09-10-13

Nieuwtjes uit het koekoeksnest!

Toen ik voor het eerst "het koekoeksnest " binnenstapte, bonzde mijn hart en sloegen mijn hersenen op hol en dacht ik WTF, moet ik hier gaan doen. 

Ik zag een bont allegaartje van mensen met allemaal een andere achtergrond, andere problemen. Er was Sientje, die bijna blind was. Roosje met haar scherpe stem en haar huilbuien. Bea de alweter waarmee ik van de eerste dag al kritiek van kreeg. De mannen die meestal zitten te kaarten, en Boris die altijd mee knutselt als er een workshop is.

Ik zat daar mijn juwelen af te werken, met een rode kop van schaamte, alsof ik daar niet op mijn plaats zat, tussen die koekelaars. Ik voelde mij daar te goed voor en kreeg ook vaak die opmerking van vrienden die me kennen.

Nu vier maanden later ben ik blij dat ik er naartoe kan. Kan ik overweg met de mensen, ken de meeste bij naam. Heb al een paar lotgenootjes ontdekt en het belangrijkste van al. Het breekt mijn dag, ik ben hier weg uit dat veel te stille huis!

Ik krijg langzaam aan meer taken , taken die ik aankan welteverstaan. Want ze weten wel dat ze me niet moeten vragen om tafels te versleuren en zo.

Gisteren mocht ik hun kleinschalige tweedehandswinkeltje open houden. En eerlijk, ik heb me geamuseerd. Er kwam constant volk over de vloer, ik kon me als verkoopster weer eens uitleven. Maar ik merkte ook dat het me niet meer zou lukken om professioneel te lukken om als verkoopster te werken. Ik kon niets van de grond rapen als er iets gevallen was. Ik had moeite om mijn kassa bij te houden. En daar ben ik dus heel erg bang voor, dat die dingen niet meer lukken. Veel mensen betaalden met kleingeld , centjes en twee centjes. En eerlijk, ik moet daar echt wel mijn koppetje bijhouden. En ook mijn tempo is bijlange niet meer wat het was vroeger toen ik zelf nog een winkel had en als een dartele hinde bijna over mijn toog sprong. 

Morgen mag ik helpen in de keuken. koude schotels maken, het is maar dat, maar ik kan ook niet meer opdienen of met zware borden sleuren, en hopen afwas doen, dat gaat niet meer. 

Maar het is fijn om toch nog eens het gevoel te hebben dat ik nuttig ben in de maatschappij.

Sommige dagen kan je daar ook werkjes doen, tegen een minieme vergoeding. En ook daar werk ik graag mee, voor dezelfde reden, het gevoel nuttig te zijn. En even uit de dagelijkse sleur van thuis te zijn.

Het koekoeksnest gaat open om 14 uur en sluit om 16.30. En tussenin is er nog een pauze van een half uur. Dat betekent concreet dat ik daar welgeteld twee uurtjes werk. En dan nog helemaal op mijn tempo, traag dus.

Ik moet regelmatig mijn armen eens laten rusten, of eens rondlopen en daardoor besef ik dat ik zo'n kleine werkjes, zoals agendaatjes in een plastieken kaftje steken, ook niet professioneel kan gaan doen. Voor een baas moet je presteren, zo veel mogelijk werk verzetten in een uur. Wel dat gaat niet. En ik leg me er dan ook bij neer dat gewoon werk niet meer voor mij weggelegd is.

Na twee dagen "werk" zat ik al met een overbelasting aan mijn schouders .  Het lukt met niet om elke dag naar het nest te gaan, wil ik hier thuis nog zorgen dat er eten op de plank komt. 

Maar ik voel me goed, en gisteren aan het breien geslagen, zodat ik eens wat anders doe dan op de computer te tokkelen. En eerlijk, laat me maar gaan in mijn nestje, ik ben er graag nu en ik ben ondertussen de mensen gewoon met hun eigenaardigheidjes. Wedden dat zij ook wel rariteitjes aan mij ontdekt hebben!

Commentaren

met veel bewondering gelezen ; blij voor jou dat je je daar goed voelt. In het begin is het natuurlijk wennen maar het feit dat je je daar nuttig kunt maken moet wel een enorm goed gevoel geven.

Gepost door: merel | 09-10-13

Reageren op dit commentaar

Zie eens wat je in korte tijd bereikt hebt! Je flikt het toch maar even. Wennen kost overal tijd, helemaal als je lichaam niet wilt, wat jij in gedachten wilt doen. Wees lief voor jezelf! Je bent een bijzonder mensch ;-)

Gepost door: Mirjam Kakelbont | 10-10-13

Reageren op dit commentaar

Ik vind dat schoon Christa, al van in het begin, dat je daar gaat helpen! Zij zijn ermee geholpen en jij nog meer! Blijven doen, wat andere mensen er misschien ook van denken.

Gepost door: LJ | 14-10-13

Reageren op dit commentaar

je hebt toch wat afwisseling nu, Christa. En je houdt je nuttig bezig
Het zal toch helpen om je zelfvertrouwen op te krikken zeker?

Gepost door: Billy | 15-10-13

Reageren op dit commentaar

Ja Billy, ik voel me er nuttig, en dat betekend heel veel voor mij. Wat die andere blog betreft. Zelf heb ik niet zo'n groot probleem om sexuele problemen te bespreken, maar geef nu toe, zou jij het als partner leuk vinden als je vrouw haar problemen op dat vlak op het net zwiert. Ik kan dat niet maken, voor mijn ventje en voor al de ander patienten, die me vertrouwen dat het een gesloten blog is. Ik mag dat vertrouwen niet schaden. Ik ben iemand, als ik een woord geef, dan geef ik een woord. Jij zal dat wel begrijpen! Groetjes

Gepost door: christa | 15-10-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.