22-03-13

Mijn droomwagen

Voor mij moet een wagen in de eerste plaats gewoon starten en goed rijden. En er mogen het liefst zo weinig mogelijk onkosten aan zijn. Maar als ik nu eens een wagen gratis zou mogen kiezen. Dat ik hem niet moet betalen, maar dat ik er wel mee moet rijden ' en dan bijgevolg ook de taxen op moet betalen, de verzekering enz..

Wel dat kies ik voor een Beetle! Vroeger had ik steevast voor een jeep gekozen, omdat dit dan functioneel zou zijn omdt ik vroeger ook een winkel had!

Nu zou ik kiezen voor een echte vrouwen wagen en dan nog in een blits kleurtje! Het moet geen cabrio zijn, want eerlijk, ik kan absoluut niet tegen tocht! Mister fibro gaat dan heel erg uit zin dak ! Dus tocht vermijden we dus liever.

Maar hij mag wel in het knalrose zijn, zoals hieronder! Ojee Fibromindy in haar droomwagen! En dan uiteraard hopen dat we niet meer botsen , nietwaar!

beetle, droomwagen, cabrio, barbie-auto

18-03-13

En het verdict is.......

Idd, nen whiplash! Wat zal mijn anonieme bloglezer en commentator zich verkneukelen in dit nieuws! En als anoniempje gelijk heeft, dan moet ik nu op reis vertrekken! Want anoniempje beweert dat ik dan nergens pijn heb! Allé bedankt voor de tip!  Ik denk dat anoniempje een wonderdokter is, en bovendien nog helderziende ook! Jawadde wat een talent onder mijn bloglezers! Ik had niet door dat er zo'n intellectuelen kwamen lezen op zo'n simpele blog.

Ach weet je dat is nu typisch hetgene waar de meeste chronische zieken problemen mee  hebben! Het onbegrip van anderen! Want het is waar, ik ben op cruise geweest, maar heb ik geschreven dat ik daar geen pijn had??? Ik dacht het niet hé! Ik heb ferm afgezien daar bij het wandelen, maar het was het waard, en ik kan even goed pijn hebben op reis dan in mijne zetel , als ik dan toch pijn moet hebben , doe me er dan maar een reisje bovenop! 

En neen , ik kan niet werken, raar hé! Maar ik doe al lang geen moeite meer om aan mensen uit te leggen wat fibro is, en wat de gevolgen zijn, want ze snappen het toch niet. En deze negatieve reactie maakt dat nog maar eens duidelijk! Bedankt anoniempje daarvoor!

Weet je, als ze echt interesse hebben moeten ze maar eens googelen naar verhalen of naar medische sites, ik zal me daar niet mee bezig houden om een site bij te houden over de technische zaken van fibro. Ik steek daar geen energie meer in!

Waar ik wel nog energie in steek is proberen om toch wat van het leven te genieten! En me toch nog nuttig te maken thuis en doen wat ik wel nog kan, zoals koken, en licht huishoudelijk werk. Want anoniempje, kuisen dat kan ik ook niet!

En laat dan nog wel mijn beroep geweest zijn!

En als de lente er eindelijk zal aankomen dan ga ik wandelen, in de zon, want dat doet ontzettend deugd op al mijn pijnlijke plekken. Ik zal me zelf een beetje opzetten, want ik wil er helemaal niet ziek uitzien.

Ik denk dat ik volgens  anoniempje elke dag kreunend en zagend in de zetel zou moeten liggen en nergens meer van moeten genieten, want volgens ons lieve anoniempje mogen mensen die aan de ziekenkas zijn niet meer genieten van het leven!

T zal waar zijn! Ik geniet de dagen die ik kan, en de dagen dat ik te veel pijn heb, te moe ben dan kom ik niet eens aan bloggen toe. Bovendien wil ik er een geen klaagblog van maken .

En ik hoef me helemaal niet te verantwoorden tegen anoniempjes die zich afvragen hoe ik het doe om op reis te gaan! Wel anoniempje, stuur me een persoonlijke mail en ik vertel je alles wat je wil weten. Maar eerlijk, ik denk dat het je in feite geen moer interresseert hoe ik me voel!

En ik ga eind augustus lekker naar mijn zoon in Canada! En of dat lastig zal zijn??? En of ik het zal kunnen???

Al moesten ze met met een rolstoel naar dat vliegtuig voeren , niemand houdt me tegen mijn zoon te gaan bezoeken! En al zeker geen anonieme zielige mensjes!

 

 

16:05 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, stomme fibro | Permalink | Commentaren (14) | Tags: anoniem, fibro, op reis, onbegrip, laf |  Facebook

17-03-13

whiplash??

Dinsdag ben ik opgestaan met een stijve nek! Ik voelde me ook niet super, had geen fut, geen levenslust, voelde me leeg, enfin, dat pende ik verleden week al neer.

Omdat de stijve nek maar niet over gaat , dacht ik er gisteren plots aan dat ik weleens dat het wel eens van de slag van de kop staart aanrijding zou kunnen komen.

Toen ik ging googelen, viel ik haast achterover! Alles wat ik lees klopt! Niet alleen de hoofdpijn als de nekpijn!

Maar al de ganse week voelde ik me zo leeg, ik had niet de minste zin om ook maar iets te ondernemen. Totaal futloos. Het voelde zelf niet aan als de vermoeidheid die fibro met zich meebrengt en dacht dat mijn hormonen in de knoop lagen door eventuele menopauze want ik ben per slot van rekening 51 jaar voorbij!

Ik had nog wel van whiplash gehoord, maar wist niet dat er daar ook "psychologische gevolgen " aan verbonden waren . Het voelt als een serieuse kaakslag, want eerlijk , een whiplash, da's echt het laatste wat ik nog nodig heb!

Morgen ga ik naar de dokter en ik hoop dat het niet als fibro zal weggelachen worden want ik heb geen zin om terug zonder echte hulp achter te blijven .

Ik ben kwaad, echt wel! Ik heb het gevoel telkens in de prijzen te vallen! Die whiplash zal me niet alleen lichamelijk ondermijnen maar daar gaat mijn strakke spaarplan! Ik had me voorgenomen om niet meer naar dokters te lopen voor mijn fibro omdat ik er ondertussen in geslaagd ben om ermee te leren omgaan. En neen , dat kan er niet meer bij! Niet opnieuwen, rodnhossen voor foto's en scans, en kiné! Ik kan er niet mee lachen, echt niet.

Deze namiddag heb ik van 12h30 tot 16h geslapen, na een uur op zijn was ik opnieuw doodop ! En eerlijk, we zijn een uur en een kwartier verder en ik heb het gevoel dat ik alweer zou kunnen slapen. Vreselijk!

13-03-13

Fibromindy is geen voorbeeld!

Gisteren ben ik opgestaan, met een ongelooflijke stijve nek. Ik voelde me ook leeg als een platte ballon, of een lege aardappelzak, kwestie dat jullie het gevoel een beetje kunnen inschatten!

Ik heb alle records verpulverd van "niets doen". En eerlijk, ik ben daar niet fier op! Het voordeel is wel dat alles wat ik vandaag gedaan heb, veel meer is dan wat ik gisteren heb gedaan! Wat een slechte huisvrouw ben ik!

Gisteren voelde ik me niet alleen lichamelijk leeg, maar ook mentaal, geen fut, geen inspiratie, apathisch, alsof ik op automatische piloot stond!

Ik vrees dat het niet alleen aan fibro ligt, maar dat mijn hormonen ferm in de knoop liggen. Ik heb dan wel een spiraaltje met hormonen. Ik begin last krijgen van vapeurkes, snel wisselende stemmingen zonder enige reden! En ik moet toegeven dat ik dat niet leuk vind, want wie wil er niet eeuwig jong blijven ! Maar ook ik blijf niet gespaard van de tands des tijds. En eum, ik mag mijn moeder dan nog zo graag zien, ik kijk er eerlijk niet naar uit om haar gezegende leeftijd te hebben met alle rimpels vandien. Maar ik vrees dat ook die fase niet kan ontlopen, tenzij ik vroeger aan mijn einde kom dan mijn moeder.

Ik heb ook de winterblues, en kijk zoals al die miljoenen Belgjes uit naar een "echte " lente, met zon en terrasjes en eindelijk te ontwaken uit die vreselijke winterslaap! Want ik verveel me! En ik mis inspiratie om aan iets te beginnen, iets te creëren of iets nuttigs te doen. En op een dag als vandaag heb je er geen gedacht van hoe graag ik terug zou gaan werken, terug meedraaien in de maatschappij . Terug een doel hebben en terug meedraaien in de maatschappij, of jee, wat vind ik dat belangrijk zeg! Ik ben het thuiszitten zo ontzettend beu! Gelukkig is er nog internet, waar ik een beetje kan chatten, kan bloggen en kan mailen, want tv kijken is niet echt aan mij besteed!

08-03-13

Lachen en boos zijn tegelijk!

Gistermorgen raakte ik er maar niet uit of ik de tickets nu zelf online zou boeken , of dat ik toch naar connections zou rijden. Maar mijn bankkaart werkte niet en ik besloot toch maar naar het reisbureau te gaan, want uiteindelijk kwam het duurder als ik zelf boekte. Er kwamen diverse addertjes van onder de gras de kop opgestoken. Ik klapte mijn laptop dicht, nam mijn jas en vertrok. Twintig minuten later stond ik binnen en nog eens twintig minuten later stond ik lachend buiten met de overeenkomst op zak! Ik moest dringend plassen en overwoog om een koffie te gaan drinken en een sms naar mijn mannetje te sturen. Maar ik zei bij mezelf Chrissebietje, je moet nu echt wel heel erg besparen als je naar Canada wiln En dus stapte ik flink door naar de parking richting Meulebeke.

In de wagen kreeg ik een sms, wou het lezen, en terwijl ik mijn gsm terug in de zetel gooide stond ik een file aan de lichten, kwam de wagen voor mij ineens heel dichtbij, ik stampte op mijn rem, en boem. Ik dacht gewoon dat er iemand in mijn gat gereden was, maar o wee, neen, ik had de wagen voor mij geraakt. Weinig schade aan meneer zijn wagen , maar de mijne, o wee, dat zag er toch niet goed uit!

Gelukkig was het een vriendelijke meneer, die me nog kende van vroeger toen ik het restaurant uitbaatte en alles werd snel afgehandeld.

Ik was redelijk van de kaart en wist precies op slag niet meer of ik moest juichen omdat we eind augustus naar Canada gaan of dat ik moest wenen vanwege de onverwachte kosten! Tja, het kan soms verkeren!

18:24 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (4) | Tags: ongeluk, tickets canada, bumperrijden |  Facebook

06-03-13

knopen doorgehakt.

Ik kom al gans de week niet aan bloggen toe, omdat mijn hoofd er tot nu toe niet naar stond.

Mijn moederinstinkt stak weer zo hard de kop op dat ik er niet meer van kon slapen. Ik miste mijn zoon zo hard, dat de drang om naar Canada te gaan zo groot was, dat ik er waarlijks pijn van had.

Maar ik zat vol torenhoge dillemma's! Zou ik alleen gaan??? Financieel was dat in elk geval de beste optie, maar zou ik dat fysiek wel aankunnen???

Ander dillemma was, als ik dan zelf ga dit jaar, gaan zij dan moeite doen om af te komen???

En daar ziet dan mijn dochter het meest vanaf, want zij kan het zich niet veroorloven om zelf naar Canada te gaan dit jaar.

 En hoe graag ik haar een ticket zou geven, het kan er echt niet vanaf. Dus voel ik me ook schuldig tov haar dat ik haar geliefde broer zou zien en zij niet! En ze mist hem ontzettend, dat ze na haar bezoek van vorig jaar bij haar terugkeer een depressie kreeg, omat ze met de neus op de feiten gedrukt was, dat broer niet meer terug zou keren. Hij kocht daar ook een huis op het moment dat wij daar op bezoek waren.

Op het huwelijk was zus zo ondersteboven dat ze een paar keer een heftige huilbui heeft gekregen. Ik vind het voor haar ook zo erg!

Pf, wat moeilijk allemaal! En dan was er nog mijn mannetje, die zich een beetje in de steek gelaten voelde, moeite had om me los te laten. Vooral het feit dat hij weet dat " alleen reizen" voor mij een calvarietocht is.

We hebben er een paar dagen over gediscusieerd, gewikt en gewogen. Ik had het gevoel dat ik tussen drie mensen in zat en tussen hen drie moest kiezen! Mijn moedergevoelens kwamen in conflikt met de liefde voor mijn man, met mijn gezond verstand en ook nog eens met mijn portemonnee!

Wim had graag een zonnereis gemaakt, omdat we verleden jaar al in Canada zijn geweest. We hadden eigenlijk gepland om maar hoogstens om de twee jaar te gaan.

Maar het gevoel was zo sterk dat ik besloten had om alleen te gaan. Maar vandaag is daar een kentering in gekomen.

Als Wim verlof kan krijgen eind augustus en de eerste week van september gaan we samen. Hij heeft daar ernstig over nagedacht. We moeten alleen een ticket kopen , en hoeven geen hotels te boeken! Dat maakt ook al veel uit!

Ik ga nu ook niet te luid victorie kraaien! Eerst zien of verlof mogelijk is en dan boeken en pas dan eens voorzichtig victorie kraaien!

Maar ik heb Wim beloofd dat ik in 2014 niet zal gaan, dan mag hij het verlof kiezen en dan Kunnen onze Canadezen zelf wel eens afkomen!

 

 

 

 

 

 

27-02-13

euthanasie en de leifkaart

Misschien hebben sommigen wel de uitzending gezien in telefacts met als titel, niet terminaal wel euthanasie. Ik zet het hie eens onder en ik vind het wel eens het bekijken waard!

http://www.youtube.com/watch?v=M2FkBxpq7Lk

 

Nu moet ik zeggen dat ik het "niet " eens ben met de mevrouw van het filmke, al kan ik "haar pijnen" natuurlijk niet inschatten. Het gaat ook niet over pijn alleen , het gaat over het totaalpakket waar fibro en ziek zijn toe kan leiden.

Waar ik het wel mee eens ben is het recht op sterven als het leven ondraaglijk is geworden. Ik ben dus pro-euthanasie. Maar uiteraard hoop ik dat ik er nooit geen gebruik moet van maken. Maar ik wil het recht verwerven dat te kunnen als het leven echt zo hard is dat ik als een plant moet leven. Want nu heb ik het even niet over fibro, want voorlopig valt er te leven met de pijnen en ongemakken en ik hou te veel van het leven om het nu al op te geven, ik heb trouwens nog veel te veel dromen en er zijn mijn kinderen , mijn man , en ik wil jandorie ook nog kleinkinderen krijgen!

Maar stel dat ik een hersenbloeding krijg en zoals prins Friso jaren in coma moet liggen zonder enige hoop van herstel. Wel dan hoeft het voor mij niet meer. Ik wil niet dat mijn man jaren zou moeten leven met een vrouw die er eigenlijk geen meer is en de kids met een moeder waar ze ook niets meer aan hebben. Alleen voor zo'n geval wil ik die kaart in handen. Want stel dat ik ooit dement wordt dan is het te laat om nog zo'n leifkaart aan te vragen.

Ik vind dat iedereen het recht heeft op waardig sterven , maar ik hoop nog meer dat ik nog lang levenslustig kan zijn, mijn pijn weglachen en ondanks wat het leven me te bieden heeft gelukkig kan blijven en mijn dromen te blijven na-streven.

Onlangs zei mijn mannetje , "waarom wil jij zo graag ooit een safari doen ondanks dat je weet dat je nadien wel drie weken ziek zal zijn en niets kunnen, " Wel mijn lieverd, omdat ik dromen nu eenmaal nodig heb om positief over het leven te blijven denken. Misschien ga ik nooit die reis doen, een mens kan nooit al zijn dromen waarmaken, maar wie niet meer droomt is een arm mens, zonder vooruitzichten en zo wil ik niet worden, ik wil vooruitzichten blijven hebben. Neve stop dreaming , da's mijn leuze!