29-05-13

Drempelvrees!

Het regende "cat's and dogs" toen ik op de drempel stond van , wat ik noem "het koekoeksnest". Ik kon mijn eigen wel verrot slaan dat ik hiermee had ingestemd. Ik slikte en ging binnen.

Ik zocht een plaatsje in de hobbyruimte, en haalde vlug mijn materiaal uit, om eindelijk mijn parelsnoer af te werken.Ik zei niets, niets het eerste uur. En toen begonnen de andere dames uit de hoek te komen en interesse te tonen voor mijn werk ik aan het doen was. 

Mijn angst viel weg, die mensen deden normaal, oef. Het was mijn reinste nachtmerrie geweest dat ik tussen een stel halve gekken ging zitten. Maar het viel dus nog mee, ik kon terug adem halen!

Een dame nodigde me uit om tijdens de pauze met haar koffie te gaan drinken. Er kwamen een paar weirdo's aan onze tafel zitten, maar die negeerden we , en we gingen in het gesprek op.

Ik ben de naam van de dame vergeten, laten we haar Dominique noemen. Dominque en ik hebben een beetje een gelijklopend verleden en het klikte wel. Toch om daar mijn uren te slijten!

Ja, ik heb me waarschijnlijk nog nooit zo klein gevoel, hoevel ik het anderzijds heel moedig van mezelf vindt. Hoera voor mezelf zeg ik hier met een heel klein stemmetje!

Maar ik ben erin om een beetje structuur in mijn dag te krijgen! In de plaats van me hier de dag door te slepen, met een beetje werk, een beetje ontspanning. Doe ik nu mijn werk in de voormiddag, een beetje opruimen, kleine boodschappen doen en daarmee bedoel ik niet "pipi" doen, maar even naar den aldi. Vaatwas ledigen, eten voorbereiden en voor mezelf een maaltijdshake maken. Nog vlug wat internetten. En ik was er helemaal klaar voor en vertrok met een hartje de grootte van een knikker! 

19:42 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (7) | Tags: de rinkel, knutselen, structuur, ervaring |  Facebook

26-05-13

Fibromindy flies over the cukooksnest!

Ik ben dus donderdag eens gaan kijken naar "de rinkel". Het was even slikken, ik had de gebouwen veel moderner verwacht, veel meer licht, maar het was precies een oude school met een speelplaats tussen de cafetaria of toch het triestige lokaal dat daarvoor moet dienen! In die keuken wordt ook gebakken en gekookt maar er is niet echt een structuur van werktafels, en de koffie smaakte flets, bah, het kostte maar een euro, maar dat was het helemaal niet waard.

Ik heb dus vele keren geslikt tijdens de rondleiding. Ondertussen seipelden de "patienten" of wat is hier de gepaste term?? 

De moed zakte me langzaam in de schoenen, en neen ik veroordeel niemand, maar ik zou het toch leuker vinden om tussen mensen te zitten waarmee ik een beetje op dezelfde golflengte zit! 

Ik wist het vooraf dat hier veel mentaal gehandicapten komen en mensen met psychische problemen, en ik ben bij die laatste in het hokje geduwd.

Er kwam een blinde man, ik vermoed dat hij administratief werk kwam doen en ik moet eerlijk zijn, daar had k een goede babbel mee en met hem leek ik wel verstandelijk op hetzelfde niveau te staan.

En zo voelde Fibromindy zich een beetje in het "cukoosnest"! 

Maar toch ga ik het een kans geven, omdat ik op die manier meer structuur in mijn leven zal pogen te krijgen. Het zal me verplichten om in de voormiddag mijn huishouden te doen, te zorgen dat het eten klaarstaat, zodat ik alleen nog alles in gang moet steken als ik thuis kom. 

Het is maar 2.5 uur in de namiddag en de dagen dat ik iets anders te doen heb, ga ik niet. Ze willen me ook direct engageren in de keuken en in hun kleine kringloopwinkel en ik mag hen helpen om een activiteit te bedenken rond juwelen maken. Ze doen er alles aan om me "binnen " te rijven, maar ik loop niet met de ogen toe ,recht het cukooksnest binnen! Als het me niet ligt, als ik nog meer ongelukkig thuis kom, dan hoeft het voor mij niet! Maar ik wil het een kans geven , om zoals ik eerder al zei , structuur in mijn leven te krijgen . Ik wil uittesten als ik in staat ben om 10 h per week aangepast werk te doen, zonder dat het beetje huishoudwerk ik doe, eronder lijdt. 

Want als ik 10 uur per week in het koekoesnest kan zitten kan ik evengoed tien uur gaan werken , zodat ik terug wat in de maatschappij kan meedraaien . Maar het zal serieus aangepast werk moeten zijn hoor.  Mijn voorwaarden liggen heel hoog omdat mijn beperkingen ook heel hoog liggen. Ik kan voor eerst al geen 2h op een stoel gaan zitten zonder af en toe recht te staan en een klein ommetje te maken. Het mag zeker geen kuiswerk of huishoudwerk zijn. De adviseur zegt zelf dat ik kuisen nooit meer zal aankunnen. Maar we zijn belange nog niet zover! Eerst de nodige onderzoeken doen voor mijn slechte heup! Enfin, het is eerder mijn bil dan mijn heup. Vrijdag weet ik meer na al de testen! Wish me luck!

24-05-13

Moeders grote soepkom

Hoewel mijn moeder nooit hotelschool heeft gevolgd , kan ze geweldig koken. Als ze programma's ziet op tv zegt ze altijd, dat zou ik veel beter doen!

Ze wil haar persé ne keer bewijzen op gebied van koken en heeft haar desgevolg ingeschreven voor een soepwedstrijd van maggi!

Vandaag haalde ze de plaatselijke krant, een hele bladzijde aan haar gewijd, want ze zit in de finale!

Ze heeft zich ingeschreven met een traditionele Thaise soep, namelijk Tum yum khun. Over de schrijfwijze is er veel discussie, maar soit, ik verkies die versie!

Je moet weten dat mijn moeder 76 jaar is, maar het is de grootste doorzetter die ik ken. Een geboren winnaar, want als ze voor iets gaat, is ze met geen stokken tegen te houden! Ze heeft trouwens heel haar leven meegedaan aan wedstrijden. Ons huis was altijd volgestouwd met , produkten die ze had aangekocht om mee te dingen voor de hoofdprijs. Mijn kamer stond vaak vol toiletpapier, de kelder vol royco soepdozen zonder etiket want die had ze nodig om in te sturen. De badkamer vol martine, ons huis leek wel een opslagplaats! Maar................. ze won altijd wel iets en heel vaak de hoofdprijzen. Zo won ze in heel haar wedstrijdcarriere 28 wagens. Niet allemaal in ene keer uiteraard! Maar mijn moeder was ook een bendig vrouwmens, en toen ze 300 paar rolschaatsen won, kregen we er twee paar voor met ons vier. Maar die hoop rolschaatsen in het bureau , een muur vol, dat ze het niet merkte dat we af en toe een nieuw paar in gebruik namen, om met zijn vieren te gaan rolschaatsen! Wat deed ik dat trouwens graag! 

Enfin, dit staaft maar eens hoe mijn moeder er voor gaat! We hebben nog auto's omwikkeld met toiletpapier om er achter te komen hoeveel rolletjes daar nodig voor waren. Neen, ik kan niet zeggen dat ik normaal ben opgevoed, maar toen het wedstrijd was van chacha mochten we snoepen zoveel als we wilden, eigenlijk , hoe meer hoe liever, leuk als kind uiteraard! Als zesjarige mochten we mee met het vliegtuig naar Spanje, ze had die reis met waspoeder skip gewonnen. toen was het helemaal nog geen mode dat kinderen meegingen met een vliegtuig. Ik heb het over het jaar 67. En reizen met het vliegtuig was dan nog iets voor rijke mensen. 

Mijn jeugdjaren waren heel kleurrijk daardoor en er viel altijd wel iets te beleven, hoewel we ook moesten helpen om etiketten af te snijden en formulieren in te vullen. Maar ik ben ondertussen ferm van de soep afgeweken!

Dus moet ze op zaterdag 8 juni naar Westende , moet daar twintig liter soep maken en ze schart zich wel in de haren. Dan moet de soep geproefd worden door omstaanders en uiteraard wil ze graag zoveel mogelijk mensen die ze kent om voor haar soep te stemmen!.

Maar als ze moest winnen dan begint de pret nog maar pas! Dan moet ze een soepevenement op poten zetten in haar gemeente ( Menen ) in samenwerking met het stadsbestuur. En ik vrees dat ons Chrissebietje haar daarbij flink zal mogen helpen, maar dat zie ik dan wel zitten, feestjes organiseren is altijd wel mijn ding geweest. Ik zie me al staan in een tomatenkostuum, of in een staal prei. Met zijn allen rondhuppelen in soepingredienten, het is eens iets anders dan in prinses of fakir. En als ik heel eerlijk mag zijn, ik hoop dat ze wint, want meer dan een culinair reisje hangt er niet aan als prijs, maar k zou me zot amuseren in mijn staalke prei of in een courgette die met een stokske loopt, dat zou nogal voor foto's zorgen zeker om hier op mijn blog te zwieren!

10:40 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (8) | Tags: soep, soepevenement, maggi bouillon, winnaar |  Facebook

21-05-13

De adviseur

Vandaag was het dan zo ver, na twee jaar niet opgeroepen te zijn , mocht ik me vandaag aanbelden bij de adviseur. Ik was niet echt bang of nerveus, hoewel er mensen zijn met horrorervaringen bij hun adviseur, ze vliegen van de ziekenkas, moeten terug gaan werken, terwijl ze niet kunnen en worden dan nog eens onvriendelijk behandeld.

Maar bon, ik weet gewoon dat ik niet voltijds kan gaan kuisen en dat weten de adviseurs ook. Ik werd heel vriendelijk behandeld. Het eerste wat hij vroeg is, "zeg ne keer madammeke waarom jij niet kan gaan werken "? 

Ik gaf hem een uitleg over mijn heup en mijn schouder en repte met geen woord over mijn fibromyalgie. Hij onderzocht me hij kon niet ontkennen dat mijn klachten gegrond waren. Ik vertelde hem dat ik me depressief voelde vanwege mijn lange thuis zitten. En vertelde honderduit over de rinkel een project dat ik eens ging uitproberen.

 Hij sprak over trajectbegeleiding en ik zei, als ik aangepast werk zou vinden, dat ik dat graag zou doen! De vraag is maar, wat is aangepast werk voor mij????? Administratief werk, ik kan belange niet genoeg concentreren daarvoor. Ik heb het al lastig als ik overschrijvingen moet doen. Een jobke waar ik geen trappen moet doen, geen grote inspanningen leveren, niet lang moet stil zitten, niet lang moet zitten. En waar ik regelmatig eens mag rusten! Ja lieve meneer de adviseur, ik wil graag zo'n jobke doen. De vraag is uiteraard, waar vinden we er zo eentje??? 

Maar ik heb hem beloofd om er eens over te gaan spreken bij de sociale dienst van de ziekenkas. En dat ga ik dan ook wel doen, maar eerst alle resultaten van mijn heup afwachten .

Thuis staat mijn mannetje niet te springen , want hij is bang dat ik elke avond doodmoe in de zetel ga liggen , en niet te genieten zal zijn! Misschien is het andersom en voel ik me terug een beetje mens, en voel ik me terug wat nuttig in de maatschappij. Maar een dagje met de keer en tijd geeft raad en we zien wel of ik er ooit nog in slaag om te gaan werken, want wie weet wat er na de heup uit de fibrohel komt gevallen ! 

19:48 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (7) | Tags: adviseur, fibromyalgie, heupprobleem |  Facebook

20-05-13

Visite

Gisteren kwam mijn dochter en haar vriend voor moederdag. Ik keek er naar uit, het is altijd gezellig om samen te zijn. En ik wou eens mijn beste beentje voor zetten om te koken.

En ik heb gewoon het receptje geplukt van Alice , gevulde kipfilets met een soort rode pesto. Ik moet zeggen , het was heerlijk, hoewel ik een beetje ben afgeweken van het recept want ik heb de gedroogde tomaten in de vulling verwerkt en de verse kerstomaatjes gebruikt voor de saus.

Ik moet zeggen, ik ben niet gewoon om met sali te werken in de keuken , maar dat gaf een hemelse aparte smaak. 

Voor de geglaceerde groentjes heb ik pastinaak bijgevoegd en wonder boven wonder , mijn dochter die wel vegetarier is maar weinig groenten graag eet, vond het lekker.Omdat ik te veel vocht had in mijn groentjes die al gaar waren, maar nog niet geglaceerd, goot ik het vocht af om te laten inkoken, maar dat stroopje heb ik grandioos laten aanbranden! Bye bye stroopje! Ik heb het ook geserveerd met pasta in de plaats van croquetjes en iedereen heeft me complimentjes gegeven! Maar de complimenten komen Alice toe, waarvoor dank! 

Ik moet meer eens een receptje van haar klaarmaken!


12:28 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook

17-05-13

Heupjesdokter!

Mijn slechte heup had ik aanvaard, en daarmee mijn poppie-stokje besteld, met het gedacht, het zal toch niet meer overgaan! Fibro dacht ik ....

Maar mijn huisdokter trok aan de alarmbel en wou het verder laten onderzoeken, ze zei dat ik me daar niet zomaar mocht bij neerleggen.

Dus maakte ze papieren op om me door te sturen.Ze opteerde voor een onderzoek in het stedelijk ziekenhuis in Roeselare. Ik polste even naar andere fibrootjes die ervaring hadden met fysische dokters van daar en zo maakte ik een afspraak met dokter Maroy.

Mijn wandelstok was ondertussen aangekomen met de post en ik ben er in de wolken mee! Ik was dan ook een beetje fier om hem te gebruiken en in het ziekenhuis merkte ik toch dat er sommige mensen keken, en dan ben ik blij dat ik tenminste origineel ben. Ik ben ergens nog een beetje ijdel zeker! 

De knappe dokter heeft zijn tijd genomen om me goed te onderzoeken, stuurde me naar de echo en voor een rx, en dat was allemaal gepiept in een korte tijdspanne! In Tielt gaat het allemaal zo snel niet hoor.

Ik kon bijna onmiddellijk terug bij de dokter en die zag op de echo een overbelasting van de bilpees met een verkalking in, maar hij denkt dat dit een gevolg is van iets anders en niet de oorzaak. Dus hij gaat verder op zoek naar de oorzaak. 

En zo kan ik op 31 mei nog eens terug voor drie onderzoeken, een scan, een uitmeting van bekken en benen en een zenuwonderzoek. Olé! Daar gaat mijn fameuse spaarplan ! Een jaartje geen dokters en geen kiné, het mag blijkbaar niet zijn!



15-05-13

psychologische begeleiding

Ondanks mijn positieve ingesteldheid, mijn uitstappen dit weekend, en de laatste dagen, voel ik me nog steeds niet ok! Ik heb nog altijd last van de draaimolen, de laatste dagen terug slechter geworden. Misschien te veel gedaan, ik zou t niet weten!

Een maand geleden stelde mijn huisdokter een depressie bij me vast, en ik moest bleitend toegeven dat ik medicatie nodig had. Maar ik vond het toen ook tijd om aan de alarmbel te trekken en belde naar de dienst geestelijke gezondheid in Tielt. Ik heb nood aan gesprek en ik wil ook zo rap mogelijk terug af van die medicatie. 

Het is niet eenvoudig om toe te geven dat je psychologische hulp nodig hebt, maar ik trek liever tijdig aan de bel dan helemaal te verzuipen in het zwarte gat, waar ik nooit meer in terecht wil komen, heb daar in mijn vorig leven veel te veel moeite moeten doen om eruit te krabbelen!En ik ben deze week op voorgesprek geweest.

Ik verschoot van mezelf wat er allemaal kwam boven drijven bij het gesprek. Nog altijd moeite om die fibro te aanvaarden. Het feit dat ik terug zou willen werken maar niet kan! Het bijna zot worden om hele dagen thuis te zitten om alleen te kunnen koken en een beetje op te ruimen. De afstand tussen mijn zoon en mij en nog één en ander niet voor publicatie vatbaar!

Nu sta ik dus op de wachtlijst, maar het kan maanden duren eer ik word opgeropen voor het starten van de therapy! 

De psychologe stelde voor om me te sturen naar bezigheidstherapy, waar ik onder de mensen een hobby kan uitoefenen, of meehelpen aan kleine projectjes of een werknamiddag volgen waar we de belachelijke som van 1 euro per uur krijgen. Maar het is me ook niet om dat geld te doen, het zou nog niet genoeg zijn om mijn naft te betalen naar Tielt heen en terug.

Maar ik verga hier van verveling en eenzaamheid, mijn bestaantje lijkt zo saai en mis mensen om me heen! 

In de knutselnamiddag kan je je eigen knutselgerief meenemen, of daar iets aanleren, en meer nog , je kan zelf ook voorstellen doen en hobby's aan leren aan anderen. en dat ziet ons Chrissebietje dan wel weer zitten. Misschien kan ik de mensen leren werken met fimoklei, en een eenvoudige ketting leren maken. Of helpen in het kaarsenatelier. 

Dan voel ik me terug nuttig in de maatschappij, zij het dan op laag niveau en zowel tussen mentaal gehandicapten en mensen met psychische problemen.

Het is een ontzettend grote stap voor mij, want eerlijk, ik voel me daar te goed voor! Maar ben ik dat wel??

Ik ga een afspraak maken om er een kijkje te gaan nemen, en ik ga wel voelen of ik me daar enigzins op mijn plaats ga voelen. 

Want ik kan ook niet altijd het huis uitvluchten, koffietjes gaan drinken op de markt in Tielt, gaan shoppen als vlucht, want dat kost allemaal geld. Zelf mijn kettingen dat ik thuis maak, kosten veel geld aan materiaal. Dus ik kan niet heel het dorp bevoorraden met een mooie ketting.

Het wordt even heel hard slikken, een afspraak maken, maar als ik voel dat dit een brug te ver is, dan wordt het plan van tafel geveegd. Wish me luck!