05-04-13

Het rustoord

Ik had gisteren met een fibromaatje afgesproken om mee te gaan naar het rustoord. Haar dochter werkt daar en ze had met het afdelingshoofd afgesproken om eens als vorm van bezigheidstherapy voor de oudjes met haar zeven colliepuppies en de mama collie langs te gaan.

Toen ik binnenkwam overviel me de geur van pipipampers, en kon ik niet anders dan denken aan de laatste levensdagen van mijn vader waar ik samen met mijn moeder mijn vader hielp verschonen.

Ik zat te wachten tot mijn maatje er was, want ik was gigantisch te vroeg. Een dametje in een rolstoel kwam naast me staan en begon te vertellen dat ze naar de les moest , maar dat die mens die voor haar stond niet antwoordde. Dat zou ook heel onlogisch geweest zijn, want er stond helemaal niemand. Ik loog gewoon mee, dat ze inderdaad niet antwoordden, maar dat ze het waar zouden komen vertellen dat ze naar de les moest. Tussen de gewone verwarde gesprekjes door zat ze onze vaders te bidden en weesgegroeten. En aja, ze noemde me zuster, zal door mijn bleekblauwe jaske komen zeker, want ik hoop dat ik geen kop heb om "zuster" tegen te zeggen!

Het was niet het modernste rusthuis dat ik al had aangedaan, en ik vroeg me af, of ik daar wel zou kunnen aarden, eens ik een respectabele leeftijd heb bereikt en niet goed genoeg meer te pote ben om nog alleen te wonen, voor t geval ik het langst zou leven ( wat ik ten zeerste betwijfel )

Ondertussen waren de puppies en hun baasjes aangekomen en trokken we naar de eerste verdieping, richting cafetaria. Ik had me daar echt een cafetaria met bar bij voorgesteld, maar niets was minder waar. het was eerder een leefruimte, met een aanpalend keukentje en bureautje in glas. Ik moest om de een of andere reden direct denken aan "one flew over the cucoos nest ( of hoe schrijf je dat ook al weer).

De meeste oudjes in hun karretje waren opgetogen om eens een puppie te mogen aaien en op hun schoot te houden. De puppies hebben dan ook momenteel een heel hoog teddybeergehalte, waardoor ze op zijn schattigst zijn.

Je zag de mensjes openbloeien en zelf mensen die nooit op iets reageerden volgens de verpleegsters kregen een glimlach op hun gezicht en begonnen spontaan hun aangereikte teddybeer te aaien. Toch was het druk voor mij, om steeds maar te tellen of ze nog altijd met zijn zevenen waren. De meeste mensjes waren echt wel hoogbejaard en het was zo klaar als een klontje dat ze niet meer alleen konden wonen. Maar één madammeke met een looprekje, zag er volgens mij nog heel jong uit, max 65 jaar. Ze was modern gekleed, had een mooi verzorgd jong kapsel. Ik vond het zo erg dat de jonge vrouw tussen al die hoogbejaarde mensen moest zitten, en vroeg me af , of ze daar wel kon aarden, zonder ook maar ene leeftijdgenoot. Brr, ik mag er niet aan denken, binnen 15 jaar al naar het bejaardentehuis moeten gaan! Mijn moeder is 76 en zelf haar vin ik nog veel te jong om daar te verblijven, k mag er niet aan denken. No way dat ik haar dat zou aandoen. Dat zou haar dood betekenen, eens ze haar vrije vleugels zouden afknippen en ze daar naartoe moet. Het zou uiteraard een verschil zijn, moest er iets voorvallen, een hersenbloeding of zo en dat ze echt niet zonder medische zorg zou kunnen.

En groot is mijn bewondering voor al het verplegend en verzorgdend personeel en de schoonmaaksters, de koks, enfin, heel de reutemeteut die er werkt, want het zou echt niets voor mij zijn om daar te werken! Gelukkig zijn er wel nog mensen die dat met vele plezier doen! Oef!

 

 

13:39 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (7) | Tags: bejaardentehuis, rustoord, puppies, collies, pampers |  Facebook

Commentaren

Ik mag er niet aan denken, het lijkt me vreselijk om daar tussen te zitten, maar mss denk je er helemaal anders over als je echt hulpbehoevend wordt,....ik hoop dat dat me bespaard blijft en dat ik een dood krijg zoals mijne "Louis",......maar een geluk dat het bestaat en dat er mensen zijn die er willen werken,....maar ook ik moet voor dit verhaal passen,...

Gepost door: Misssexandthecityandme | 05-04-13

Reageren op dit commentaar

wij hebben ervaring met rustoorden, onze beide moeders zijn er nu in opgenomen
Er is wel verschil in inrichting en organisatie tussen verschillende instellingen
Ik kan me goed inbeelden dat de mensen daar enorm opleefden toen ze die meute op bezoek kregen...
En ja, chapeau voor het verplegend en verzorgend personeel daar!

Gepost door: Billy | 05-04-13

Reageren op dit commentaar

waar mijn oma zat wil ik best ook zitten hoor als ik hulpbehoevend ben, echt niet zo vreselijk, en het rook er helemaal niet naar pipi
ook waar een gewezen buurvrouw zit is het echt wel 'super'
dus er zijn echt wel goede en gezellige bejaardenhuizen
en al zeker als er dan puppy's op bezoek komen

Gepost door: fotorantje | 05-04-13

Reageren op dit commentaar

De eerste 'aanblik' met een rusthuis is shockerend, ik was er toen ook niet goed van. Maar uiteindelijk bleek het totaal niet te zijn zoals het beeld dat ik de eerste keer had. Niemand wil in een rusthuis terechtkomen maar godzijdank bestaan ze. Het ene home zal ook wel niet het andere zijn, gelukkig heeft mijn ma het daar goed getroffen. Het ideale zou zijn als ieder mens waardig oud kon worden en tot zijn dood kon thuisblijven. Helaas is het niet zo.

Gepost door: bea | 06-04-13

Reageren op dit commentaar

In een bejaardentehuis krijgen ze me niet hoor Bieke !

Gepost door: ollie | 08-04-13

Reageren op dit commentaar

De laatste tijd zie je zoveel reportages over de toestand van onze rustoorden, die overbevolkt raken en waar mensen tot planten verworden zonder dat iemand er naar om kijkt. Als ik ooit dement word of zoiets, dan hoeft het voor mij niet meer.

Gepost door: LJ | 08-04-13

Reageren op dit commentaar

Ik heb het ook niet zo op bejaardetehuizen. En ik zou er ook niet kunnen werken. Alle geluk dat er nog wel genoeg mensen zijn die goed met bejaarden en met de situaties in een bejaardentehuis om kunnen gaan. Mijn zusje werkt met dementen en dat is toch niet altijd even simpel denk ik.. :-)

Gepost door: justm3 | 10-04-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.