06-10-12

Terug van weggeweest.

Zo zie, een flinke dodo gedaan en ik voel me uitgerust, jetlag weggewerkt en ben na anderhalve dag thuis eindelijk in staat om een korte blog te schrijven.

Het was een heel emotionele reis. Eerst was er het weerzien met mijn zoon. Dan de cultuurshock over de totaal andere leefwijze dan hier in Belgie.De voorbereidingen van het huwelijk. Het koken wat uitputtend was, maar waar alles eigenlijk heel goed naar wens gegaan is. Eten in overvloed.

De dag van het huwelijk zelf, waar ik voor de bruidegom zorgde en de getuigen, en alle hemden voor de mannen streek in de keuken van de vriendelijke mevrouw van de bed en breakfast. Tegen de tijd dat we uitcheckten hadden we met Nancy zo heette het B&B-madammeke , een goede band opgebouwd.

De dag waar ik uit de auto stapte en met mijn lompe voeten op de sjaal van mijn kleed ging staan, met al mijn gewicht rechtstond en mijn kleed krrrrrrrrrrrr zei en de sjaal een ferme scheur vertoonde , gelukkig onderaan. Meneerke pastoor was op alles voorbereid en ik kon me behelpen met kopspeldjes. Ach , het zou al veel erger geweest zijn moest het kleed van de bruid al naar de wup zijn voordat ze in de kerk was, dacht ik dan maar en ik liet er mijn dag niet voor verpesten.

Ik nam die dag geen foto's, ik wou geen moment missen van hun jawoord, het wisselen van de ringen. Ik wou alles opslorpen om nooit meer te vergeten. Ik zag een stralende zoon en had een brandnew schoondochter waar ik heel gelukkig mee ben.

Ook de band met de schoonouders werd met de dag nauwer en het klikte dan ook ontzettend goed tussen ons.

Het feest was kleinschalig, maar keitof. We deden zotte dingen, reden met de golfkarrekes door het golfterrein en we deden de Marie-Louise die al de Canadeesjes supertof vonden en zetten rare hoeden op.

Er werd gespeechd , gedanst en er vloeiden traantjes , van mijne kant dan, maar ik was supergelukkig .

De volgende dag werd er uitgerust en reden wij met zijn tweetjes naar zee. Nova Scotia heeft 6000 km kust als je alle inhammetjes meetelt. 

En "the day after" begonnen we aan onze roadtrip. Ik was een beetje triest om het feit dat ik mijn zoon alweer moest achterlaten en had eerst zin om alles te annuleren. Maar het zou ook een beetje stom geweest zijn. 

Op het moment dat we 50 km ver waren had ik het idee dat we precies door een postkaart reden en het gevoel groeide alsmaar, tot ik helemaal verliefd geworden was op Canada en ik ineens snapte wat mijn zoon er zo tof aan vond!

Zes nachten sliepen we in verschillende bed en breakfast, de ene al beter dan de andere, maar ieder keer totaal verschillend . We hadden een geel, een donkergroen, een knalrood, een zwart , om maar te zeggen dat de huizen daar alle kleuren hebben. Alleen in de grootsteden vind je stenen huizen.

Ik vergaapte me aan de schoonheid van de natuur, was alert voor beren en voor de mooses ( de elanden die er in grote getalen leefden. We hebben er ook twee gezien en ik verschoot dat het zo'n gigantisch grote dieren waren.

We beperkten ons tot het ontbijt en het avondeten, want alles was er heel duur , en dan vooral de alcohol. Er werden geen aperitiefkes gedronken op een terraske en trouwens , het was niet echt terrasjesweer. Alleen in Lunenburg zaten we op een terraske waar me mossels in geschifte roomsaus aten en met honger terug buiten gingen. Van koken hebben ze daar niet veel kaas gegeten.

Ze hebben er prachtige produkten gelijk kreeft en st jacobsmosselen, maar wat doen ze ermee, de kreeft gewoon koken en met wat lookboter opdienen met een schep mosselen daarover.

En de rest kieperen ze in de frietpot, in een bierdeeg met flink wat bakpoeder erbij zodat de korst dikker wordt en het boeltje druipt van het vet.

Het is daar al moeilijk een restaurant te vinden waar het geen fastfoodkeuken is. En dus ook om te vermijden dat we geen tien kilo zouden aankomen, probeerden we het fastfood zoveel mogelijk  uit de weg te gaan.

Na onze zes dagen was ik blij terug naar River Philip te rijden om nog twee dagen met mijn zoon en zijn Canadese familie te blijven.

Ik had hen beloofd te koken voor hen, en we laadden onze winkelkar vol met heerlijke produkten. Ik maakte kreeft met zalm, scampis en st jacobsmosselen. Kocht twee flessen rosé schuimwijn en een magnum fles witte plaatselijke chabliswijn. Mijn zoon smeet nog een pompoentaart in de kar waar ik niet al te veel verwachtte maar toch heerlijk smaakte.

Het was een gezellige avond met zijn zessen en ze genoten van het eten en de drank, en ik was content dat ik iets kon terugdoen voor al wat zij al voor ons hadden gedaan. Want het was daar huisje iedereen welkom, en het was supervol, mijn dochter sliep daar, een vriendin, op bepaalde nog een koppel en een andere getuige. Ik was blij een B&B geboekt te hebben. Maar de laatste twee nachten hebben we daar toch geslapen toen iedereen naar huis was en ze al wat tijd hadden gehad om wat op hun positieven te komen.

En toen was er alweer het afscheid, de traantjes en de mevrouw die spontaan met ons stond mee te huilen in de wachtrij in de luchthaven, dat maakte het ook een beetje grappig en ik kon me troosten met het idee, dat mijn zoon een schitterend huis had gekocht voor een koopje en dat ze grootse plannen hadden en te weten dat ze samen zo gelukkig zijn..............







15:52 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: canada, cabottrail, nova scotia, huwelijk zoon |  Facebook

Commentaren

Tranen op het huwelijk van je zoon zijn heel normaal Chrissebie. Iedere moeder maakt het mee. Ik ben in ieder geval content dat jij het super gesteld hebt en dat je geen gezondheid zorgen had.
Ik ben héél erg benieuwd naar de foto's van Canada. Ik hoorde al menige keer dat het zo mooi is.
Neem nu niet te veel hooi op je vork dat je gelukkig gevoel en de napret niet verpest.
Groeten.

Gepost door: emmy | 06-10-12

Reageren op dit commentaar

wat een belevenissen!
zo te lezen zullen ze daar heel gelukkig zijn
en jullie kunnen nu en dan op vakantie naar Canada

Gepost door: fotorantje | 06-10-12

Reageren op dit commentaar

Je hebt een droomreis gehad! Heel normaal dat je emotioneel was op het huwelijk van je zoon, dat is zoiets als defiitief weggeven hé. Maar je weet dat hij gelukkig is, meer kan een moeder niet wensen.

Gepost door: bea | 06-10-12

Reageren op dit commentaar

Ik ben blij dat je genoten hebt, Christa! En die elanden zijn echt groot, hè. Ik zag er 2 in Stockholm in een dierentuin. Mooi vind ik ze toch niet, eerlijk gezegd. Jij? Kom nu maar lekker op je positieven.

Gepost door: Tita | 06-10-12

Reageren op dit commentaar

Is alvast een heel mooi verslag! Ik ben benieuwd naar al de andere verslagjes die gaan volgen! :-)

Gepost door: Justm3 | 06-10-12

Reageren op dit commentaar

je kinderen zien huwen is zo al emotioneel, maar wat jij daar beleefde is écht wel heel bijzonder!
Een ervaring om nooit te vergeten, Christa

Gepost door: Billy | 07-10-12

Reageren op dit commentaar

Ik word er helemaal week van Christa, het moet een prachtige reis geweest zijn, en heel moeilijk voor jou om zo snel alweer afscheid te nemen van je zoon. Een reis om nooit te vergeten!

Gepost door: LJ | 10-10-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.