24-10-13

Blufpoker.

Gisteren kwam ik een postje tegen van een paar maanden geleden. Een giller van formaat. Fibromindy gaat revalideren!

Jaja, ik had er goeie hoop op, dat het me ging lukken! Ik kocht een schriftje waar ik al mijn bezigheden op invulde. Probeerde het twintig minuten systeem toe te passen. 20 minuten werken, en 20 minuten rusten.

En ik probeerde zoveel mogelijk naar de rinkel te gaan. Waar ik na twee keer twee uurkes, boekskes plooien,( wat kinderspel is) maar na twee dagen al een overbelaste schouder kreeg. Die is trouwens nog altijd niet in orde.

Jaja, ik zou er eens voor gaan, zat bij de huisdokter te bleiten dat ik terug wou gaan werken!

Wel ik heb die wens nu volledig afgezworen. Niet dat ik het nog steeds niet zou willen, maar ik besef nu , dat dit niet meer zal lukken! Het schrift heb ik al lang aan de kant gezwierd, omdat ik er depri van werd, door er naar te kijken! Twee weken niet gerinkeld, wegens, te zwak. En gisteren geweest om de tweedehandswinkel open te houden. Eerst ferme pijnstiller genomen, om me wat te wapenen en toch een beetje te kunnen presteren!

Twee uren heb ik dat gedaan. Een beetje babykleertjes geplooid en op stapels gelegd. Een leuke bezigheid, want er zaten aardige spulletjes bij. Maar door gebrek aan een kleinkind op komst, heb ik alles maar netjes laten liggen!

Ik ben thuisgekomen, vergaan van de pijn. Heb snel het eten afgewerkt waar mijn mannetje aan begonnen was. Heb zelf gegeten, en ben in mijn bed gekropen. Ik wou gemakkelijk liggen , in de stilte, in een warm holleke. En dat deed me deugd. Ik ben wel een keertje ingedommeld. Ben nog een keertje opgestaan en ben uiteindelijk in mijn bed gekropen om tien uur.

Ik heb heerlijk geslapen, en ik dacht even dat het beter was, maar aheum, daar is niets van waar. Maar slapen was heerlijk dan voel je de pijn niet meer, of toch niet zo fel.

Morgen heb ik een afspraak bij de huisdokter. Ik hoop dat ze me een spuit ontstekingsremmers of zo kan geven. Want mijn maagingang voelt alweer ontstoken door twee ontstekingsremmers te nemen.

Bon, dat weten we dan weer si. Ons Chrissebie zal nooit meer werken, tenzij ze van de ziekenkas wordt gesmeten. Dan weet ik begot niet hoe we dit gaan oplossen, maar eerlijk, ik zit er niet eens mee in. Ik weet gewoon dat het niet gaat. Ik geef me gewonnen, mijn mannetje heeft gelijk, ik ben gene mens meer om te gaan werken. Ik kan mijn werk thuis nog niet uitvoeren. Gewoon het huishouden is al te veel gevraagd.

Allee, dat weten we ook weer si! En eerlijk , ik voel me opgelucht, dat ik de jarenlange strijd heb opgegeven. Er moet niet meer gestreden worden. Er moet alleen nog overleefd worden op de aangenaamste manier. En ik zal heel tevreden zijn als ik hier thuis er nog in slaag om lekker eten op tafel te toveren. En ik blijf naar de rinkel gaan, als het me lukt. En als ik er zin in heb. En nu ga ik mijn best doen zodat ik wat op mijn pootjes sta om volgende week drie dagen naar Maastricht te gaan met mijn mannetje, om zijn verjaardag te vieren. Toedeloe!

 

Commentaren

Zooooo herkenbaar!
Same story bij ons ... mijn vrouwtje heeft tijdens een gesprek bij de VDAB en ziekenkas zelfs te horen gekregen dat ze maar max 12u per week aankan, wanneer ze op haar eigen ritme mag functioneren tenminste ... geen enkele werkgever die zo iemand een contract geeft!

Eigenlijk, doet men niet "te moeilijk" omdat je al een tijd op de ziekenkas staat?
Wij hebben geluk dat we een goeie controle-arts hebben! Want we hebben al andere verhalen gehoord! Maar bij elke controle is het bang afwachten wat de beslissing zal zijn.
Er zijn natuurlijk ook veel mensen die doen alsof ze ziek zijn ... zij maken het kapot voor diegenen die echt moeten 'overleven' met een uitkering!

Gepost door: Steven VDP | 24-10-13

Reageren op dit commentaar

je kan je leven zo comfortabel mogelijk proberen te maken,
maar erop rekenen dat alles weer helemaal goed komt zal dus blijkbaar niet lukken.
Het lijkt wel het verhaal van mijn vrouw, Christa... :-(

Gepost door: Billy | 25-10-13

Reageren op dit commentaar

Ik weet hoe moeilijk het is voor jou om dit te moeten aanvaarden,....en hoe nutteloos je je vaak voelt, wel Carrie is altijd blij dat jij haar bijstaat,.....met al haar kleine en grote problemen, hoewel ze in het niets vallen bij jouw pijn,......take care Bie!! x

Gepost door: Misssexandthecityandme | 25-10-13

Reageren op dit commentaar

Ik vind het echt jammer dat je zo veel pijn hebt. En ik begrijp dat het moeilijk moet zijn om niet meer alles te kunnen. Maar ik weet ook dat jij er het beste van maakt en dat je heel sterkt bent. En op de momenten dat je het moeilijk hebt, mag je altijd een babbeltje komen doen, hè.

Gepost door: Tita | 27-10-13

Reageren op dit commentaar

Je mag niet opgeven Christa, leven mag niet louter 'overleven' zijn! Weet je als je hier leest dan zie je heel vaak down momenten, dat het echt niet meer gaat en dat doet zooooo'n pijn om te lezen, misschien ben ik te empathisch, maar langs de andere kant kan je ook zo genieten van het leven, zijn er zo vaak momenten dat je bijna met de stok in de hand door het leven zou huppelen. Trek je op aan die momenten en laat je niet onderduwen door momenten als deze.
Ik wou echt dat ik je pijn kon wegnemen, dit verdien je niet!

Gepost door: LJ | 28-10-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.