blauwe lopers die door de hele winkelstraat liepen.

Aan de markt gekomen zochten we een plaatsje op een terrasje en kwamen we mijn ex-collega's tegen, en we zijn daar met twee duvels blijven plakken! Ik genoot van het onverwachte babbelke en ik werd er zowaar goedgemutst van! Ik liet meneerke F, mijn dag niet verpesten, was het Brugge niet dan was het Tielt maar en uiteindelijk moe maar tevreden naar huis gekomen en morgen gaat het alweer terug wat beter gaan! En indien niet, hewel dan is t voor overmorgen, k ga me er niet druk in maken! Voila si!

19:55 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (4) | Tags: opstoot fibro, collega's, rode loper tielt |  Facebook

07-09-12

Het stresskonijn in mij!

Als ik denk aan de nakende reis, is er niet alleen het verlangen om mijn zoon terug te zien, de omgeving waar ze wonen en de rondreis die ik voorbereid heb.

Er is ook de stress! Nu  moet je weten dat ik voor Fibro in mijn leven kwam, voor niets mijn handen omdraaide. Ik heb hotelschool gedaan , heb een restaurant gehad, heb gekookt voor grote groepen, allemaal kant van onze hielen, zeggen ze hier in West-vlaanderen!

Maar door die fibro ben ik absoluut niet meer stressbestendig. Ik voel dat ook puur lichamelijk, een beetje stress en mijn spieren gaan zich opspannen gelijk nen dweil dat je uitwingt en dat veroorzaakt serieus veel pijn. Dus doe ik geen dingen meer waardoor ik stress heb, maak ik het me in alles gemakkellijk, ik ban de stressfactoren uit mijn leven.

Maar ik moet bekennen dat het trouwfeest veel stress met zich meebrengt, omdat er zelf gekookt moet worden. Ik weet wat het inhoudt om voor een bende te koken en ik weet dat dit het best verloopt in een proffesionele keuken. IK ben er als de dood voor dat het zou mislukken, of dat ik die dag zo ziek zal zijn dat ik niet in staat zal zijn om te kunnen helpen en ik mezelf geëngageerd om de desserts te maken.

Een andere angst is dat het eten niet tot zijn recht zal komen als het gemaakt is van de dag ervoor, ik heb altijd zo veel mogelijk vers gemaakt.....

En toch, het is hun huwelijk, hun verantwoordelijkheid, en ik probeer wel goeie raad te geven, maar ik wil hun ideeën niet gaan afbreken. Ik kan alleen maar mijn vingers kruisen dat meneerke fibro medelijden met mij geeft en me eventjes gerust laat, zodat ik er kan staan om hen te helpen en dat ik nadien niet al te vermoeid zal zijn om toch nog van mijn reis te genieten Geef toe het zou zonde zijn, als ik elke dag krom van de pijn 200 à 300 km in die auto moet zitten en niet kan genieten van het mooie rondom mij.

Op hoop van zegen dus, probeer ik  nu alvast zoveel mogelijk te rusten, hoewel ik straks een uur moet rijden naar de kapper en daarna een uur terug, maar gelukkig ken ik de weg !

En ik prevel wel een schietgebedje dat alles op het feest naar wens mag verlopen, zodat ze tevreden zijn over hun dag, dat het een dag wordt om nooit meer te vergeten..........