07-10-13

Tien minuten pijn.

Vandaag hadden mijn mannetje en ik een gesprek gevoerd over pijn. Hij hoort me heel vaak ai en aw zeggen, maar we besteden daar eigenlijk geen aandacht meer aan. Hij vraagt daar nooit geen uitleg meer over, waar het pijn doet en hoe het voelt. Laat ons zeggen dat we er beiden voor een stuk hebben mee leren leven. Voor een stuk word ik het gewoon om pijn te hebben, maar daarom is het uiteraard nog altijd niet leuk! 

Uiteraard zijn er vaak de ondraaglijke pijnen die ik moet zien te temperen met pijnstillers . Een deel van de erge pijnen heb ik onder controle door het nemen van andere medicatie.

Maar mijn mannetje vroeg vandaag, wat "voel" je dan eigenlijk. En ik heb eens mijn pijn voor tien minuten ge-analiseerd, bewust geluisterd naar wat mijn lichaam zei en ik pen dat hier even neer . Niet om medelijden op te wekken hoor, ik ben geen zielepoot. Maar gewoon informatief, omdat veel mensen niet weten wat ze moeten voorstellen als ik zeg, fibro is altijd pijn hebben. Dat is informatie geven waar eigenlijk niemand iets mee is. Vandaar onderstaande tien minuten pijn-analise.

Ik parkeer mijn wagen . Trek mijn rem aan, wat me een snok in mijn arm geeft alsof er iemand aan een pees trekt.

Ik probeer de deur open te zwaaien wat me pas de tweede keer lukt, door gebrek aan kracht in mijn linkerarm. Mijn arm doet pijn langs de binnenkant van mijn arm. Er is de constante zenuwpijn, zoals tandpijn, maar dan wel getemperd door medicatie die ik neem. Maar toch "voel " ik nog die pijnen, maar ze zijn verdraagbaar. Die zenuwpijnen zijn een constante dag en nacht, ze zijn er altijd.

De deur van mijn wagentje open gekregen, even een adempauze nemen, mijn stok erbij nemen , mijn handtas nemen en over mijn schouder hangen. Mijn schouder . Ik zet mijn linkerbeen uit de wagen, mijn linkerbil protesteert, er gaat een scheut door mijn bilgewricht, die doorstraalt tot beneden in mijn kuit.

Mijn kuiten zijn in constante toestand van net voor een kramp, maar gelukkig komt het zelden tot echte krampen, gelukkig maar!

Ik trek met mijn ander been met mijn arm uit de wagen . Een krakend gevoel en een pijnscheut . Ik flap er een ai uit!

Ik sta op mijn pootjes, met mijn stok. Mijn lijf voelt geradbraakt , alsof ik een hele nacht op een koude vloer heb geslapen. Ik voel me vooral heel oud.

Kranig stap ik het voetpad op. De eerste stappen mank ik heftig, maar na een tijdje ebt de stijfheid wat weg. Ik bel aan de deur, ik heb mijn bestemming bereikt!


21:32 Gepost door fibromindy in stomme fibro | Permalink | Commentaren (10) | Tags: fibromyalgie, pijn, ervaring |  Facebook

Commentaren

ja, christa, dat is het hé, een handeling bestaat uit verschillende bewegingen en elke beweging geeft pijn. Ik kan me wel inbeelden dat dat ongelooflijk is als je het zelf niet meemaakt!

Gepost door: sofie | 07-10-13

Reageren op dit commentaar

Ik word al ambetant als ik spierpijn heb van het sporten en het een marteling is om in en uit de wagen te raken, omdat je zo weinig mogelijk pijn wilt voelen,......Ik voel zo met je mee,.......constant in pijn leven, het moet de hel zijn,...gelukkig kan jij ook nog genieten,...blijven doen hé!!!!

Gepost door: misssexandthecity | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

Tuurlijk blijf ik genieten van het leven! Dat zal niet mankeren!
xxx

Gepost door: christa | 08-10-13

Constante pijn moet inderdaad een hel zijn. Een mens zou er moedeloos van worden want ik denk dat het ook veel energie vreet. Sterkte Christa!

Gepost door: bea | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

Hey Chrisje,
We kunnen ons dat inderdaad niet voorstellen, we zouden ons eigenlijk moeten schamen als wij zeuren om kleine dingen.
Veel sterkte meid en doe vooral voort zoals je bezig bent.
Dikke knuffel

PS: kom je naar mijn feestje?

Gepost door: Muisje | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

pff, Christa als je het zo ontleed besef je pas weer wat het is hé
en dan heb je het nog niet over de concentratie bij het autorijden
mij lukt dat al lang niet meer maar dat houdt mij ook niet thuis
zoals Bea veronderstelt, het vreet heel veel energie

Gepost door: fotorantje | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

mijn vrouw krijst ook wel vaak "ai", van de pijn in haar rug
Sommige bewegingen veroorzaken meer pijn dan andere, maar die pijn zal nooit meer verdwijnen...
Sterkte, Christa!

Gepost door: Billy | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

Pff, ik heb zelf gevoelige gewrichten maar zo constant pijn als jij hebt heb ik alle geluk niet.

Ik vind het knap dat je toch zo optimistisch bent! :-)

Gepost door: Iostopensando | 08-10-13

Reageren op dit commentaar

Wel ik kon mij er ook geen voorstelling bij maken bij die constante pijn. Nu natuurlijk nog altijd niet (dat kan je nooit 100% tenzij je hetzelfde doormaakt) maar het verhoogt mijn respect voor jou en de andere Fibrootjes alleen maar: jullie dagdagelijkse gevecht tegen de pijn, en dat er dan dokters zijn die deze ziekte ontkennen... Zoveel energie die verloren gaat. Ongelooflijk dat je er toch in slaagt om ook nog te genieten van de goeie dingen in je leven!

Gepost door: LJ | 09-10-13

Reageren op dit commentaar

Een heel herkenbaar verhaal, dat gesprek met jouw man over 'pijn'.
Ook in ons dagelijks leven wordt de constante rugpijn van mijn echtgenote als 'aanvaard' aanzien ... alhoewel je het als man (en ook als koppel) eigenlijk nooit kan aanvaarden dat de levenspartner zo op de sukkel is en verplicht thuis zit omdat vrijwel niemand haar de kans wil geven opdat ze opnieuw in het arbeidscircuit kan komen, rekening houdend met haar beperkingen ...
Maar om verder te kunnen, pas je heel het (familie)leven aan de dagelijkse last aan!

Bedankt voor de tip trouwens ... ik ga mijn vrouwtje ook eens voorstellen om haar 'pijn-gevoel' op papier te zetten. Dat kan een goede therapie zijn en zo ga ook ik haar mss nog beter begrijpen.

Bedankt om ook weer eens iets over jouw partner te schrijven en hem zo te 'eren'. Dat siert jou, Christa!
Want in een koppel beleef je 'ziek zijn' altijd met 2 ... en dat wordt dikwijls wel eens vergeten door de maatschappij ...

Sterkte aan jullie beide!

Gepost door: Steven VDP | 18-10-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.