11-03-13

Over sprinkhanen en schildpadden.

Er waren eens twee sprinkhanen! Het waren de beste vrienden. Samen deden ze dingen die sprinkhanen samen deden. Ze waren ook elkaars steun en toeverlaat, want ja, soortgenoten verstaan elkaar! Ze beleefden veel gekke avonturen , zagen elkaar niet zo vaak, want ze woonden wel een eindje van elkaar. Ook hun mannen waren sprinkhanen, en die schietten ook goed op samen.

Op een dag werd een sprinkhaan ziek. De andere sprinkhaan was bezorgd en zei, dat het wel ging overgaan.

Maar het ging niet over. De zieke sprinkhaan maakte zich zorgen, maar ze voelde zich in een schildpad veranderen! Gekke dingen doen ging niet meer, met dat zware schild op haar rug, kon ze veel sprinkhaandingen niet meer doen.

De andere sprinkhaan, begreep er niets van! Ze snapte niet dat haar vriendje plots een schildpad was.

In het begin probeerde ze de schildpad te overtuigen om toch nog gekke dingen te doen die ze vroeger samen deden, maar dat lukte niet. De schildpad kon niet meer zo lang op pad, was sneller moe, was angstig want ze was niet gewoon om in een schildpadlijf te wonen.Ze wou nog wel sprinkhaandingen doen, maar ze hield het niet lang vol, ze was droevig en kroop een beetje terug in haar schulp en ze besefte dat ze maar terug gelukkig kon worden als ze aanvaarde dat ze nu een schildpad was en zich daar ook naar ging gedragen.

De andere sprinkhaan vond schildpadden niet zo leuk en mistte haar vroegere vriendje. Maar ze besefte dat haar vriendje voor eeuwig een schildpad zou blijven en ze trok haar van langs om meer terug, in het veilige sprinkhaanwereldje.

De schildpad was droevig! Ze vond gelukkig soortgenoten waarmee ze kon praten over het leven van een schildpad. Ze was blij dat ze niet meer alleen was en dat ze eindelijk soortgenootjes had die haar begrepen.

Maar toch miste ze haar vroegere vriendje en voelde ze zich wat in de steek gelaten, want ze vond, dat sprinkhanen en schildpadden elkaar misschien niet zo goed meer konden begrijpen, ze toch nog vriendjes konden zijn. De schildpad zocht nog regelmatig contact , maar de sprinkhaan deed dat zelf veel minder dan vroeger. Dat maakte de schildpad nog droeviger, en ze was een beetje koppiger geworden dan vroeger en op den duur vertikte ze het om zelf nog initiatief te nemen en dat was het begin van het uit elkaar groeien van de sprinkhaan en de schildpad!

Commentaren

Vriendschap moet van 2 kanten komen, en de moeite ook! Echt jammer dat uit elkaar groeien...

Gepost door: LJ | 11-03-13

Reageren op dit commentaar

Christa, heel mooi verwoord....
Er zijn dan ook van dat soort sprinkhanen, die zich voordoen alsof ze het leven van een schildpad heel goed kennen. Maar de schildpad voelt van ver onder haar schild, dat dat gevoel niet echt is.
Dikke knuffel van een echte schildpad.

Gepost door: MARTINE | 11-03-13

Reageren op dit commentaar

Dit is prachtig geschreven,.......en van toepassing in heel wat levens,......en ook vriendschap vraagt energie van beide kanten, anders blijft het niet bestaan,.....en je kent het cliché "vriendschap is een illusie" :-)

Gepost door: Misssexandthecity | 14-03-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.