23-12-10

Flaters aan de kassa!

Vandaag was "the day" om boodschappen te doen met mannetje! Hij had daar speciaal een halve dag verlof voor genomen omdat het voor mij te moeilijk is om dat op mijn eentje te doen.

We bladerden nog effe tussen de soep en de boterhammen deze middag in de reclamefolders en ik merk dat de champagne volgende week in reclame staat! Ik vertel mijne schat dat het het moment is om bubbels te kopen en we besteden er verder geen aandacht meer aan!

Den aldi is de eerste winkel die we aandoen, heel veel hebben we niet nodig en het is er vrij rustig!

De kassierster is vriendelijk en er staat een fles champagne bij de kassa, die vast door een klant is achtergelaten of zo . Dit doet me denken aan de promotie en vertel de kassierster dat er volgende week wel veel champagne zal verkocht worden! Ze kijkt me meewarig aan en ik zeg, "aja, volgende week is er toch grote reclame"!

Ze weet van niets weet ze me te vertellen! Ik vertel in geuren en kleuren dat wij al het nieuwe boekske met promo's ontvangen hebben en dat er in grote letters achteraan staat, "champagne voor iedereen".

Da's raar zegt de verkoopster, ze haalt de schouders op en zegt zuchtend, ach we zijn vaak de laatsten die iets te weten kom! Waarop ik zeg, mja kweet ook niet waarom maar wij hebben in elk geval de reclame al ontvangen. Ik voeg er nog aan toe dat ik het niet zal vergeten en zeker ook een paar flessen zal kopen. Vrolijk na het babbeltje met de vriendelijke kassierster verlaten we het pand en zetten onze boodschappen verder!

Thuisgekomen bij een kopje koffie neemt mijn man het reclameboekje nog eens ter hand en zegt, kijk hier de reclame! K zeg jaja k heb het gezien hoor!

Waarop hij het boekje omdraait en vraagt of ik "dit" dan ook gezien heb??????

Ik trek grote ogen als ik merk dat het de folder van de Lidl is! Mja ik moest zo nodig weer eens een vriendelijk praatje maken!

Ach de verkoopster zal er wel mee kunnen lachen als ze zal merken dat de champagne in promotie staat bij de concurrentie! Ik denk niet dat dit haar kerst zal verbrodden!

28-11-10

Brussels by night ( deel 1 )

Brussels by night! Deel 1

 

Home sweet home na een dol avontuur in Brussel, met heel wat dingen om op mijn levensboek te schrijven een resem aan dingen die ik voor het eerst in mijn leven heb gedaan! Olé , ik word met dag rijker, ik wordt nog levensmillionair!

Gisterenmorgen , bij het krieken van dag opgestaan met een prachtig sneeuwlandschap, ons verheugend op een weekendje Brussel met mijn ouders! Ik keek   er naar uit , beetje windowshopping , vleugje toerist uithangen, en de eerste kerstmarkt, samen met de eerste sneeuw, leuker kon toch niet!

Tot de eerste me sneeuw me al meteen vloerde op onze oprit nog voor we vertrokken waren en ik lag te kermen van de pijn , mijn zware lijf vanboven op die voet! Mijn mannetje kwam aangelopen  om me recht te helpen en ineens kromp hijzelf ineen van de pijn met en luide langgerekte auw!

Mijn achillespees , riep hij, met angst in zijn ogen dat die het nu ook begeven had , na een scheurtje van een paar weken geleden. Jeezes wat een toestand! Al kreunend en steunend ben ik uiteindelijk  terug rechtgeraakt en aangezien we vertrekkenklaar  waren, hadden we niet echt de tijd om te overleggen of we toch niet best een dokter konden raadplegen! Het ging wel gaan, en mijn ouders waren trouwens ook al vanuit een andere windhoek naar Brussel vertrokken, ik vond dat ik het niet kon maken nu nog te annuleren! Soit, t zal wel lukken dacht ik, en ik had mijn stok mee, dus ik kon daar dus al op steunen, mijn zwarte slanke metgezel “uncle sam” zou me hierbij wel helpen! Hierbij heeft mijn stok nu ook een naam gekregen!

Op de trein kon ik anderhalf uur pootje laten rusten en ik spendeerde de vrije tijd die je op een trein hebt, aan het naaien van de voorpoten van mijn muis in wording!

 

Al snel kreeg ik telefoon van mijn moeder die met de heerlijke melding kwam dat hun trein stilstond en ze 24 minuten vertraging zouden oplopen! Wij niet getreurd daarom, ach een mens moet zich daar niet kribbig om maken! De koffie in de koffieshop rook heerlijk en een bakje koffie is voor mij nog altijd het beste wat er is , in de voormiddag althans!

De familie Spak en spok was bijna compleet! Mijn mannetje ging mijn ouders helpen bij het naar beneden komen van de trappen , want de roltrappen deden het ook al niet!  En met een slakkengangetje,  kwam het kleurrijke kwartet , bestaande uit een oude man met zijn rollater-karretje, de iets jongere vrouw met de valies achter zich zeulend, ikzelf met de stok en mannetje met de valies, aan bij het hotel! Ze zullen ons zien komen hebben, dit bonte gezelschap!

De bemanning aan de balie was supervriendelijk, onze kamers waren al in gereedheid gebracht, we konden meteen inchecken!

Snel de kamers inspecteren, het bed even uitproberen wat altijd het eerste is wat ik doe! Even de prijzen van de minibar inspecteren om te realiseren dat het allemaal pokkeduur  was .

Even later ons moeder ophalen , vader in bed stoppen en op weg naar de winkelstraat die ons tot bij de markt zou brengen! Brussels here we come!

 

Brussels by night! Deel 2

 

Mijn voetje werkte niet echt mee bij het stappen, en ik voelde hoe ik meer en meer moest gaan steunen op Uncle sam en mijn mannetje! Maar ik zette dapper door tot de kerstmarkt, want dat was het uiteindelijke doel van onze wandeling! Ik glunderde toen ik het geschenkje voor Shannon vond waar ik op zoek naar was en ik stak het als een gewonnen trofee in mijn handtas!

Pootje begon alsmaar venijniger te worden en toen we op de terugweg bijna bij het hotel waren, besefte ik dat ik iets ging moeten ondernemen en stapte de apotheek binnen. De zwarte apotheker van dienst sulferde me een verband op van 18.50 euro en ik dacht het hiermee s anderendaags te kunnen redden.

Het laatste stuk naar het hotel was een ware calvarietocht en toen ik aankwam op onze kamer  heb ik me nog nooit zo verrukt op het bed neergegooid! Mijne schat trok voorzichtig mijn laars uit en ging ijs halen naar het ijsautomaat op een ander verdiep. Hij stopte de ijsblokjes in een washandje en draaide er kunstig een handdoek rond! Nu zou het vlug gaan beteren si! Een beetje rusten en straks de badkamer in en me een beetje optutten voor het diner, fluitje van een cent!

Het fluitje van een cent duurde tot het moment dat ik effe naar het toilet moest  en op de lange weg van welgeteld vier meter moest slepen van zetel, naar andere zetel, tot krukje en besefte dat ik niet verder meer raakte! Gelukkig kwam mijn mannetje  als een reddende engel vanuit  de nieuwstraat neergedaald en kon me helpen het toilet te bereiken.

Eenmaal terug op bed, beseften we beiden dat ik  met deze voet niet thuis zou raken maar we vonden geen plausibele oplossing! Ik was niet eens in staat om in het restaurant te raken , hoe moest ik dan in godsnaam thuis raken?

Ik belde de receptie! Twee minuten later werd er op de deur geklopt, en twee knappe mannen in keurig pak kwamen de situatie eens overschouwen en overleggen wat we konden doen! Ze kwamen mijn voet van dichtbij inspecteren en schudden het hoofd! Ze namen het besluit een beetje van mij over en zeiden dat de ziekenwagen er zo zou aankomen en het ziekenhuis op een boogscheut van het hotel lag! Met een waggel hotelrolstoeltje waarover ik het later nog zal hebben werd ik tot beneden gebracht door twee goedlachse vriendelijke ambulanciers! Ik gekscheerde dat ik  nog nooit op een brancard in de ambulance had gelegen en dat nu ook weer eens op mijn palmares kon schrijven!  Met zwaailichten reden ze met mij door de rode lichten alsof mijn leven er  van afging, Oh my god, dat was toch nergens voor nodig, hopelijks namen ze geen risico en maakten ze geen brokken, van de ambulance en van ons! De dolle rit eindigde na twee minuten, want het hotel lag inderdaad net om de hoek! Ik werd van het brancard naar een bed overgezwierd en  ik moest wachten tot het mijn beurt was. Ik dacht aan tv feuilletons van spoedafdelingen , maar zag bitter weinig gelijkenissen met deze plek hier!Fibromindy was nog maar eens deftig gevloerd!

032.JPG

chriske brussel.JPG

 

Brussels by night. Deel 3

 

Fibromindy op spoed, dus gaat Mindy met mannetje  er ook van uit dat het hier “spoedig “ gaat opgelost worden!  Maar de altijd lachende vrolijke verpleger  die zich hier profileert als de leukste thuis, maakt ons duidelijk dat het druk is en dat ze onderbemand zijn en dat we het geplande diner vast op onze buik konden schrijven, maar ach dachten we , een half uurtje later of een uurtje, moet allemaal kunnen!

De miniverpleger die ook maar een minimondje nederlands spreekt kan niet lachen om onze mopjes, als hij voorbij crost met een document in zijn handen en ik hem aankijk en luidop mijn naam zeg met een groot vraagteken achter, waarmee ik eigenlijk wil weten of het nu al mijn beurt is! O wat ziet hij er gay uit als hij zijn schouders ophaalt en zijn mond vertrekt alsof hij wil zeggen, “mor zeg wi” ! K vrees dat miniman blij zal zijn dat zijn shift erop zit!

Er worden constant nieuwe gezichten binnen gebracht! Veel Mo A Medjes en veel met een onverstaanbare naam , zoals de kotsende pool! Die kwam binnen met zijn vriendin. Hij gooide zich op het brancard, lag te kermen als een slachtzwijn , grijpend naar zijn rug en buik! Aiaia, dat  poolken ziet er echt melijwekkend uit en ik ben nu eenmaal een mens met een grote bek maar nog een groter hart! Mijn gevoel van medelijden smelt een beetje als hij niet alleen ligt te kermen als een zwijn op de slachtbank maar begint te kotsen als, tja als wat, als een kotsende pool zeker!

De geur tempert mijn hongergevoel, allee dan is het toch nog ergens goed voor!

Er komen ook een paar daklozen bij, straalbezopen! De hoofdverpleger zegt in het Frans, “kom we gaan u naar uw presidentiële suite brengen! Later op de avond zullen we die presidentiële te zien krijgen.

De klok tikt voort, verplegers komen en gaan en om 9 uur vertrekt de altijd lachende verpleger met zijn armanibril in motorcostuum, dju toch , uit met de pret, we zullen het met “miniverpleger “ moeten doen!

Tegen 21 uur komt hij ons het blijde nieuws brengen dat  er maar twee meer voor zijn! We weten nu zeker dat we het diner niet meer zullen halen, dju toch! Maar we krijgen hier waar  voor geld in de soap, “ het leven zoals het is”. We zien ook Mo A Medje buiten komen met een plakkerke op zijn voorhoofd! We ergeren ons dat de mensen daarvoor naar spoed komen, maar bon!

De kotsende pool wordt ertussen  genomen maar dat vind ik helemaal niet erg omdat zijn probleem  er echt veel dringender is dan mijne poot waarmee ik nu toch al de ganse dag loop!

Ondertussen hebben we de amburlanciers al een paar keer gezien met een nieuwe lading en ze vertellen onze boeiende verhalen tussen het vervoeren van de patiënten door, over steekpartijen, daklozen, voetbalhooligans en overdrijvende histerische mensen die de ambulance bellen voor een verdraaide scheet!.

Ook de miniverpleger verdwijnt van het toneel en vertrekt schijnbaar heel tevreden en schuddend met zijn achterwerk het strijdtoneel, wedden dat zijn vriendje vol verlangen op hem wacht! Ik wens hem een goeie avond en zeg dat ik hem  nog een gezellige avond wens, hij lacht eens groen terug!

Eindelijk na 3,5 uur op de gang liggen wachten, ( gelukkig in een goed bed) is het onze beurt! Ik word in een rolstoel geploft en we rijden een onderzoekskamertje binnen, daar effe terug  wachten! IK zie

Een man waarvan ik denk dat hij klop heeft gekregen en ook gedronken heeft door de gang dwalen met  een wazige blik in zijn ogen , een operatieschortje aan , in blote kont en overal blauwe plekken! De lange verpleger met baard, dwingt hem terug naar zijn kamertje, en hij luistert gedwee!

Tijdens de rit naar de beeldopnames, ( neen fibromindy gaat niet naar de filmstudio’s) zien we de presidentiële suite! Een donker kamertje met een matras op de grond en op de matras, de zwalpende dakloze die ze hier zijn roes laten uitslapen, ik vermoed dat hij vaste klant aan huis is!

De kotsende pool zit ondertussen ook met een operatieschortje aan en aan een baxter. Hij kermt niet meer van de pijn en heeft al wat kleur gekregen! Zijn vriendin steekt haar duim op naar mij, waarmee ze vast wil zeggen, “fijn dat het eindelijk jou beurt is”. Een zwarte verpleger gaat met mij naar de radiografie dat zich op een ander verdiep bevindt, een doodse gang waar alles potdicht is en waar alles dus voor mij moet opengemaakt worden! Wie zal dat betalen?? Lalalala, k vrees, voor het grootste deel de ziekenkas en de rest van mijn budget die ik voorzien had voor kerstcadeautjes, ach ja, t is voor t goede doel zeker!

De zwarte vriendelijke verpleger brabbelt in snel Frans wat er met mijn voet aan de hand is, maar om eerlijk te zijn, k heb het niet allemaal begrepen, maar soit, “ce n’est pas grave “ is het belangrijkste dat ik dan wel heb begrepen!

Ik word nog maar eens naar beneden gebracht, weer in de box gezet, want zo noemen ze die kamertjes daar, hoor ik later van de vriendelijke orthopediste.

Nog een figuur die erg murmelt vertelt me dat er twee opties zijn , gips met krukken en het tweede heb ik niet eens begrepen! Ik liet hem dus de vrije keuze door te zeggen, “comme vous voulez monsieur” , waarna ze me nog een kwartiertje dan eindelijk naar de plaasterkamer brengt en ik me op de tafel mag leggen . Maar ik heb nog een probleem, ik heb en lange nauwe broek aan, en ze vraagt hoe we dat gaan oplossen! Mja, ik had er me al bij neergelegd dat ze mijn broek onherroepelijk ging open knippen, want ik kon moeilijk , broek uit doen en met tuniek met jas erover terug naar het hotel gaan! Maar de blondine kwam met een short op de proppen die me wonderwel nog pastte ook! IK was dankbaar voor het sparen van mijn broek, oef toch één ding dat goed afliep!

En zo werd ik ingepakt met gips tot onder de knie!

 

Brussels by night . Deel 4

 

Bon we mochten van de vriendelijke plaastermadam het ziekenhuis verlaten! Alleen was het nog de vraag hoe???

IK beschik immers over hele zwakke fibro-armen en benen en de eerste drie meters ging het nog net om op één been te huppelen. Eens buiten moest ik een straatje omhoog en ofschoon ik wist dat het hotel slechts op een loopje van hier lag, wist ik dat ik er niet zou raken op die manier! Vroeger zou dat allemaal een fluitje van een cent geweest zijn! Ik zou met sprongen van een meter op die krukken vooruit geraakt zijn! Maar bon, vroeger was vroeger en nu is nu en “nu” moet ik dus in het hotel zien te raken! Ik heb die krukken zwaar onderschat!

In de verte , enfin op tien meter zag ik een bushokje staan die als een verlossing uit de lucht kwam gevallen! Ik  hinkte erheen en vroeg mijn mannetje of hij het zag zitten om dat voorhistorisch karretje  van het hotel te halen waarmee de ambulanciers me tot aan de draagberrie beneden gebracht hadden!Mijn mannetje ontpopt zich in stresssituaties als een superheld en vertrok stante pede met grote stappen alsof hij de zevenmijlslaarzen van klein duimpje droeg!

Twee vriendelijke mensen wachtend op de bus waren een welkome afwisseling voor mij en ik sloeg aan het tetteren alsof ik die onbekenden al jaren kende! Het wachten vloog voorbij en daar kwam mijn mannetje er al aan met zijn zevenmijlslaarzen en het voorhistorische karretje!

IK denk dat wij die mensen hun dag goed hebben gemaakt door de manier hoe het “met het karretje rijden “ verliep!Je moet weten dat er aan dat karretje alleen twee achterwielen waren en geen voorwielen, het leek eerder iets om valiezen op te zetten! Dus mijne man moest mijn volle negentig kilo achterover kippen om op die twee wielen te kunnen rijden! Hij verdient een medaille als verdienstelijkste echtgenoot van t jaar!

We moesten een paar keer de zebrapaden over en ik moest telkens rechtstaan aan het border van het troittoir omdat het niet mogelijk was met dat krammikkelig ding op het troittoir te raken! T was vaste een mooi schouwspel, alleen jammer dat het geen opname voor benidorm bastards was!

Anyway, de eindstreep bereiken, namelijk het hotel voelde als een overwinning , alleen stond er niemand om voor mijn mannetje te applaudisseren maar de bezorgde manager stormde wel op ons af en vroeg  of “ We need something more?”

Waarop ik onmiddellijk reageerde “ yes we need a drink and something to eat, because we are so hungry and thirsty now”! We zwierden de kar aan de kant en ik sprong de paar trappen op naar de bar, waar ze een beetje later enige tijd later heerlijke toasten voorschotelden met een fijn slaatje, mocht ook wel voor de prijs, maar ik moest nu echt wel wat eten! Onze schotel smaakte gastronomisch lekker en we kapten met gemak twee frisse triples naar binnen! Maar zonder kleerscheuren of andere valpartijen bereikten we onze kamer! Gelukkig kon ik met het assortiment kussens dat ons heerlijke bed rijk was, een systeem maken dat er voor zorgde dat ik een heerlijke nacht had!

Tijdens het ontbijt s morgens overlegden we met mijn ouders dat we samen met een taxi naar het zuidstation zouden rijden en zij nog wat gingen markten en wij de trein naar “home sweet home “ zouden nemen. Ik kocht op de markt nog snel een paar laarsjes met goeie antislipzolen om verder ongelukken te vermijden en tegen de middag kon ik me dan eindelijk terug in mijn bekende hoekje ploffen! We hadden het weer eens overleefd en had hopen stof om schrijven, heerlijk toch!

033.JPG jammer dat de foto zo slecht gelukt is, maar beter dit dan niets he!

14:49 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (21) | Tags: trein, brussel, brussels by night |  Facebook

21-11-10

Fibromindy gaat aan de pil!

Hoewel ik het een grote nederlaag voor mezelf vind, een falen, een mislukking, kortom allemaal geen mooie gevoelens die erbij heb! Toch heb ik besloten om terug "deanxit" te slikken! Een kleine rose pilletje die er vroeger wel voor gezorgd heeft dat ik er veel beter van werd! Later werd het vervangen om een reden die ik niet eens meer weet, door sipralexa en nu ik zo'n anderhalve maand cipralexavrij ben moet ik zeggen dat ik hier als een hoopje ellende zit! Of ik zit te bleiten of ik kan niets verdragen van mijn omgeving, zoek rust in mijn bed, slaap veel en wat me met mijn stomme fibro al heel veel moeite kost , kost me zo nodig nu nog veel meer moeite!

Ik mag dan wel af en toe zo vrolijk doen, het is allemaal slechts proberen , er niet aan onderdoor te gaan! Als ik vrolijk schrijf, dan probeer ik me ook vrolijk te voelen en meestal lukt dat, maar heel diep binnenin voelt het belange zo vrolijk niet en zit een beerput vol met allerhande stinkende troep die af en toe de kop komen opsteken! Maar ik moet plannen kunnen maken om iets te hebben om naar uit te kijken, een punt op de kalender om naar toe te leven! Nu kijk ik op een gapende leegte, geef toe dat is niet zozeer iets om naar uit te kijken! Ik vraag mijn mannetje om een reis te plannen, maar daar is geen budget voor! Ik wil verder sparen met het geld en de reischeques die Wim voor zijn verjaardag heeft gekregen, maar ik wil daar een datum op plakken! Februari 2012 dan zijn we vijf jaar getrouwd. Klinkt allemaal nog heel lang, maar gewoon dat er iets in het verschiet ligt is voor mij heel belangrijk. Al gaan we dit jaar niet op reis maar het kruisje op de kalender kan wonderen doen voor mij, wie weet helpt het al evenveel als dat kleine rose dikmakertje!

Moest ik geen zo'n maagproblemen hebben, ik zou verdorie zo'n rekker rond mijn maag laten arrangeren, maar ik kan die extra lichamelijke risico's er niet bij nemen!

Waar ik ook verschrikt voor ben is mijn optreden bij het risiv, ik hoor de wildste horrorverhalen over vernedering en onbegrip, ik hoor verhalen over processen tegen de ziektekas, en daar heb ik na 19 jaar RSZ-problemen totaal geen zin in! Echt niet!

Maar weet je wat? Ik heb een tarte tatin gebakken en ze ziet er heerlijk gelukt uit en straks, dan ga ik daar eens heel hard van genieten si!

voila en daarmee basta!

 

11-11-10

Hoor de wind waait door de bomen!

Hoor de wind waait door de bomen, sinterklaas zal wel niet komen!

Heerlijk toch hier binnen zitten, een dak boven je hoofd hebben en even denken hoe gelukkig ik me kan prijzen! Oké, er komt dan wel een tochtje links en rechts door de spleten van het rolluikenlint, maar voor de rest zit ik heerlijk warm binnen!

Bovendien nog bezoek gekregen van mijn nichtje en haar gezin! Een welkome afwisseling in mijn "sinds de laatste maanden eenzame bestaan"! Het was leuk eens volk over de vloer te hebben, een beetje keuvelen en dat hoeft niet altijd uren te duren om het fijn te hebben samen!

Wie weet waaien de laatste bladeren van de rosse bomen er nu in één trek af en wordt het eindelijk zinvol om bladeren te vegen! Want als er iets is waar ik een hekel aan heb is het wel aan zinloos werk! Vooral heden ten dage waar ik mijn beetjes energie aan elkaar moet knopen om iets gedaan te krijgen! Ach ja, maar k zit toch lekker in t droge en mijn gedachten gaan nu even naar de daklozen die zich aan het beschermen zijn met plastiek en karton om het toch maar een beetje leefbaar te houden! Maar leefbaar is het zowieso niet en veroordelen doe ik ze ook niet!

Waar mijn haar wel recht van komt is van dat programma op vtm dacht ik, "rekening in het rood" waar naar hartelust gekocht wordt, 2000 euro speelgoed op een maand, een audi van het type waar ministers mee rijden! Kleren, make up, enfin, allemaal stuf die je eigenlijk kan missen! En dan mogen ze even in dat tv-programma, krijgen een schuldbemiddelaar ! Er wordt een programma opgesteld wat haalbaar is met hun loon en eind goed al goed, na zeven jaar zijn alle schulden zowiezo afbetaald! Walgen doe ik daarvan!

Sorry ze, maar mij achtervolgen ze na 18 jaar nog van de RSZ en stel dat ik er zo depri van wordt dat ik mijn eigen van kant maak dan nog "erven " mijn kinderen die schuld! Erg vind ik dat , vooral omdat ik op het einde van de rit in mijn recht gesteld ben en me al blauw heb betaald aan advokaten !

IK heb een vriendelijke brief geschreven ( terwijl ik innerlijk kookte) en gevraagd of ze het verschuldigde bedrag niet kunnen laten vallen als schadevergoeding voor het geleden leed! Haha, ik weet op voorbaat dat ze dat wel nog niet gaan doen, maar wie niet waagt niet wint! Dan win ik in elk geval al wat tijd om het te betalen want 1500 euro, daar kon ik een mooi reisje mee gedaan hebben, jaja daarmee kon ik makkelijk tot op Zanzibar geraakt zijn! Ach ja, maar k heb toch een dak boven mijn hoofd hé!

31-10-10

Het syndroom van Meulebeke

28 oktober ( k had dit blogje nog niet gepost en k weet niet hoe je zin de juiste volgorde moet zetten, en k ga er mijn kopke niet over breken ook niet, er zijn hardere noten in het leven te kraken dan de volgorde van een blogje)

Het syndroom van Meulebeke heeft zich genesteld onder haar donsdeken na al haar wilde escapades deze week van boetseren met marsepein , het bakken van en superspeculoos , over en weer naar het ziekenhuis, links en rechts gewandeld , dokter geweest, enfin, het leek wel of ik tijd te kort kwam, maar bon, ik had bij al een leuke week , waarbij ik roeide met de riemen die ik had, of beter met deze die ik net niet had, zonder riemen dus. Eigenlijk realiseer ik me dat ik ook niet ongelukkig ben geworden door die fibrotoestand! Oke, ik heb pijn, ach, ik hoef heel die reutepeteut hier niet herhalen, jullie weten het onderhand al en ik wil echt geen zeurpiet worden, of zeg ik hier beter zeurmiet.

Dus ik ben hoe dan ook een gelukkig mens! Mooi toch als je tevreden bent in de staat je bent! Tuurlijk moeten er nog verwachtingen zijn en die heb ik ook. Ik wil vooral ook dingen doen, hoe klein ze ook zijn! Ik mag dan wel in mijn hoekje zitten, er is dan ook weer zitten en zitten! Je kan "zielig " zitten en je kan "vrolijk" zitten en vandaag ben ik dus een vrolijke zitster!

27-10-10

kapotte benen

Mijn beentjes doen het niet meer! Vandaag een goede daad gedaan, met zoon naar Zaventem gereden om zijn liefje af te halen! Daar stond ik dan met dat grote speculooshart met de tekst, "welcome Shannon" maar k had één N vergeten! Anyway, ze liep de andere kant uit zonder rond te kijken waar wij stonden en dat mistte het verrassingseffect van het staan zwaaien met mijn peperkoekenhart van dertig centimeter op dertig! K was er best fier op, en k had het mooi in folie ingepakt .

Het werd echt strompelen na die calvarietocht Meulebeke- Gent -zaventem, en dan terug! Maar k heb twee gelukkige mensjes gezien en dat maakt me zelf dan ook een beetje gelukkiger! Jammer genoeg gaan de dagen veel te snel voorbij vliegen voor hen samen , binnen twee weken is ze alweer terug! Deze namiddag het beloofde werk voor mijn stiefje afgewerkt en t heeft me bloed zweet en tranen gekost , k hoop dat het goed is! En nu is mijn hoofdje moe , ga een glaasje wijn drinken en dan onderduiken!

peperkoek 001.JPGSorry te lui om de foto eerst te draaien, maar een goeie draai met jullie nek en het zal ook lukken !

26-10-10

Eventjes te druk in mijn bovenkamertje

Ik heb Steven beloofd om een leesoefening te maken, maar brr, zo'n zinnen met overdreven veel informatie in één zin, waar je na de tweede zin, de zin om verder te lezen reeds ontnomen wordt! Dan willen ze jongeren motiveren om te "lezen" Dompel ze onder in zo'n leesvoer en de letters vriezen onmiddellijk aan hun hoofd, waardoor ze keihard weglopen om toch terug te gaan gamen! Jongens van 17 ga je niet motiveren met een boek over Afrika die overlopen van inormatie maar niets van spanning in zit! Geef hen een spannend verhaal, een horroverhaal, wat misschien ethisch minder verantwoord is, maar waar je ook een brede woordenschat kan hanteren!

En je hebt in de categorieën lezers maar twee soorten, jongens die graag lezen en jongens die een hekel hebben aan lezen, en hier thuis zit eentje van de laatste soort!

Oké, opvoedkundig is het niet verantwoord dat ik die taak in zijn plaats ga maken, ik ben hier honderd procent verkeerd, de vraag , waarom ik het dan wel doe is , denk ik , om me een beetje nuttig te maken en op zijn( lees mijn ) taak scoorde ik 48 op 50 enne ik was best fier op dat resultaat! Ik doe het dus een beetje om mijn ego te strelen zeker als ik eerlijk ben! Ach so what, zolang hij maar electriciteit kan leggen als hij zijn in juni uit zijn zesde jaar komt! Oké taal is ook belangrijk , stel dat je zelfstandig bent en je aanbiedingen staan vol taalfouten, is dat ook niet echt goeie reclame voor je firma! Maar wie weet trouwen ze dan wel met een meisje dat een kei in taal is, de toekomst is nog ver hé!