06-11-13

Kom binnen!

Kom binnen, kom binnen , het circus gaat beginnen! Ga zitten in de kring, of pak ne stoel en bekijk dat stukske mens vol zelfbeklag! In het midden tussen het feestgedruis van circusklanken, zit ze daar de zielepoot, te janken als een klein kind, dat zich gesneden heeft aan een scherpe steen! Geen kind is dat! Een vrouwmens stevig gebouwd, met grote handen, lange benen, waarvan je denken zou , die kan de wereld aan! Ze zit tussen twee vrolijke acts in, vroeger was ze zelf een clown, een koorddanser en ijslollieverkoopster! Vriendelijk verkocht ze ijs aan de drummende massa's kinderen. Geduldig en blijvend lachen. Vandaag is er geen lach, geen vrolijke snoet, zelfs geen blosje rood op de wangen. Er is alleen pijn en wanhoop en gebrek aan levenslust! Zichzelf ergens verloren in het dwalen tussen goede en kwade dagen. ER is alleen nog de uitzichtloosheid, die grijnzend naar haar lacht, en met een vals zoetgevooisde stem en kreunt , je raakt me nooit meer kwijt. Lang heeft ze blijven koorddansen, tot haar benen het begaven, en ze op haar smoeltje lag. Maar mankend kon ze clown nog spelen. Steeds minder vaak raakt ze nog in die kleren, en vergeet de blos te zetten op haar wangen. Kijk haar daar midden de piste hopeloos te zijn. In de verte hoort ze valse circusdirecteur, die roept dat ze niets meer kan! Ik kan niet uit dit circus weg, maar ik wil nu wel van die piste weg! Om op te blinken mijn wangen, en mijn grote schoenen weer aan te doen, en verder te gaan met de leuke dingen.

Commentaren

O, Christa, ik moest hier bijna van wenen. Ik vind het zo erg dat je het zo moeilijk hebt momenteel. En dat die helse winter er aan komt die je geen goed zal doen. Weet dat ik je blijf steunen. En misschien moeten we met ons blogclubke eens tot bij u komen deze winter om u te verwennen zoals jij dat bij ons hebt gedaan deze zomer.

Ondanks dat het een negatief postje is, vind ik het wel prachtig geschreven!

Dikke knuffel!

Gepost door: Tita | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Thanks Tita-ke,
t gaat wel weer overgaan hoor.
Maar t moest er even uit.
xxx

Gepost door: christa | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Christa toch, ik vind het echt zo erg voor je. Dikke knuffel en ik hoop dat je u alsnog wat beter gaat voelen, wat moet dat verdorie lastig zijn. XX

Gepost door: bea | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Thanks Beaatje, ik weet dat ik mijn gedachten wat moet veranderen, maar nu eerst van die erge pijn afraken die van mijn benen, blubberbeentjes maken.

Gepost door: christa | 06-11-13

ja meisje, t is niet altijd gemakkelijk om positief en optimistisch te blijven
er liggen steeds van die dagen op de loer dat je in een hoekje wilt kruipen
en even in dat hoekje kruipen mag maar niet te lang anders ga je je wentelen in zelfbeklag en dan zak je nog dieper weg
goeie moed en dikke knuffel

Gepost door: fotorantje | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

K weet het zenne An, zoals ik ergens schreef op facebook. In theorie weet ik het wel zenne, dat ik mezelf niet mag beklagen enz, maar de praktijk lukt niet; dikke buis deze week in het vak positiviteit.

Gepost door: christa | 06-11-13

zoals ik zei, dat mag eens hé wat zelfbeklag op heel slechte dagen
we zijn maar mensen

Gepost door: fotorantje | 07-11-13

DIKKE KNUFFFFFFFFFFFFFFFFFFF!!!!

Gepost door: Billy | 06-11-13

Reageren op dit commentaar

Lieve Christa ik vind het toch zo erg dat een vroeger zo'n actief mens met dit verder moet gaan. Buitenstaanders zoals ik begrijpen maar half wat het is maar zelfs het beetje dat we weten is dat het erg is. Sterkte Christa!

Gepost door: emmy | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Hoi Christa, kom ik hier voor de eerste keer tijdens mijn bijna-dagelijkse-blog-leesronde langs, en is het meteen een emotioneel berichtje. Ik vind het echt erg voor je. Het is zoals Emmy zegt: ik denk dat ik me nog niet half kan voorstellen hoe het is in zo'n situatie. Ik kan je alleen maar sterkte toewensen en hopen dat er snel betere momenten aankomen!

Gepost door: Evita blogt... | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Vervelend dat je je zo rot voelt. Ik hoop dat je je snel weer wat beter gaat voelen. Sterkte!

Gepost door: Zo simpel is dan geluk | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Mooi geschreven. Triest wel, maar ik kan er wel inkomen. IK leef nu bijna een jaar in een donker steegje, en dan kun je soms wel eens het lichtje plots niet zien.
k schreef een tijd geleden een stukje dat misschien bij je gevoelens. Dit is voor jou CHrista:



Titaniumwit
We zitten in onze hotelkamer. Buiten waait het 30 graden, binnen haalt het ventilatiesysteem een goeie 20. Kamiel droomt van zijn eerste tour en wij wachten ongeduldig op de bevrijding.
Door het vensterraam zie ik 20 dansende bomen en 100 bruinende zonnepanelen. Ik tel 3 vakantieloze kranen die de verdwaalde witte wolk de weg willen wijzen.

Ik kijk opnieuw door het raam en ze is verdwenen, uitgewaaid…

Zoals jij schapen telt, zo kijk ik wolken. Hun meester creëert er de laatste tijd weer heerlijk op los. Hij boetseert ze nuit miljoenen traantjes.

Ooit was hij een vreemde verzamelaar. Het was een uit de hand gelopen hobby die serieus uit z’n voegen barstte.
Hij ging ermee stoppen beloofde hij z’n vrouw, elke dag… . Maar elke vroege morgen ging hij op jacht met z’n rugzak vol lege glazen potjes. Hij zette ze op de meest bijzondere plaatsen en haalde ze bij valavond terug op. Ze waren meer dan zeldzame kleuren en bijzondere smaken. Hun gevoelens waren onbeschrijfelijk..Hij onderzocht ze, adoreerde ze en was verslaafd aan deze honger naar bezit.
Geluk was zouter dan verdriet, daar was hij zeker van. En de bitterste tranen vertelden hem de meest waanzinnige verhalen. De allermooiste waren titaniumwit. Daar kon hij uren naar turen… Hun zure smaak sloot z’n ogen en ontplofte in z’n gekke hoofd. Ze namen hem mee naar gisteren, en de dag ervoor.

Toen moest het gebeuren… Het Lot besliste, z’n huis traande uit… Uit alle spleten en kieren liepen miljoenen druppels naar beneden.
Hij besloot dat hij ze niet zomaar kon laten vergaan. Hij nam een hamer,een beitel, 20 potjes en wat ijzerdraad en begon te kneden. De gekste figuren werden geboren. Eén voor een creëerde hij wat z’n gedachten hem vertelden. Woeste draken veroverden de hemel terwijl verliefde elfjes een bezoekje brachten aan gewetenloze trollen. De meest trieste tranen werden zijn mooiste pronkstukken… De pijnlijkste momenten veranderden in zeldzame eenhoorns die de lucht bestegen…

En zo verovert hij gedachten. Elke dag, elk moment, elke minuut.
En als de wind goed zit, en de hemel blauwer dan blauw…
dan moet je eens wat tijd nemen, en tussen de schapen doorkijken.
Dan zie je misschien,

hoe bijzonder die witte wolken kunnen zijn.

Gepost door: Tom | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Amai Tom dat is mooi. Ben er helemaal stil van.
Meestal ben ik ook een positieveling hoor, maar ik wil ook kunnen spuwen als het een keertje minder gaat! Fijn dat je deze reactie plaatste! Bedankt om die mooie woorden!

Gepost door: christa | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Ook hier tranen in de ogen, gelukkig weet ik dat het weer beter gaat en Bie, jij blijft mijn clown met te grote schoenen, rode neus en mijn steun en toeverlaat,....En die blos, komen het blogclubje deze winter aanbrengen, dat is beloofd!!!

Gepost door: misssexandthecity | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

Daar krijg ik het instant-warm van ! En morgen schrijf ik terug een positief blogje. Beloofd! Thank you sweetheart. xxx

Gepost door: christa | 07-11-13

Reageren op dit commentaar

dit geeft me kippenvel , een heel dikke knuffel en kijk daar in de verte wuift een clowntje naar jou .... komaan zegt het samen kunnen we het wel aan

Gepost door: merel | 08-11-13

Reageren op dit commentaar

Lieve Christa, ik heb dit blogje een aantal malen herlezen, zo greep het me aan. Zo sterk hoe je hier je onmacht, pijn en emotionaliteit verwoordt in een toch wel prachtige omschrijving én vergelijking. Ik probeer in mijn blog altijd muziek te verwerken en had net geschreven over enkele liedjes die ik nog herkende uit mijn jeugd. Daar hoorde "De clown" van Ben Cramer bij. Dat kwam meteen weer in me op toen ik je tekst las.
Niemand die in jou situatie zit (behalve lotgenoten) kunnen volgens mij beseffen hoe moeilijk het soms is, hoe zwart de situatie eruit ziet. Ik kan je "veel sterkte, moed en optimisme" toewensen maar dat zijn maar schrale woorden. Toch hoop ik echt dat je zo'n moeilijke momenten zoveel mogelijk bespaard blijven.
En bloggen is echt wel een goede uitlaatklep en kleine verlichting, van tijd tot tijd. Dus laat je niet weerhouden als het te moeilijk wordt. We zullen je proberen te steunen met onze reacties. Courage !

Gepost door: brubeck | 08-11-13

Reageren op dit commentaar

Wat een aangrijpend stukje.
Wens je heel veel kracht toe.

Gepost door: Danique | 08-11-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.