09-01-13

Baaldag!

Vandaag ben ik eens heel onvriendelijk! Ik heb een baaldag!

Ik ben het thuiszitten beu

de pijn

de slapeloze nachten

het gedoe met kussens tussen ons in om wat gemakkelijker te liggen

het nemen van "of medicatie" of "voedselsupplementen " die niet terugbetaald worden

het dieten hangt van de derde dag al mijn voeten uit, ik heb en pijn, ongemakken, zware vermoeidheid nog eens het gevoel dat ik gestraft ben en ook nog beperkt wordt in voeding

ik baal van de honderden reisaanbiedingen die mijn pc komen binnengevlogen , maar ik kan niets plannen wegens geen geld

ik baal dat ik niet kan werken om daar centen voor te verdienen

omdat ik sinds de stop van het rose pilletje veel gevoeliger geworden, veel emotioneler en minder sterk

Ik heb geen zin om het pilletje terug te gaan slikken en zo binnenkort de kaap van honderd kilo te moeten gaan overschrijden en al helemaal geen kleren meer vinden!

Ik voel me gelijk nen naakten vis in een bokaal die rondjes aan het zwemmen is en die tevreden moet zijn met wat ze me toesmijten!

 

Voila si dat heeft ne keer deugd gedaan,ne keer mezelf goed beklaagd, fieuw, er komt bijna stoom uit mijn oren!  En nu verder lezen in mijn boek en hopen dat ik daar wat blijer van wordt!

08-01-13

kinderdromen

Als ik de balans opmaak van mijn leven kom ik tot de conclusie dat er nog weinig overschieten van mijn kinderdromen. Toen mensen me vroegen wat ik wilde worden wilde ik

Een dierenasiel openhouden en alle dieren opvangen die een thuis nodig hadden.

Missiezuster worden, deze is nog hilarischer! Hoewel ik daarmee heel mijn jeugd in mijn kop heb blijven zitten! Het zusterschap zag ik dan al lang niet meer zitten, maar wel ontwikkelingshulp doen.

Twee idealistische dromen waarbij anderen helpen in het middelpunt stonden. O ja en kindjes adopteren stond er ook bij. Ik wou vijf kinderen!

Dierenarts wou ik dan ook wel worden, maar ik kon geen bloed en wonden zijn en ik was nu ook niet de primus van de klas die je moet zijn om zulke studies aan te vangen.

Ik was geen student, maar een dromer, ik bestond uit 90 procent gevoel en 10 procent uit verstand.

Maar uiteindelijk werd al mijn idealisme weggeveegd door wat het "echte " leven in petto uiteindelijk voor me had. En eerlijk, ik heb geen spijt, want eigenlijk ben ik ondertussen realistisch genoeg om te weten dat ik nu misschien nog hondehokken aan het kuisen zou zijn, of tussen de blatende geiten in Afrika zou lopen. En eerlijk, ik vind het fijn dat ik hier gewoon thuis zit, laptopke op de schoot , samen met ventje tv kijken. Het geluk kan ook gewoon dichtbij huis liggen, nietwaar!

04-01-13

Fibromindy voelt zich niet super!

Sinds de feestdagen heb ik last van het opgevulde kalkoensyndroom, waarmee ik wil zeggen, dat mijn buik is opgezwollen tot wat buik indertijd was toen ik zeven maanden zwanger was! Het gevoel dat alles tegen mijn maag gepropt zit, en me maagpijn bezorgd en steeds het gevoel te veel te hebben gegeten.

Gisteren zijn mijn mannetje en ik na het nieuwjaarsetentje met mijn fibromaatjes, nog snel eens naar de solden gecrost! En zwaar was de ontgoocheling alweer niets te vinden voor mezelf wat hip is en wat in mijn maat bestaat. Dan maar een winkel met een duits merk binnen en daar vond ik een bloesje dat er nog redelijk uitziet!

Maar ik heb het gevoel dat ik altijd genoegen moet nemen, met "redelijk" of met "het past"!

Ofwel is de kledij zo duur dat het dan helemaal niet meer in mijn budget past!

Ik voelde mijn optimisme met de minuut zakken en had met momenten in tranen kunnen uitbarsten.

Ook het feit dat ik constant hulp nodig had van mijn mannetje. ik kan de verzamelde stukken kledij gewoon niet dragen op mijn arm, en ik had zo het gevoel dat mensen naar me keken en er boven hun hoofd een tekstballonnetje hing met de volgende teksten, "amai, die moet gediend worden", of " amai die vent ligt nogal onder de sloef", of erger nog," wat een kakmadam, ze heeft haar privéslaaf meegebracht.

Ik had ook een stoel nodig, om mijn nylons uit te doen zodat ik een broek kon passen. Ik had het gevoel drie keer zoveel tijd nodig te hebben als vroeger en ik had van langs om meer moeite om mijn tranen te bedwingen . Met een magere soldenbuit kwam ik thuis, dronk een herbalifeshake en besefte  dat ik de enige was die iets aan dat overgewcicht kan doen . En ik zweer je, k weet dat het heel moeilijk is om de knop om te draaien. Maar ik moet wel als ik me beter in mijn vel wil voelen!

02-01-13

Klieksken en klakskes

Ik voelde me na al die overdaad aan eten en drinken gisteren als een opgevulde kalkoen, die op ontploffen stond. Ik kon er zelf moeilijk van in slaap komen. Hoewel ik gisteren gewoon pistolekes heb gegeten s middags en s avonds, gegrild ciabatta brood, met pesto en kaas.

En toen ik naar de supermarkt ging was het alsof de groenten me uit de frigotoog riepen , "gezond, gezond".

Ik dacht vliegensvlug na wat er nog in de koelkast lag en yep, ik had een recept in mijn hoofd die ik met de kliekjes kon maken!

Ik had eigenlijk alleen een zakje groentjes nodig voor mijn soep in gedachten.

Ik vind het heerlijk om kliekjes te verwerken, vooral na feestdagen waar je meestal van alles te veel hebt. Ik werk eigenlijk haast nooit met vaste recepten!

Terug thuis ging ik op ontdekkingsreis in de koelkast en wat vond ik daar??

  • koppen staarten van Gambas, die ik verwerkt had mijn hoofdschotel op oudjaar.
  • twee opgerolde tongfilets, 2 stukjes zalm en 2 stukjes witvis. 6 gebakken coquilles.
  • in de kast , glasnoedels die ze gebruiken in exotische gerechten en soepen.

De gamba-afval liet ik even spetteren in sesamolie. Daar ging bovenop, een paar teentjes look, een halve ajuin, wat van die soepgroentjes, een stuk gember in sneetjes , een theelepel rode currypasta. Uit het kruidenkastje nog wat cayennepeper, zout, een beetje oosterse kruiden, een potteke met een mix.

Dan ging er een doosje tomatenpulp overheen, en ik vulde de pot tot boven met water. Lekker laten pruttelen en ondertussen een senseootje drinken en een woordeke placeren met ons Miss Carrie.

Daarna de rest van de groentjes terug wat aangestoofd in een andere pot, de fond door een zeef bovenop de groentjes gegoten het geheel laten inkoken en nog wat op smaak brengen.

Een liter uitgeschept, want ik had al snel door dat ik te veel van die lekkere geurende fond had. Die zal ik bewaren in de diepvries om later wat van te brouwen.

De vis in een microgolfbestendig potteke gelegd, wat fonds erover en laten garen in de microgolf.

Dan de glasnoedels bij de rest van de soep en nog even laten inkoken.

de vis in een diep bord scheppen, en daar bovenop dan de soep met de noedels.

Het heeft me heerlijk gesmaakt!

Ik heb gesmuld, leve de kliekjes!

01-01-13

voornemens voor 2013

Voornemens 2013, geen!

Ik neem de dag zoals hij komt, de week, de maand en ik weet begot niet wat het gaat bringen! Niets staat vast dit jaar, alleen de cruise in februari met mijn moeder, mijn mannetje en twee van mijn broers met hun vrouw. Heel leuk als je het gratis krijgt en ik weet dat ik een gat in de lucht zou moeten springen en beseffen dat ik een gelukzak ben. Als is het cruisen niet echt een vorm van reizen waar ik nu zelf zou voor kiezen, maar toch ben ik blij dat we vijf landen gaan aandoen, en ook Rome bezoeken, wat ik eigenlijk al lang eens wil doen.

Voor de rest geen plannen! Elke dag genieten en zien wat er uit de lucht komt gevallen ( hopelijk geen bom of meteoriet ) .

Het is ook afwachten of mijn zoon dit jaar naar Belgie komt en we dan een feestje kunnen organiseren als een laat trouwfeestje, al gaat dat dan niet officieel zijn , geen witte bruid, maar hopelijk wel een bruidstaart en wat gezelligheid.

Zolang hij zijn permanente verblijfsvergunning niet in handen heeft kan hij niet naar Belgie komen, en dus staat er daar een groot vraagteken.

Ik wil daarom ook zelf geen ticket boeken, want ik wil sparen zodat we op zijn minst elkaar één keer per jaar kunnen zien.

Dus een lege agenda om het jaar te beginnen, geen goeie voornemens, gewoon verder doen zoals ik bezig ben en wie weet vallen er dingen uit de lucht die mezelf verbazen. Ook financieel sta ik er niet sterk voor, dus we moeten realistisch blijven en geen dingen dromen of plannen die we ons eigenlijk niet kunnen veroorloven. Dus een deel van onze dromen blijven opgeborgen tot de tijd er rijp voor is, en ik ga me nu echt niet ongelukkig daardoor voelen!

 

19:12 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: nieuwjaar, voornemens, dromen |  Facebook

nieuwjaar

12:32 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: nieuwjaar |  Facebook

29-12-12

Mister fibro door het jaar heen

Ja  mijn meneerke is er nog zenne! Het klote stukske syndroom die er bij mij zit ingebakken levenslang.

In Februari werd ik geopeerd aan mijn schouder, die al een bijna een jaar rond vreselijk parten speelde en me compleet dwarsboomde. Daarna, revalidatie, kiné die me financieel een flinke duit kostte en die bovendien behoorlijk pijnlijk was. Nu december is het euvel nog steeds niet opgelost, kan ik nog steeds met moeite op die arm slapen, is er de pijn en heb gebrek aan kracht in die arm en is het nog steeds een hel om lang met de wagen te rijden.

 

Ik ben dus aan mijn tweede jaar bezig met constante pijn in arm en schouder.

Met de beentjes ging het wel heel goed, ik kon beter stappen, langer en rapper stappen en dat maakte mij jippie jippie happy! Ik voelde me terug Chrissebietje met de snelle tred.

Er waren ook de momenten waar ik me met met uitzondering van die kut-arm keilekker voelde en alweer dacht dat ik genezen was, ja ik geloof af en toe nog in sprookjes en wonderen!

Ergens halverwege het jaar had ik dan die fantastische dronkemansgang, waardoor ik een dag of vijf in het ziekenhuis heb doorgebracht, en alweer mocht horen, dat het "fibro" was.

Ik panikeerde omdat ik vreesde dat ik niet in staat zou zijn te reizen naar Canada voor het trouwfeest van mijn zoon wat het evenement van het jaar moest worden.

Maar het ging heel goed, er was uiteraard de ferme klop nadien

En voor de rest, had ik wel meer energie, ging het beter met de benen. Begin november was ik zo goed gerecupeerd dat ik er al weer over ging nadenken om terug te gaan werken, jaja, dat overkomt me telkens als ik me een weekje goed voelt!

Ik vond het tijd, nu ik eindelijk eens zo "stabiel" was om eindelijk na zeven jaar elke dag deanxit slikken, er mee te kappen!

In het begin was ik nerveus, had heel veel energie, leefde op, tot ik alweer met een big slam op de grond terecht kwam. Hier zit ik nu vergaan van de pijn in mijn benen, mijn heup, energieloos mottig te wezen. Damn damn ik vrees dat ik zal moeten kiezen tussen pilletjes slikken en dik blijven en comfortabeler leven en minder pijn. Ik hou het nog even tussen het midden, zal nu eerst oudejaarsavond proberen te overleven want ik ben kok van dienst.

En dan smijten we dat jaar weg, onthouden alleen de goeie dingen ervan en kijken dan volle goeie moed uit naar een nieuw jaar en wat 2013 zal brengen, daar heb ik alleen het raden naar!