29-11-13

Voor mijn blogmaatje.

Hey Schetebees,

Zo noem ik je meestal als we een woordeke chatten onder elkaar. Ik kon gisteren niet slapen. Ik lag aan jou te denken, hoe jou  wereld alweer een nieuwe wending heeft genomen waardoor het voor jou lastige maanden gaan worden. Hoe de feestdagen er helemaal anders gaan uitzien. 

En dat terwijl ik zit te zagen op facebook over een krasje in mijn auto, terwijl jij de ene na de andere kras op je hart krijgt.

Ik kon niet slapen, ik probeerde dingen te verzinnen die ik kon doen voor jou om het allemaal wat lichter te maken, maar eerlijk schetebees, ik vond er geen. Niemand kan dit van jou overnemen, hoe erg ik ook mijn steentje bij zou dragen. 

Ik woon zo ver van jou, kan je niet eens bijspringen om je huishouden wat lichter te maken, terwijl jij op bezoek bent in het ziekenhuis bij je mama. 

En ik voel me daarover schuldig, want vrienden zijn er wanneer ze elkaar nodig hebben! 

Ik wou dat ik iets vond dat je even blij kon maken, al kon je er maar even door glimlachen en even je zorgen vergeten.

En misschien is het lastig voor jou, om nog eens mijn goedbedoelde preek erbij te krijgen. Dan wil ik graag dat je me dat zegt, want ik wil je niet overbelasten met goede raad!

Ik had er ook nog niet bij stil gestaan dat de borstkanker van je mama misschien genetisch bepaald is, en jullie dat ook moeten laten onderzoeken. En dat het voor jullie lichaam, je lichaam, je heilige tempel, misschien ook zware gevolgen kan hebben. Sorry dat ik dan zit te mekkeren over een kras in mijn wagen! 

Ik kan je alleen maar heel veel sterkte wensen. Ik weet dat je schouders sterk zijn en dat je ook op je lief kan rekenen, hij zal er altijd voor je zijn, dat weet ik wel. Maar het wordt een zware tocht en daar wens ik je ongelooflijk veel moed voor. Ik sta altijd klaar met een luisterend oor, en als ik iets voor je kan doen, al is het maar een telefoontje , omdat jij daar te moe voor bent, roep me dan en ik zal er zijn voor jou. 

Heel veel liefs, je blogmateke


Commentaren

Dank je mateke, om een hele blog aan me te wijten,.......ik weet dat de tocht moeilijk wordt en zeker wanneer een van ons drager is van het gen,.....ik ben al uit mijn keuze uit,...maar ik weet dat er heel veel mensen om me geven, ook mensen die ik totaal niet ken en dat is zo'n fijn gevoel,....en ik weet zeker dat ik afkom in de kerstvakantie!! Wil je een dikke knuffel geven om er altijd voor me te zijn no matter what! I love you Bie en je zit in mijn hart!! xxxx

Gepost door: misssexanthecity | 29-11-13

Reageren op dit commentaar

Dit is een 1 on 1 blogje maar toch wil ik even zeggen dat ik dit een hartversterkend blogje vind. Dat mag toch ? Fijn weekend (allebei)

Gepost door: Brubeck | 29-11-13

Reageren op dit commentaar

Tuurlijk mag dat!
Prettig Weekend Brubeck!

Gepost door: christa | 29-11-13

het is heel lief dat je zo'n meelevend logje schrijft voor ons Carrie, Christa. Je hebt anders zelf ook wel genoeg gezondheidsperikelen, maar kanker is zo'n vreselijke ziekte hé!

Gepost door: Billy | 29-11-13

Reageren op dit commentaar

ook al kun je niet meer haar zijn ik weet heel zeker dat deze woordjes je blogmateke heel veel plezier doen , en ja ik zie haar reactie hierboven , woordjes kunnen ook veel doen hoor

Gepost door: merel | 29-11-13

Reageren op dit commentaar

Wat erg voor je vriendin en vooral voor haar ma.

Gepost door: bea | 30-11-13

Reageren op dit commentaar

Supermooi blogje, Christa!

Gepost door: Tita | 01-12-13

Reageren op dit commentaar

Echt prachtig Christa, jij hebt zo'n groot hart :-)

Gepost door: LJ | 02-12-13

Reageren op dit commentaar

Zeer mooi verwoord! Ik denk dat iedereen hier ons carrie een hart onder de riem wilt steken.

Gepost door: Iostopensando | 05-12-13

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.