13-05-12

Wat moederdag voor mij was.

Een bezoekje aan mijn moeder, met lekkernijen en een bloemetje

Een slaapje in de namiddag , zodat ik s avonds niet te moe zou zijn voor de verrassing die mijn mannetje nog in petto had

Een lekker etentje in t hemelhuizeke in Zwevegem, met luidruchtige klanten , vriendelijke uitbaters en een heel tevreden gevoel. Dank u lieverd.

Een cadeautje had ik eerder op de maand al gekregen een bedeltje en een paar Malice oorringen.

Deze voormiddag een blitzbezoek aan mijn schoonmoeder met cadeautjes voor haarzelf en onze jarige schoonvader die ook al 84 is geworden.

Vandaag,, uitgenodigd door mijn dochter, die me met een boeket fleurige bloemen stond op te wachten aan het station in Gent. Een heerlijke kaasfondue in het fonduehuisje op de vrijdagsmarkt.

Een babbeltje met meneerke met de pet die persé naar de koers wou kijken in de Irish pub op de korenmarkt.

Het ziekenhuisbezoekje aan John die door insulinetekort in het ziekenhuis was beland.

De vriendelijke madam in het wachtkotje van de bus die me terug naar het station moest brengen.

Een lief Smsje van mijn stiefzoon

Een al even lief facebook-bericht van mijn zoon in Canada die ik vandaag wel heel erg mis.

Een anderhalf uurtje rusten in alle stilte in de zetel na mijn calvarietocht door Gent.

En straks wie weet nog een flesje wijn of zo........

Meer moet het allemaal niet zijn voor mij.....;

19:52 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Liefde | Permalink | Commentaren (11) | Tags: moederdag |  Facebook

08-05-12

Intervieuw van mijn dochter over haar mama, (ikke dus) in het maandblad Karaat

Aimée over mama Christa: dat je m’en foutisme heb ik van haar

 

Een druk beklant restaurant waar hard gewerkt wordt, een echtscheiding, een nieuwe relatie die resulteert in een nieuw samengesteld gezin en een ziekte die met humor gerelativeerd wordt, het is het levensverhaal van Christa. Dochter Aimée Van Weehaeghe (27) heeft alle stadia van dichtbij meegemaakt. Ze kwam tijdens de voor en na vanuit Gent naar Brugge om haar mama bloemen te geven en haar nieuwe look te bewonderen. Binnen een paar maanden trekken ze samen naar Canada voor het grote feest.

Als kind heb ik ons mama altijd druk bezig gezien in de keuken van ons restaurant. We hadden een restaurant in Dikkebus bij Ieper. Er kwamen altijd veel bussen uit Engeland met toeristen die de kerkhoven rond Ieper bezochten. Ik vond dat zalig, die Britten waren altijd zo beleefd en vriendelijk. Sommige beelden blijven op mijn netvlies gebrand, zoals de handdoek over mama’s schouder die ineens in brand vloog omdat ze te dicht bij het vuur kwam, de potten die over de vloer schoven en de drukte in de keuken die vaak stress met zich bracht.

Maar het was een leuke kindertijd, er kwamen altijd veel kinderen spelen en ze mochten kiezen uit al die soorten ijsjes die in de diepvries van het restaurant stonden. We mochten ook met onze vriendjes in het restaurant eten. We gingen vaak spelen aan de vijver in de buurt. Onze ouders hebben ons heel zelfstandig opgevoed, we leerden vroeg ons plan trekken. Als kleuter hielden mijn ouders mij de maandag thuis, het was hun vrije dag. Vaak maakten we dan uitstapjes samen. Er kwam altijd lekker eten op tafel. Wij waren heel vrij, we mochten veel, zolang we maar geen stommiteiten uithaalden.

Rond mijn vijftiende zijn mijn ouders gestopt met het restaurant. Daarna zijn ze uit elkaar gegaan. Ik heb die periode niet echt als traumatisch ervaren. Het kwam niet aan als een verrassing, het was een beslissing die er al jaren aansleepte. Ik was toen al volop aan het puberen en rebelleren, de scheiding is zo’n beetje aan mij voorbijgegaan. Ook toen mama een andere vriend had die ondertussen haar man is, heb ik mij wat afzijdig gehouden. Mijn jongere broer heeft een tijd deel gemaakt van het nieuw samengesteld gezin, ik ben toen met mijn toenmalig lief gaan samenwonen. Ik besef nu dat ik geen lachertje ben geweest voor mijn stiefvader en zijn kinderen. Ze zijn een stuk jonger dan ik en in het begin hadden ze schrik van hun vreemde stiefzus, ik ging als gothic gekleed, ze vonden dat eng.

Mijn mama heeft hierover nooit echt moeilijk gedaan, hoewel ze het toen wellicht liever anders had gezien. Tijdens mijn woelige tienerjaren liet ze mij zelf mijn weg zoeken. Liep ik met mijn hoofd tegen de muur, dan was dat maar zo. Ze kende mij te goed om te weten dat een verbod of discussies alleen meer olie op het vuur zouden geweest zijn. Achteraf bekeken, ben ik er nog vrij goed uitgekomen. Ik denk dat ik later mijn kinderen ook vrij zal opvoeden, zolang ze maar respect hebben voor anderen en beleefd zijn.

Mijn relatie met mijn mama is een beetje met ups en downs gegaan, we hebben onze discussies gehad, dit is waarschijnlijk typisch voor mensen die op elkaar lijken. Ik heb er nooit echt bij stilgestaan, maar ik lijk wel op haar. Vooral dat “je m’en foutisme” en dat extraverte heb ik van haar. Ik ben een echte flapuit en begin spontaan met mensen te babbelen. Ik maak me weinig zorgen op voorhand, maar ik kom altijd op mijn pootjes terecht, wat ik ook doe. Ik ben niet materialistisch ingesteld, ik kan met weinig tevreden zijn. Ook die interesse voor mensen en andere culturen delen we. Met de jaren wordt onze relatie er beter op. Ik aanvaard haar zoals ze is en vice versa. Ik ben niet het type dochter die haar mama als haar beste vriendin beschouwt, ze is mijn moeder, dat is een andere relatie dan een pure vriendschapsrelatie. Aan je moeder vertel je niet wat je aan een vriendin zou vertellen. Ik zou haar ook nooit willen ongerust maken. Omgekeerd voel ik ook dat ze mij niet teveel wil belasten met de problemen rond haar ziekte. Ik merk wel dat ik haar meer spontaan opbel dan vroeger. Het compenseert misschien ook het feit dat mijn broer nu al meer dan een jaar in Canada woont. Nu ben ik het enige kind dat nog in de buurt woont. We missen hem alle twee. Mama is wel veranderd door haar ziekte. Vroeger kon ze gewoon impulsief in de wagen springen en zeggen “we zijn weg”, zonder goed te weten waarheen. Nu hangt alles een beetje van haar toestand af. Ondanks alles blijft ze heel positief.
Ze is altijd een heel actieve en sociale vrouw geweest. Als kind keek ik op naar haar wanneer ze de klant zo vlot in verschillende talen bediende. Ik was echt fier op haar. Mijn liefde voor Engeland is daar ontstaan. Twee jaar geleden ben ik als au pair naar Engeland vertrokken voor zes maanden. Nu heb ik een Ierse vriend, ik zou het perfect zien zitten om te verhuizen naar Ierland. Ik maak evenwel nooit grote plannen, we zien wel wat het leven brengt.”

aimee en ik.jpg

 

 

19:46 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (10) | Tags: intervieuw, dochter, aimée, karaat |  Facebook

22-04-12

Fibromindy kan er even niet meer mee lachen!

Ik heb,  het geprobeerd, alles weg te lachen, mijn oefeningen te doen tegen die draaiingen die me horendol maken, maar niets helpt! Ondertussen hang ik hier lusteloos, niet in staat om iets leuks te doen, laat staan, iets dak nie leuk vind!

Ik maak me zorgen, ernstige zorgen eigenlijk. Ik begin bang te worden dat dit niets met fibro te maken heeft , maar een neurologische oorzaak heeft, hoewel ik op tien minuten buiten stond bij de neuroloog . Maar dat was mijn eigen schuld, ik voelde me die dag beter en zat het allemaal weg te wimpelen, en de neuroloog zat er ook maar vrolijk bij te zitten, blij dat hij even een makkellijk klantje had.

Ik vrees dat ze alle neurologische testen die ik jaren geleden onderging allemaal opnieuw zullen doen en dat ze ineens met een andere "ziekte" op de proppen zullen komen.

Ik mag het rijtje beginnen met op 2 mei een scan van mijn nek te laten maken. Ik twijfel of ik een afspraak zou maken in het universitair ziekenhuis in Antwerpen waar een specialist evenwichtsstoornissen consultaties doet. Volgens mij, komt het ofwel door mijn evenwichtsorgaan, en mijn hooggevoeligheid aan geluid onder andere, waar ik de laatste tijd heel veel last van heb.

Er wordt thuis al eens gezucht als ik de radio stiller zet, maar lawaai doet pijn bij mij, kletterende couverts zijn de hel voor mij.

Ik kan iedereen hier niet dwingen constant op hun savatjes te lopen en elkaar toe te fluisteren. De mensen rondom mij hebben ook recht op een leven.

Ik voel me dus niet allen kloteziek, ik voel me dan ook nog eens kloteschuldig! Dat maakt het er niet makkelijker op. Mijn moraaltje moet er ook bij inschieten! Het is een mengeling van schuldgevoel, angst, pijn en vooral heel veel ongemakken en een alles overheersende vermoeidheid. Ik zou het wel soms eens willen uitschreeuwen maar zelfs daar heb ik de kracht niet voor.

Rusten zegt men en luisteren naar je lichaam! Lieve mensen, ik doe niets anders, ik presteer maximum twee uur rond te lopen per dag, die dan verdeeld wordt tussen koken, kiné een snelle boodschap en alwaar rusten.

Ik moest dit even kwijt, mijn blog is dus af en toe ook de klaagmuur van Fibromindy die even haar rose bril kwijt is.

20-04-12

Briefje aan mijn vader.....

Zondag zal het precies een jaar zijn dat mijn vader is overleden. Ik wil er zijn bij zijn graf. Ik ga het kuisen , want mijn moeder is op reis, en ik ga er een bloemetje opzetten , geen joekel van een bloemstuk, maar een bescheiden leuk bloemetje dat , als de weergoden goedgezind zijn, heel de zomer zal bloeien. En ik ga er mijn briefje aanhangen, misschien leest de grote engel op zijn graf hem voor.........

 

 

Dag vader,

Wat vliegt een jaar toch snel.

Vandaag een jaar geleden dat ik

Je hand vasthield, ik woorden tegen

Je sprak, dingen tussen jou en mij

Die ik moest zeggen voor je ging.

Woorden van aanvaarding en vergeving,

Woorden van loslaten en beloftes maken.

Je was dankbaar, en stak je duim  omhoog

Want klokke Roeland was stilgevallen

Alleen je ogen spraken nog!

Jouw levenslust wil ik verder dragen ,

jouw levenslied wil ik zingen.

Tot ziens , vader!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

11:50 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, Liefde, verleden | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook

18-04-12

De Noorse killer!

Ik ga zijn naam niet noemen, want ik gun hem dat niet! Wat gebeurt is vind ik vreselijk , onmenselijk en wraakroepend walgelijk, k heb er eigenlijk geen woorden voor!

Nu het proces gestart is profileert dat smeerlapke zich als een zogezegde weldoener , mediageil, en helemaal vol over zichzelf en zijn politieke overtuigingen.

Het proces zal een hele tijd in beslag nemen, vermoed ik, maar ik weiger pertinent naar zijn smoel te kijken! hetzij op tv, ik vermijd kijken naar het nieuws! Mijn aandacht krijgt hij niet! Ik lees geen krantenartikels, ik scroll zijn smoel naar beneden als ik het maar ergens op internet ontwaar, want ik walg van die kerel!

Ik weet het, mijn stil protest zal niets opleveren, hij komt het nooit te weten, maar t is uit respect voor alle slachtoffers dat ik die kerel geen blik gun.

De slachtoffers zullen er helaas ook niet mee terug komen, jammer !

Het enige wat me interresseert is het verdict en ik hoop uit de grond van mijn hart dat ze hem gewoon exucuteren en hem in de vergeetput dumpen. Zware woorden van mezelf, ik die in principe tegen de doodstraf ben. Of misschien kunnen ze hem al zijn organen ontnemen en er andere mee redden, maar geef nu toe, wie wil met een nier rondlopen van de grootse Noorse killer, laat staan zijn hart!

Ik hoop ook dat de boekskes zo weinig mogelijk over hem publiceren! Dat ze maar eens goeie dingen en mensen die het waard zijn gaan publiceren!

Ik ben dus in nieuws-staking momenteel!

19:14 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: noorse killer, hitlergroet, massamoord |  Facebook

17-04-12

pakket-post.

K zag het allemaal zo mooi in gedachten! "The Belgian corner" op het huwelijk van mijn zoon.

Mijn schoondochter in spe, wil liever veel dessert en minder alcohol, en we hadden samen zitten fantaseren over wat ik allemaal vooraf kon opsturen van uit België.

Zij zou zorgen voor een kleine chocoladefontein, ik voor belgische lekkere chocolade, daarbij dacht ik aan de callebout chocolade in druppels. Daar zou ik dan ook chocolademousse meemaken. Verder dacht ik aan een grote snoeptaart in verchillende lagen en met Gentste cuberdons op. Advokaat in kleine cups voor bij de koffie te geven.

Spekuloos mag zeker ook niet ontbreken voor onze spekulooslover! Dus ook koekjes om pudding met spekuloos te maken, dat is dan weer het lievelingsdessertje van mijn zoon. Ook kleine porties spekuloospasta om uit te delen, en thuis te degusteren.

Misschien ook iets met chocoladjenever of zo. Enfin

Zaterdag zijn we naar de makro gereden, ik was in de wolken over alles wat ik daar vond in grote verpakking. Ik zag mijn doos om op te sturen altijd maar groeien en groeien en voller en zwaarder wrden, enfin in mijn gedachten hé, want t is nog veel te vroeg om al die aankopen te doen!

Ik schatte het pakket tussen de 15 en de t.20 kilo en verschoot mij een bult  toen ik op het internet op zoek ging naar tarieven van vervoermaatschappijen.

Het was even slikken toen de calculator 256 euro aangaf voor het pakket dat ik in gedachten had. Ik vrees dat ik mijn plannen zal moeten herzien , want daar zo'n hoge prijs voor betalen is echt niet haalbaar! K zal er eens een nachtje over slapen, misschien krijg ik nog een ingeving! Als het dan maar een goeie is!

12-04-12

If I were a rich man, ( woman in dat geval ).....

Naar aanleiding van een chatsessie met Miss carrie deze namiddag over rijk of arm zijn , vond ik het wel leuk er eens een blogje aan te wijden. We waren wat aan het mijmeren wat we zouden veranderen in ons leven. Ik speel niet mee met lotto of euromillions, of whatever, dus de kans dat ik ooit heel rijk zal worden is zo goed als nihil, tenzij ik echt heel veel zou erven dat ik van de intresten zou kunnen leven, hoewel, aheum, met die vette rente op het spaarboekse is leven van uw rente kwasi onmogelijk , tenzij je Angelina Jolie of zo heet.

Maar laat ons toch eens heerlijk wegdromen, wat we zouden houden en wat we zouden veranderen.

Ik zou in de eerste plaats met beide voetjes op de grond blijven staan en geen onbenullige dingen beginnen kopen. Ik zou me niet vergapen aan dure merkkledij, maar wel kwaliteitskledij kopen in een winkel waar je degelijk advies krijgt.

Elke week naar de kapper, want uiteraard slaag ik er zelf niet in om mijn haar zo mooi te krijgen als bij de kapper. Deze luxe zou ik me wel permitteren en  mijn haar ook niet meer zelf kleuren en vaker laten bijknippen. Nu wacht ik bewust veel te lang om een kapselbeurt uit te sparen, want nu is een kapbeurt luxe voor mij.

Ik zou een serviceflatje kopen en verhuren , want wie weet hoe het later met mij gesteld zou zijn. Mijn wagentje zou ik verkopen en iets kopen dat heel comfortabel zit en makkellijk in en uitstapt. Al moet ik nu wel toegeven dat ik mijn hart verloren heb aan een mercedes A170, maar dan in het frambozenrode kleurtje. Maar nu weet ik eigenlijk niet of dat een comfortabele wagen voor me is!

Ik zou het meeste geld gebruiken om mee te reizen  en om het leven wat comfortabeler voor mezelf te maken. Een infraroodsauna staat daarbij op mijn verlanglijstje.

Ik zou betere schoenen kopen, ik kan niet met alles lopen, enfin wandelen en schoenen moet echt heel goed zitten , maar nu laat ik die vaak in de speciaalzaak staan vanwege de prijs.

Dure handtassen en zo hoef ik niet, ik koop ze nu zo klein mogelijk omdat ik er geen zware kan dragen en echt, rijk of niet, ik zou nooit 800 euro uitgeven aan een handtas. Ik zou die 800 euro nog liever aan mijn kinderen geven dan!

Ik zou ook mijn vriendenkring niet in de steek laten, ik zou blijven wie ik ben en niet vergeten wat de mensen voor mij betekenen. Ik zou zeker geen omhoog gevallen "nouvelle riche" worden.

Ook zou ik het fijn vinden om anderen te laten meegenieten van mijn rijkdom. Ik zou een deel wegschenken aan mijn kinderen zodat ze er beiden een huis van kunnen kopen.

En voor de rest zou ik heel blij zijn als ik geen last heb van hoge dokterskosten, langdurige kinéreeksen en andere therapiën en onderzoeken. En zou het heel fijn vinden , als onze verwarmingsketel morgen de geest geeft, ik dan moeiteloos een nieuwe zou kunnen kopen!

Voor de rest heb ik alles wat ik wens met uitzondering van een nieuw lijf, da's nog het enige wat ik niet kan kopen.

Anders mocht je alle voorgaande schrappen en zou ik resoluut kiezen voor een splinternieuwe gezondheid!