21-10-12

Het bejaardentehuis

Vandaag zag ik een uitzending op canvas over de service in bejaardentehuizen. Ik moet eerlijk zeggen, ik ben totaal van slag bij het zien van schrijnende beelden en het horen van de getuigenissen.

Deze doorlichting doet me naar adem happen, wetend dat mijn moeder misschien ooit ook naar zo'n instelling moet. Maar het is zo'n taboe om er met haar over te praten. Ze is in behandeling bij een neuroloog, maar we weten het verdikt nog niet en erger nog, ze is het zelf vergeten wat de dokter precies gezegd heeft. Is het parkinson of Alzheimer, een heel groot verschil. Ik durf het momenteel niet aan om achter haar rug om de dokter op te bellen. Volgende week moet ze testen doen en ik hoop dat ze het me dan zelf zal vertellen. Maar ik vrees voor Alzheimer.

Graag zou ik willen dat ze zelf een keuze maakt waar ze verpleegd wil worden als ze ooit in een toestand komt waar ze niet meer in staat zal zijn voor zichzelf te zorgen. Helaas lukt het moeilijk daar een gesprek rond te voeren omdat we haar gewoon in een bejaardentehuis willen droppen, wat totaal niet aan de orde is.

Nu ik die schrijnende beelden zag bloedt mijn hart en kan ik maar hopen dat het nog heel lang zal duren vooraleer we ons echt zorgen moeten maken.

17-09-12

Met één been in het vliegtuig.

Allerliefste schattigaards, nog 3 keer slapen en we vertrekken. Ik ben keihard bezig met rondcrossen van her naar der. Boodschappen, banken, schoonheidsspecialistjes, en nog veel onleuke dingen die moeten gedaan zijn voor we vertrekken.

Dus ik heb nu even geen tijd om te bloggen of jullie blogskes te lezen en dat wou ik jullie nog snel even laten weten

Ik ben niet van de planeet verdwenen, ik ga wel een beetje in de sky gaan hangen binnen een dag of drie, zo tussen hemel en aarde, want zwemmen zou te ver zijn en ook te nat .

Ik neem de vormen aan van een ferme stressbal hoewel ik goed weet dat dit helemaal niet nodig is, maar soit, ik zal maar gerust zijn eens ik op het vliegtuig zit.Ik ga proberen af en toe een kort blogje te schrijven met mijn zoon zijn laptop want ik zie het niet zitten om zelf mijn laptop mee te gaan sleuren, ik heb al mijn valiezen vol met chocolade, jenever, spekuloos, gentse cuberdons en nog meer van dat snoepgoed, want iedereen wil wel een pakje koekjes of iets, maar sinterklaas zijn valies zit vol en nu koop ik echt, echt niets meer. Groetjes en tot heel binnenkort!





20:09 Gepost door fibromindy in Actualiteit | Permalink | Commentaren (8) | Tags: op reis, canada, trouwfeest |  Facebook

07-09-12

Het stresskonijn in mij!

Als ik denk aan de nakende reis, is er niet alleen het verlangen om mijn zoon terug te zien, de omgeving waar ze wonen en de rondreis die ik voorbereid heb.

Er is ook de stress! Nu  moet je weten dat ik voor Fibro in mijn leven kwam, voor niets mijn handen omdraaide. Ik heb hotelschool gedaan , heb een restaurant gehad, heb gekookt voor grote groepen, allemaal kant van onze hielen, zeggen ze hier in West-vlaanderen!

Maar door die fibro ben ik absoluut niet meer stressbestendig. Ik voel dat ook puur lichamelijk, een beetje stress en mijn spieren gaan zich opspannen gelijk nen dweil dat je uitwingt en dat veroorzaakt serieus veel pijn. Dus doe ik geen dingen meer waardoor ik stress heb, maak ik het me in alles gemakkellijk, ik ban de stressfactoren uit mijn leven.

Maar ik moet bekennen dat het trouwfeest veel stress met zich meebrengt, omdat er zelf gekookt moet worden. Ik weet wat het inhoudt om voor een bende te koken en ik weet dat dit het best verloopt in een proffesionele keuken. IK ben er als de dood voor dat het zou mislukken, of dat ik die dag zo ziek zal zijn dat ik niet in staat zal zijn om te kunnen helpen en ik mezelf geëngageerd om de desserts te maken.

Een andere angst is dat het eten niet tot zijn recht zal komen als het gemaakt is van de dag ervoor, ik heb altijd zo veel mogelijk vers gemaakt.....

En toch, het is hun huwelijk, hun verantwoordelijkheid, en ik probeer wel goeie raad te geven, maar ik wil hun ideeën niet gaan afbreken. Ik kan alleen maar mijn vingers kruisen dat meneerke fibro medelijden met mij geeft en me eventjes gerust laat, zodat ik er kan staan om hen te helpen en dat ik nadien niet al te vermoeid zal zijn om toch nog van mijn reis te genieten Geef toe het zou zonde zijn, als ik elke dag krom van de pijn 200 à 300 km in die auto moet zitten en niet kan genieten van het mooie rondom mij.

Op hoop van zegen dus, probeer ik  nu alvast zoveel mogelijk te rusten, hoewel ik straks een uur moet rijden naar de kapper en daarna een uur terug, maar gelukkig ken ik de weg !

En ik prevel wel een schietgebedje dat alles op het feest naar wens mag verlopen, zodat ze tevreden zijn over hun dag, dat het een dag wordt om nooit meer te vergeten..........

04-09-12

Druk , druk

De drukte stijgt hier met de dag! Het lijkt wel of ik in tijdnood dreig te komen! Hoewel de fibro zich redelijk gedeisd houdt, heb ik het toch lastig met de vermoeidheid, die me soms om de oren slaapt!

Kiné, mutualiteiten, naar de post en nog een boodschapje doen in Tielt, en ik ben bekaf. Ik heb mezelf gedwongen vandaag om niet te slapen. De strijk die op de planning stond is gedaan en k heb het stof afgedaan wat ik normaal elke dindsdag doe tegen dat mijn poetshulp komt om woensdagvoormiddag.

Aja en uiteraard heb ik ook voor de kost gezorgd! Couscous met merguezen en t heeft jandorie gesmaakt!

Nu nog wat voorbereidingswerk voor Canada, ik heb beloofd om chocolademousse te maken voor hun dessertbuffetje. En ik maak ook pudding met spekuloos, dat was het lievelingsdessertje van mijn zoon, en de bruid in spe, wil absoluut dat ik pudding maak met koekskes! Ik heb het al heel mijn leven met pakskes gedaan en dat zal nu niet anders zijn. Imperial pudding. lekker on-gastronomisch, lekker fake, maar toch lekker!

Ik hoop alleen dat ik geen problemen krijg met het vermenigvuldigen van de ingredienten, want dat komt soms heel raar uit, en daar heb ik schrik voor , bij de receptuur van chocolademousse., het zou natuurlijk een ramp zijn moest ik een grote kom chocomousse in de vuilnisbak moet kieperen, k mag er niet aan denken! Want aheum, ik heb hotelschool gedaan , dat zou dus pure afgang zijn!

Misschien kan ik een recept van Pietje nemen, maar ik kan hem natuurlijk niet opbellen als ik nood zit! Misschien moet ik het gewoon eens uitproberen in grote hoeveelheid . Hoera, wie gaat dat allemaal opeten???

Of geef ik ergens een chocoladefestijn, haha, mneen, ik heb het daarvoor te druk, met allerlei. Naar de kapper, de schoonheidsspecialiste om te ontsnorren en mijn scheefgeschoren wenkbrouwen in orde te brengen. Ik heb mijn fibrobijeenkomst ook moeten uitstellen naar volgende week omdat ik donderdagavond naar de gebedswake moet van de vrouw van mijn dooppeter en ik wil daar echt wel bij zijn, omdat mijn dooppeter me regelmatig opbelt en hij me nauw aan het hart ligt.

O, en ik heb mezelf een cadeautje gekocht vandaag! De dvd, the kiterunner, de verfilming van het boek, de vliegeraar, k ben heel nieuwsgierig! Da's voor strakskes, nu wat receptjes bekijken!

02-09-12

blogmeeting met de "topwijven"

Gisteren was het dan eindelijk zo ver! Blogmeeting die een intiatief was van  Alice in wonderland . Helaas kon ze er uiteindelijk zelf niet bij zijn door een operatie.

Miss Carrie , een schat van een vrouw, was mijn privébegeleider van dienst en kwam me ophalen in Berchem, en namen van daaruit de tram naar het centrum. We kwamen voorbij een buurt die me totaal vreemd was, want toegeven als we naar Antwerpen komen doen we meestal de meir tot aan de groenplaats.

Het viel me voor het eerst op hoeveel allochtonen er eigenlijk in Antwerpen wonen en nu kan ik snappen dat zelf de niet vlaams-blokkers dat als een moeilijk punt beginnen te zien.

Ah ja, ik vergat nog bijna te zeggen , dat we Lj-ken ook al in de panos van het station hadden opgepikt. Het praten onder elkaar ging vlot , maar er was zoveel te vertellen dat ik erop attent was dat ik ook vooral luisterde naar de anderen en niet de grote klokke Roeland ging uithangen.

Op het terraske van quetzal de chocoladebar bij uitstek in Antwerpen zat Justmeetje al te wachten, allé zo noem ik haar altijd op haar blog. Haar nickname is justme3, maar dat klinkt niet als aanspreektitel, dus vind ik justmeetje leuker.

Ik trakteerde de jongedames voor mijn verjaardag en nam zelf een vanille-ijs met brownie-stukjes melkchocoladesaus en een kwak van die fluitjesslagroom uit een spuitbus en dat viel wel tegen , want dat voelt als happen in een luchtbel, geef me voor één keer dat ik zo'n dessert neem maar echte slagroom , maar soit, dat kon de pret niet bederven.

Ook Tita kwam ons vergezellen, ze had zich van haar werk gehaast. Hoewel ik haar blog nog niet lang volg, voelde ik me heel erg op mijn gemak. De tijd was te kort om alles te vertellen wat allemaal door mijn gedachten vloog. Een weekend samen zou misschien genoeg zijn om elkaar alles te vertellen, maar dat hadden onze mannen vast niet goed gevonden!

We hadden beloofd om Alice nog een bezoekske te brengen en het was toch al 5 uur tegen dat we de tram terugnamen die ons naar Berchem moest brengen , daar waar de auto van Miss Carrie geparkeerd stond. Ik voelde me even helemaal ingesloten onder zweten armen dat ik snel naar buiten keek om het claustrofobische gevoel weg te krijgen.

Alice stond ons uitbundig toe te zwaaien terwijl ik verwacht had dat ze eerder zieltogend na haar operatie nog in de zetel zou liggen! Het was een waar genoegen haar enthousiasme te zien. Fijn om kennis te maken van de liefde van haar leven waar ze zo fijn over kan schrijven, haar fab dog en uiteraard haar eigen zelve! Ze heeft een leuke frisse stem, en een uitgesproken vrolijkheid over zich. Het aangeboden glaasje wijn smaakte me en ook hier had ik nog een hele tijd kunnen blijven om te ballen over koken en restaurants, maar zover is het niet gekomen, wegens alweer te weinig tijd. Mijn laatste trein was om even voor 8 en die mocht ik zeker niet missen, maar we beslisten dan maar om toch te gaan voor die van 7 uur, zodat het voor mij niet al te laat zou zijn. Oja, ik vergat het bijna, ik kreeg een leuk geschenk van miss carrie voor mijn verjaardag, ik viel compleet uit de lucht, maar ik had haar gezegd dat mijn haardroger kapot was gesprongen en ze had me er prompt een nieuwe gekocht. Wat was ik verwend zeg!

Op de trein greep ik terug naar mijn boek en het was net niet uit tegen de tijd dat ik thuis kwam. Mijn mannetje was gaan vlaggen en toen ik snel een potje aiki noodles had opgewarmd begon mijn computer al te plongen en ging ik aan de chat. Uiteindelijk heb ik de laatste bladzijden van mijn boek gespaard tot net voor ik ging slapen, want hoe fit en monter ik me die dag gevoeld had, het had plaats gemaakt voor een loom en zalig gevoel van vermoeidheid en ik ben daarna ook zalig in slaap gevallen, Thanks topwijven!

08:52 Gepost door fibromindy in Actualiteit, Algemeen, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (12) | Tags: topwijven, blogmeeting, quetzal, bl |  Facebook

31-08-12

whoehaaa!

Ik ben helemaal in mijn nopjes vandaag! In tegenstelling tot verleden jaar toen ik 50 werd , geniet ik nu wel met volle teugen van mijn verjaardag!

De massa's berichtjes, sms-jes en kaartjes maken me blij! En het ontbijt deze morgen was ook superfijn! De dochter van mijn mannetje had voor een heerlijk ontbijt gezorgd! Ik apprecieer dat heel erg dat ze zoveel moeite heeft gedaan, vroeg opstaan, terwijl ze lekker kon uitslapen! Vers fruitsap, koffiekoeken een zacht gekookt eitje! Ja ik kon het wel smaken. Pure verwennerij , dat me een huppeltje deed maken!

Een leuk cadeau van mijn mannetje! We kunnen weer eens op weekend vertrekken eind oktober, wat zal alles snel gaan nu!

Morgen een blogmeeting met de topwijven, of wijvekes, want ze zijn allemaal een stuk jonger dan mij, maar ik zal me daar goed op mijn gemak voelen, tussen de "jeugd van tegenwoordig"!

Ik kijk er heel erg naar uit! Alleen jammer dat ons Alice er niet bij is wegens ziekte, maar geen nood na ons bezoek aan het chocoladehuize Quetzal gaan we bij Alice op bezoek, met zijn tweetjes . Want met al die zotte taarten zou het er misschien wel te luid aan toe gaan, hoewel ik waarschijnlijk de meeste decibels produceer, t zal dus effe dempen worden, en die tetteraar van mij een beetje de kop inslaan!

Deze avond is er nog een verrassing, ik moet niet koken, dus ik heb een vermoeden! Enfin, ik heb twee vermoedens, maar van één van mijn vermoedens heb ik gedroomd en dat heb ik op een papierke geschreven en in mijn portefeuille gestoken, dan kunnen we met zijn allen achterhalen als dromen soms uitkomen! Ik laat het jullie in elk geval weten!

Deze namiddag ga ik mee naar de kapper met Wim, aan wie ik mijn Tjippe heb toevertrouwd, ik hoop hem te zien, mijn hartje maakt al sprongetjes, maar hij kan nog bij zijn vader zitten , daar zat hij in een grote roedel tussen andere papegaaien , maar kapper ging hem bij hem thuis zetten.

Het zal me ook wel een beetje droevig maken, als ik hem terug zal zien, enfin, nog niet aan denken nu, maar mijn goed humeurke aanhouden!

Oja, nog iets leuks! Ik ben eindelijk terug een boek aan t lezen! De vliegeraar! En ik ben zo blij dat ik het verhaal kan volgen, ik zit er helemaal in. Het is al voor twee derden uitgelezen dus moet ik op zoek naar een ander boek om mee te nemen op het vliegtuig!

Bon, ik ben er mee weg!

26-08-12

Gastronomisch weekendje!

Ja ik weet het, vermageren zal niet lukken, en na het gastronomische weekendje , is er gelukkig geen weegschaal in de buurt!

We zijn niet weggegaan op weekend hoor, maar zaterdagavond zijn we uit eten geweest met de familie van mijn mannetje, de papa en de mama en de broer de kersverse schoonzuster in spe!

Het was een hele ontspannende avond in een leuk restaurant en een lekker 5 gangenmenu, met wijn en water naar believen. Ik wist alles best te smaken, en voelde me heel ontspannen, iets wat ik niet kan zeggen als ik met mijn eigen familie samen moet tafelen, omdat het er daar meestal heel erg luidruchtig aan te gaat.

En vandaag hebben we mijn moeder eens meegenomen naar Gent, ze wou daar al zo lang eens naartoe. Eerst dochter ophalen in haar huisje. Daarna naar een ondergrondse parking gereden en lekker de toerist uitgehangen , kuieren langs het water, en rondkijken naar de mooie gevels dat de stad rijk is.

In een Thais restaurantje genoot ik van een gewokte zeevruchtenschotel die heerlijk pikant was, maar net niet pikant genoeg om mezelf vuur te laten spuwen, ideaal dus.

Een koffietje in de Irish pub waar mijn moeder lakoniek verteld dat ze heel erg houdt van Ierse pubs, waarbij me met zijn allen elkaar aankijken, zo met de blik van, euh, mémé van 76 houdt van Irish pubs, ik ben dus voortgeplant uit een moeder die moderner is dan ik dacht, damn, daarmee dat ik me zelf ook nog steeds zo jong voel, ( allee in mijn koppeke hé,  da lijf da voelt tachtig).

Uitgewandeld pikken we onze auto op en rijden met dochterlief naar huis waar ze ons een heerlijk dessertje voorschoteld. Lekkere zachte nougeat, gesneden van die italiaanse nougeat in de vorm van een groot taartstuk. Dit samen op een bordje met lekker roomijs van karamel , een toef slagroom en een drankje die ze in Ierland a baby guiness noemen. het drankje bestaat uit onderaan kahlua en bovenaan baileys , waardoor het er inderdaad uitziet als een klein gevuld guinessglaasje! Jaja een pure verwennerij, die het aantal calorieën in mijn lijf alweer flink de hoogte injagen! Ach ja, gelukkig had ik met twee boterhammetjes genoeg deze avond! Genoeg gegeten voor vandaag! Maar wel ferm genoten!