31-07-13

Bellewaerde

Sinds verleden jaar hebben Miss Carrie en ik een traditie om es weg te gaan samen met de mannen en Miss Carries zoon en bonuszoon. 

We besloten naar Bellewaerde te gaan en ik zou de picnick verzorgen. Onze Tita vroeg waar en wanneer ze moest zijn voor de picnick en we hebben haar meteen uitgenodigd. En t was een gezellige boel. Het kind kwam weer boven in mij en ik moest zonodig in de gietende regen op de keverbaan zitten , samen met Carries bonuszoontje, die ik gemakshalve Idris zal noemen. Nu kan ik me niet bedwingen bij waanzinnige bochten , hoogtes en laagtes en eerlijk, je moet het gehoord hebben om te geloven. Maar ik zou er echt voor dienen om als heks voor het geluid van de heksenstoet te zorgen. 

Ook was het lachen , gieren, brullen op de nieuwe attractie Huracan. De adrenaline deed zijn werk en zorgde dat ik de dag makkelijk overleefde. Het klauteren om in en uit een attractie te geraken, was niet altijd evident, maar er waren helpende handen om die klus even te klaren! Het was duidelijk, niet alleen de kinderen amuseerden zich, maar wij waarschijnlijk nog meer.

Toen de hongerige magen knaagden, haalden de mannen ( leve de mannen ), de picnic en we zochten een overdekt terras, waar we konden eten zonder gietende regen in ons bordjes te krijgen. Ik had wat aperitiefhapjes meegebracht, en twee flessen bubbels ( waarvan we er maar eentje hebben soldaat gemaakt ) , glaasjes, pastasalade, broodjes, koffiekoeken die ik gewoon s morgens had afgebakken, lekker makkellijk dus. 

Ik genoot van iedereen rond me te zien smullen , misschien ben ik dan toch een beetje een moederkloek! 

We vonden ook de dieren heel leuk, de kleine aapjes, de olifanten, giraffen en de leeuwen en tijgers.

Maar toch wil ik nog altijd supergraag eens echt een safari gaan doen, maar dat is voor later, hoeveel later, wel daar heb ik gee idee van si!

Wat was ik uitgelaten  daar in Bellewaerde en ik kon ook lekker mezelf zijn in de aanwezigheid van mijn toffe metgezellen. 

Ik was ontspannen en uitgelaten, en dat kunnen ze ons ook weer niet meer afpakken.

Af en toe werd er een terraske gedaan voor een kopje koffie, ( thanks to Miss Carrie) en we dronken nog een afsluitertje  .

Iedereen was doornat, maar dat kon de pret niet drukken. Ik voelde me zo gelukkig, vrij en ontspannen. Ik was even vergeten , hoe leuk een pretpark wel kan zijn, maar dan wel in goed gezelschap. Thanks guys! Allemaal een dikke knuffel!

x

 

18:12 Gepost door fibromindy in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (6) | Tags: bellewaerde, miss carrie, tita, goed gezelschap |  Facebook

29-07-13

Picnic on sunday!

Omdat we verleden jaar eens gaan picnicken gingen en ons dat zo bevallen is, besloten we verleden week om nog eens een picnick te houden. Mijn nichtje ging voor het eten zorgen , en ik voor het aperitief. 

De locatie wisten we niet. Het enige wat we wisten , was dat we om 12.30 in Welle moesten zijn.

Alles werd opgeladen in hun auto, onze frigobox en nog wat gerief.

Na de zondvloed van de nacht ervoor, was het opnieuw zonnig en het leek erop dat het een zalige dag ging worden.

En dat werd het ook.....

De locatie was schitterend, vlakbij een wit kapelletje op een grasveld met een prachtige dode boom, hoe prachtig een dode boom ook kan zijn!

DSCI1185.JPG

Het kapelle van Gooik

Mijn nicht die ook heel praktisch is ingesteld had een zeil mee om onze poepkes te vrijwaren van het natte gras. Daarbovenop werden dekentjes gelegd en in het midden een plateau die een beetje als tafeltje moest dienen.

DSCI1182.JPG

Mijn nichtje had ongelooflijk lekkere dingen klaargemaakt, maar zo zit ze ook in elkaar, als ze iets doet, dan moet het ook goed zijn! MMMM...

 

DSCI1218.JPG

De mooie dode boom.

En er werd zelf voor een nootje muziek gezorgd, heerlijk en we hebben meegezongen , weliswaar zo vals als een kat, maar dat kon de pret alleen maar vergroten. Ik genoot met volle teugen, en het zingen maakte me ongelooflijk vrolijk, maar was eigenlijk niet om aan te horen. Maar Chrissebie trok zich daar niets van aan, genieten ...

DSCI1202 - kopie.JPG

En we zongen een uitgebreid repertoire begeleid door onze persoonlijke gitariste!

DSCI1205 - kopie.JPG

En ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar ik nam een mooie foto!

DSCI1225.JPG

En er werd ook geknuffeld!

DSCI1230.JPG

En de lekkere taart werd bij gebrek aan een mes, gewoon recht uit de schotel gegeten!

 

 

DSCI1212.JPG

En na al dat smullen werden de caloriekes er afgewerk, o jawel, je houdt het niet voor mogelijk!

We speelden zakdoekje leggen, het was gieren. De kleine kinderen in ons kwamen naar boven en er werden veel oude verhaaltjes opgerakeld. 

Bedankt aan allen die erbij waren voor deze heerlijke dag! Ik zal hem alvast inkaderen!

xxx


26-07-13

Nachtmerries

Ik ben een heftige dromer! De meeste dromen zijn heel leuk, fantasierijk en onmogelijk. Ik kan daar heel erg van genieten en dit soort dromen zorgen meestal dat ik niet vroeg het bed uitkom. 

Maar af en toe heb ik helse nachtmerries en die gaan altijd over mijn ex. Voor wie het niet weet, mijn ex had een zwaar drankprobleem , die de laatste jaren niet meer functioneerde zoals het hoorde in het restaurant. Hij stuurde klanten weg, enfin, eindelijk kan ik er een boek over schrijven. Maar ik wil hier niet te veel gaan uitwijden uit respect voor mijn kinderen.

En als ik over hem droom is het altijd heel erg negatief.De boel loopt in het honderd door hem, het restaurant zit vol volk en hij is er niet, en ik kan alles niet alleen bolwerken, zo van die dromen.

Daar wordt ik ontzettend opgejaagd door, ik doe maar voort en voort en probeer in mijn dromen mezelf dan voorbij te snellen, ( wat vroeger ook effectief gebeurde ). En dan voel ik woede in me opborrelen omdat hij me weer eens in de steek gelaten heeft, dat ik er weer eens alleen voor sta. En ik blijf maar doorgaan en doorgaan, tot ik meestal wakker schiet en dan tegen mezelf zeg, het is voorbij, denk er niet meer aan, het was maar een droom. Maar dat vreet zo'n energie van mij, en ik ben daar steevast een hele dag niet goed van.

Toen we gingen scheiden zei die altijd tegen mij, ik ga er voor zorgen dat je nooit meer gelukkig wordt! Ik ga alle mannen in je leven doden! Maar gelukkig is het nooit zover gekomen. 

Ondertussen is hij al vijf jaar overleden en de dromen zijn pas dan begonnen. Ik ben niet degene die gelooft in geesten en zo van die toestanden, maar toch heb ik het gevoel dat hij me komt treiteren in mijn dromen, omdat hij me het nieuwe geluk niet gunt. 

Ik heb het daar lastig mee. Misschien heb ik dat allemaal minder verwerkt dan wat ik zelf denk. Dat zou een psychologische verklaring kunnen zijn. Hoewel ik zelf wel het gevoel heb dat ik het verwerkt heb. Maar soit!

Vannacht was het weer zover, in mijn dromen zat het restaurant vol, er was een feest en meneerke moest weer eens vluchten om op de lappen te gaan. Ik liep achter hem aan, en smeekte dat hij thuis zou blijven om te helpen en toen reed hij met zijn wagen in op een geparkeerde witte jeep. 

Ik schoot kwaad wakker ! Gelukkig was mijn mannetje al op om zijn laatste werkdag plichtvol te gaan vervullen. Ik heb daar eens mijn keel open gezet en geroepen: Hey, t moet gedaan zijn met dat getreiter, je moet vertrekken uit mijn leven, nu, ik wil je nooit meer zien , niet in mijn dromen, nergens! 

Het luchtte op, alleen maar hopen dat ik nu eindelijk van die nachtmerries verlost ben!




18:41 Gepost door fibromindy in Actualiteit, verleden | Permalink | Commentaren (9) | Tags: nachtmerries, alchoholisme, geesten |  Facebook

25-07-13

Fibromindy doet zottekes!

Niets werkt ontspannender dan een optreden van Sioen!  Da's mijn beste therapy! En hoewel we maandag naar Parkies geweest zijn in Waregem , zijn we gisteren( woensdag ) terug geweest in Deinze. Laat zeggen dat we daar ergens tussenin wonen en de twee locaties zich maar op een goed kwartier van huis bevinden. 

Maandag was super, Sioen bouwt langzaam op van trage songs tot een hoogtepunt waar hij met volle overgave het podium rondspringt. Ik hou van zijn uitstraling, zijn liedjes uiteraard, zijn smoelekeswerk enfin ik ben duidelijk fan!

En het moet gezegd worden, life is het alemaal stukken beter dan de cd's. Het geeft me ook een geweldig vakantiegevoel, in het gras zitten, ( liggen) en dan kan een cocktailke uit een plastiek bekertje wel voor mij.

En gisteren was het raar, er was veel afleiding,spelende kindertjes op het grasplein, endan de dansende Schot die uit het niets kwam opduiken! Blaw zwart geruite schotse rok, lange zwarte kousen, bleke kousen en kapotte bottinen. Zijn lange haar in een staart en een gezicht waarvan je je afvroeg wat er nu precies aan scheelde. Neen, knap en normaal begaafd was hij niet volgens mij, maar het moet gezegd worden, hij had een mooi afgetraind lijf en hij heeft niet afgegeven, hij heeft de hele avond gedanst met Schotse sprongetjes, hoewel hij noot van het repertoire kende zong hij klakkeloos mee.Maar ik wou dat aandurfde om helemaal op mijn eentje te dansen met een park vol starende mensjes. Wat een gevoel van geweldige vrijheid moet dat geven.

Ik ben een stille fan die van handjeklap doet en af en toe eens Joehoe roep na alweer een goed nummerke, maar verder ben ik al bang dat de mensen me gaan bekijken. En dan is er uiteraard nog de bepeking, maar soit.

Dan waren er nog de Marietten, enfin zo noem ik ze. Een bende vrouwen, allemaal hetzelfde kleedjes aan , charlestonstijl die zomaar uit het niets opdoken en vlak voor het podium hun stappendansje gingen doen. Het was leuk voor even, maar het hield de mensen wel tegen om zelf te dansen en tegen het podium te gaan staan. Alleen op het laatste , voor de bisnummers, werd iedereen gevraagd om tot het podium te gaan en dan ging de boel wel in de fik staan, heerlijk.

Ik moet bekennen, ik ben nog nooit zo rap recht geweest uit dat gras! Daar kan ik alleen uit concluderen dat een muzikaal optreden en dan liefst van goeie muziek waar ik van hou, de beste therapy voor me is. We moeten dat meer gaan doen, en het komt nog helemaal goed met mij! Zalig!

08:45 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (5) | Tags: sioen, optreden, parkies, adrenaline, schotse rok, therapy |  Facebook

23-07-13

simpelweg gelukkig zijn!

Het goede weer doet wonderen met mij! Mijn scherpste pijnen zijn verdwenen. O ja, ik trap niet meer in de valkuil, ik weet dat ze terug zullen keren, maar momenteel ben ik daar niet mee bezig. Ik geniet

Gewoon van de zon

Van mijn mannetje die in de zomer om 4 uur thuis iplv 5 u.

Van een sangria op ons terras

Van onze laatste uitstap zaterdag

Van het optreden van Sioen gisteren, ja ik ben een die-hard fan over hoe hij langzaam opbouwt van rustige liedjes solo gebracht tot hij de tent in de fik steekt en ineens het grasplein volstaat met uitgelaten dansende mensen.

Ik geniet van de spinnende poes op mijn schoot

de icekoffie die ik maakte tegen dat mijn ventje thuis kwam

van de rust om me heen

van mijn aftellerke op de schouw die me zegt dat het nog 34 keer slapen is, voor ik naar Canada mag

van het telefoontje naar mijn zoon op zijn werk

de chatgesprekjes met dochterlief en het maakt me blij dat ze ook eindelijk kan genieten van haar welverdiende verlof.

de zelfgemaakte confituren op mijn schap

het feit dat we dindsdag met vrienden nog eens naar een pretpark gaan en ik ga zorgen voor de picnic ( laat het please dinsdag nog mooi weer zijn )

van het besef dat ik ondanks mijn beperkingen heel gelukkig ben

van de liefde die ik voel, voor mijn mannetje, mijn en zijn kinderen

mijn twee poezen en onze hond

voor deze zetel waarin ik mag verpozen

Van mijn blog en chatvrienden die me helpen de saaiheid van de dag te doorbreken

voor dat alles , dank je wel , dank je wel, dank je wel!




21-07-13

once upon a saturday.....

Er was eens een zaterdag, zo eentje uit de duizend. Gewoon s morgens vertrekken, ver weg over de West-vlaamse wegen, helemaal tot twee provincies verder, met als doel, op heerlijke solden te jagen. 

Buiten was het stikheet, maar binnen heerlijk koel en rustig omdat de meeste mensenkinderen al vertrokken zijn naar verre landen om er uit te rusten na een jaar van hard labeur.

Wa waanden ons door de dolhoven van winkels verstopt tussen de bouwwerven en we vonden hier en daar nog iets wat we konden gebruiken.

Over de middag aten we een prinsheerlijk gegrild foccaciobroodje met een prinsesheerlijk slaatje. 

Maar mijn beentjes werden moe, hoewel Poppie flink zijn best had gedaan om het allemaal iets gemakkelijker te maken!

Maar het leukste moest nog komen, ik had met Miss Carrie ook een bewoonster van het verre  sprookjesland afgesproken dat we langs zouden gaan. En wat werden we hartelijk ontvangen. De prinses, de prinses en de oude koningin ( ikke dus) tetterden honderduit en ik wou eigenlijk nog uren blijven, zoveel had ik te vertellen! Maar de grote klok tikte voort en we beseften dat we nog helemaal terug moesten, tot het lage land der België. We gebruikten ons koninklijke verstand en vertrokken. En toen we in ons dorpje aankwamen, werden we gelonkt door de geur van heerlijke frietjes . Ondanks ons beider overgewicht besloten we op de heerlijke geur af te gaan en ons eens goed te bezondigen, met de belofte om het vandaag sober te houden, wat ons tot nu toe gelukt is.

Miss Carrie bedankt voor de koninklijke ontvangst, we zien u graag!

15:56 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (4) | Tags: miss carrie, wijnegem shoppingcenter, solden, shoppen |  Facebook

17-07-13

Moederlijke trots.

Ik wil nu eens dat blogje wijden aan mijn zoon die in Canada woont. 

Als kind was hij helemaal gek op Amerika. In zijn kamer hing de amerikaanse vlag, hij had een echte baseballknuppel die hij gekregen had, helemaal opgestuurd van uit Florida. De baseballknuppel was nooit ver uit de buurt en verhuisde overal mee; Maar niet naar Canada, want het kan niet in een koffer en zo mag het niet mee op het vliegtuig. Dus moet hij er zonder stellen. 

Hij zei steevast , als ik groot ben ga ik in Amerika wonen . Hij had daar niet eens een reden voor, het was nu niet dat hij boeken naar de bib ging halen om over Amerika van alles te leren. Hij was heel gesloten als kind, en je kon niet echt in zijn gevoelswereld binnendringen . Hij speelde met plastieken ninja turtles en met action man en ging op met zijn fiets en zijn maatje op avontuur rond Dikkebusvijver. HIj was duidelijk een natuurmens. Tot hij het internet ontdekte en plots alles anders werd. Hij kwam nog weinig buiten , internet was zijn vlucht en hij voelde zich daar goed. Niemand kon hem daarin verstoren. Tot hij op een dag Zijn Shannon tegen het lijf liep op een brug in Gent. Hij hoorde engels praten en ging bij de meisjes staan. En sindsdien is er een wonder gebeurd. Ineens wou hij naar Ierland, en liefst zo snel mogelijk! Ik dacht dat ik van mijn stoel ging vallen. Een paar weken later ging hij helemaal alleen naar New York, waar hij met zijn Shannon had afgesproken. Enfin, het was de ware liefde en verleden jaar trouwden ze na veel over en weer gereis.

Met zijn diploma als computertechnicus vond hij geen werk in Canada, wat telde een diploma, ze wisten daar toch niet hoeveel kennis hij had met dat diploma.

Hij werkte als bakker bij Tim Hortons, te vergelijken met de panos, maar dan uitgebreider. Hij had in Canada zijn rijbewijs afgelegd , want zonder wagen ben je daar niets als je wil werken. Openbaar vervoer is er daar bijna niet.

In het begin was hij tevreden dat hij werk had en vroeg zijn permanente verblijfsvergunning aan. Maar het werk lag hem niet en hij nam ontslag. De bezorgde moeder in mij kwam wakker en ik was bang dat hij geen andere job ging vinden. Maar na een paar maanden werken aan zijn huis , begon hij terug serieus te solliciteren en kreeg een job in een petstore . Hij bloeide er helemaal open , hij moest ook wel praten tegen de klanten en hij werd er al doende vaardiger in. Na een maand had hij zich al opgewerkt als supervisor en guess what! Hij heeft een examen meegedaan als "store manager" en zo werd een stille vlaamse jongen met een grote American dream, manager in een winkel van een winkelketen, te vergelijken met "tom en co" hier in Belgie.

En daar ben ik als moeder geweldig fier op! Bovendien bewijst het maar eens dat kinderen met adhd, zonder groot diploma het ook kunnen maken in de maatschappij, en dat vind ik nog het bemoedigenst van al! waar een wil is is een weg en dat heeft Amaury bewezen! Amauryke pikkenikke ik ben fier op u!

Uiteraard ben ik ook fier op mijn dochter, maar dat is voor een volgende keer! 

308117_226765924118756_957590679_n.jpg

 

20:23 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (11) | Tags: fier op zoon, canada, manager |  Facebook