25-11-13

En we draaien met de heupjes en we zijn zo blij!

Straks ga ik op controle naar de heupjesdokter! Ik heb veel zin om zijn kabinet binnen te springen, met een zwiertje in de heupen! Want een wonder is geschied! Ik ben sinds verleden week pijnvrij; Tenminste wat de pijn in mijn heup betreft. De fibropijntjes blijven uiteraard. 

Maar ik wandel voor het eerst weer zonder mijn stok, en mijn beste maatje treurt er niet om. 

Ik neem hem veiligheidshalve toch altijd mee in de wagen. Tot nu toe heb ik slechts kleine afstanden gewandeld. De tour van de lidl, die ik vroeger niet stokloos kon aflopen.Eigenlijk heb ik meer zin, om het doktersbezoek af te blazen, maar bon, afspraak is afspraak. 

Ik weet uiteraard niet hoe lang mijn prille geluk zal duren, want de cortisonespuit doet zijn werk. En ik weet niet wanneer de pret uit zal zijn. Maar we zijn in feeststemming en gaan daar voorlopig eventjes niet aan denken.

Alleen zit ik nog steeds opgezadeld met die vervelende kuch in mijn keel, ik geloof dat het een pad is in mijn keel in plaats van een kikker! Echt niet te doen.

Ik dacht dat het aan mijn schildklier lag, maar bloed is getest en alles bleek in orde! Jammer genoeg, want ik had stiekem gehoopt dat ik er met een pilletje vanaf zou komen, en dat ik ook een boosdoener had gevonden voor mijn gewichtistoename, nml ook mevrouwtje schildklier. 

Toeme, en ik die dacht dat ik mijn overtollige kilo's ook ging kunnen bestrijden met één euthyrokske per dag. Damn. Maar ik ga toch eens die knop moeten kunnen omdraaien! Maar eerst het gevecht tegen mijn grijze zone winnen. En ik kan geen twee oorlogen tegelijk uitvechten , nietwaar! Of maak ik mezelf wat wijs???



23-11-13

Wiswasjes

  • Vandaag heb ik besloten om zelf geen fois gras meer te kopen of te kiezen op restaurant. Als er bij een uitnodiging op mijn bord ligt, ga ik het wel opeten, want ik vind het wel keilekker, maar na het zien van al die filmpjes over het kweken van de ganzen, zeg ik neen, dank u, niet meer voor mij.

  • Vandaag vroeg ik me af , of een dashondje, je weet wel zo eentje met korte pootjes eigenlijk geen mindervalide hondje is. Die beestjes moeten enorm belemmerd worden in het wandelen. Ze zeggen dat alle dierenras een bepaald doel heeft, maar k weet begot niet welk nut die hondjes met korte pootjes hebben.

  • Het moet erg zijn als dwerg geboren te worden, toch ken ik een heel gelukkig koppel, waarvan het meisje geen dwerg is, maar ik geef blozend toe, dat ik soms denk, "hoe doen ze het?" ( Waarmee ik op de sex doel.)

  • Ik toch eens graag en dag als man zou willen doorbrengen. Ik wou als kind altijd "staand plassen" gelijk mijn broers, maar dan liep het warme sopje langs mijn benen naar beneden en dat was geen aanrader! 

  • Ik zo graag eens al wat versleten is zou willen weggooien, handdoeken waar je haast kan doorkijken, tafelnappen met vlekken die niet meer uitkunnen, maar toch blijf gebruiken. Ook keukengerief, houten lepels die al een metamorphose hebben ondergaan enz. Maar als je dan gaat rekenen wat dit allemaal zou kosten, ik toch de oude dingen blijf gebruiken.

  • Ik eigenlijk met kerst eens gewoon een pannenkoekenbak wil houden, met warme chocomelk, slagroom en marshmellows, maar het eigenlijk niet durf omdat ze gewoon zijn om eten te krijgen en ik niet als een gierigaard wil overkomen.

  • Wij dit jaar vluchten van kerst, omdat ik het moeilijk heb dat mijn zoon er niet bij is.

  • Wij dit jaar Sinterkerst vieren, omdat het voor iedereen beter uitkomt .

  • Ik dit jaar een verlanglijstje ga maken voor mezelf , maar ik hoef niet alles te krijgen.

  • Ik eigenlijk geen fluit om mode geef, omdat ik meestal de luxe van het kiezen niet heb wegens mijn grote maat. En wat ik dan wel mooi vind is dan weer veel te duur voor mij.

  • Ik heel blij ben dat er al een paar uitjes op het programma staan voor volgend jaar en ik zo iets heb om naar uit te kijken. Niets meer deprimerend dan een lege agenda.

  • Dat ik een vliegtuig in mijn buik heb , en een jaar niet "gevlogen" een jaar "niet geleefd "vind.
  • Toen ik hoorde dat de sint niet bestond, ik absoluut niet geloofde dat mijn ouders dat speelgoed kochten, want ze waren heel streng en ik dat moment niet besefte dat ze me graag zagen.
  • Ik vroeger altijd dacht dat ik geadopteerd was, omdat ik totaal anders voelde dan de rest van mijn familie.
  • Dat ik barbies voor mijn dochter kocht omdat ik er zelf nooit geen had gekregen.
  • Dat ik het vreselijk vind om al 52 jaar te zijn en te weten dat de volgende tram, tram 6 is! 
  • Ik totaal niet overweg ken , met apps, i phones, en pinterest 

18:14 Gepost door fibromindy in gekke kronkels | Permalink | Commentaren (10) | Tags: allerlei, wiswasjes, weetjes, rare kronkels |  Facebook

10-11-13

In de krochten van Google

Vandaag stille zondag want de kinderen zijn er niet, en dan maak ik van die stille zondag ook maar meteen een luie zondag

Veel meer dan koken, wat was wegleggen en witlof en ham klaargemaakt voor morgen, heb ik niet gedaan. T is dus echt "luie zondag", maar ik lieg immers nooit, zelfs niet op mijn blog.

Maar soit, we gaan niet het niet over mijn karaktertrekken hebben, maar over wat ik tijdens mijn lui zijn dan toch doe! Ik kan me voorstellen dan je nog luier dan mij moet zijn om een hele dag als een versteend beeld te zitten.

Maar ik beweeg mijn handjes nog en heb me eens begeven naar de diepere krochten van Google.

Deze voormiddag heb ik me verdiept in de medicinale cannabis en dat op aanvraag van een lotgenootje. Ik ben er al uit dat het heel omslachtig is om zelf wiet te gaan kweken en daar geneeskundige olie van te maken. Maar het tegenstrijdige aan cannabis is dat je er wel mag bezitten, oftewel 5 gram, oftewel één plant per persoon. Dat is legaal. Maar dat je toch eerst illegaal zaadjes en gerief moet gaan kopen om legaal te kunnen doen. Weer typisch Belgisch zeker. Laat ons zeggen dat ik al zover ben afgedaald in de kelders van google, om te weten, hoe ik eraan kan geraken. Deze info wordt dus aan mijn lotgenootje doorgespeeld. Ja als ik zo'n vraag krijg , doe ik daar research naar, maar of ik dat ooit zelf zal uittesten, is nog maar de vraag. Het feit dat ik adhd heb, maakt mij al zot en gestoord genoeg. Wie weet wat het met mij zou uitspoken.

Deze namiddag ben ik namen beginnen googelen, en ben te weten gekomen, dat de viswinkel waar ik vroeger werkte, overgenomen is door de dochter, en dat het koppel waarvoor ik indertijd werkte uit elkaar is, want ik heb de man gegoogeld en die zit op datingssite, Sherlock Chrissebie doet dus grondig haar werk.

Ik heb ook gezien dat mijn vroeger restaurant een website heeft al vind ik die heel zwak, maar soit, en ze hebben ook nieuwe meubelen. Maar dat zal na al die jaren ook wel nodig geweest zijn.

Van mezelf ben ik te weten gekomen, dat ik ook in  Californie woon. Ook een verdacht facebook profiel op mijn naam, éen of andere exotische schoonheid, met weinig vrienden en info, mmm, moet ik eens nader bekijken.

 

Ik ben ook ergens hoofdverpleegkundige en stafmedewerker zorg  W.Z.C. Moervaartheem. hier is mijn familienaam wel van elkaar geschreven. Gelukkig maar, want ik kan geen bloed zien! Laat staan etterwonden en zo van die toestanden!

Er staat ook een pinterest account en een netlogaccount van de Exotische Christa Vanhecke en

er staat nog een website op, die ik indertijd moest maken tijdens de lessen dreamweaver. Een cursus waar ik eigenlijk nooit iets mee gedaan heb. Het was de bedoeling om een website te maken voor de winkel, maar ik heb de winkel stopgezet wegens trouwplannen alvorens mijn website ooit is afgeraakt.

En er staan op foto's op, van mezelf, krantenartikels over intervieuws die ik ooit gaf, toen ik met de praatgroep gestart ben. Ja, ik wist niet dat ik zo alom tegenwoordig was bij Google.

Maar graven we niet allemaal graag eens naar info over ons eerste lief, of klasgenoten. Of mag ik hier alleen voor mezelf spreken?

 

 

 

06-11-13

Kom binnen!

Kom binnen, kom binnen , het circus gaat beginnen! Ga zitten in de kring, of pak ne stoel en bekijk dat stukske mens vol zelfbeklag! In het midden tussen het feestgedruis van circusklanken, zit ze daar de zielepoot, te janken als een klein kind, dat zich gesneden heeft aan een scherpe steen! Geen kind is dat! Een vrouwmens stevig gebouwd, met grote handen, lange benen, waarvan je denken zou , die kan de wereld aan! Ze zit tussen twee vrolijke acts in, vroeger was ze zelf een clown, een koorddanser en ijslollieverkoopster! Vriendelijk verkocht ze ijs aan de drummende massa's kinderen. Geduldig en blijvend lachen. Vandaag is er geen lach, geen vrolijke snoet, zelfs geen blosje rood op de wangen. Er is alleen pijn en wanhoop en gebrek aan levenslust! Zichzelf ergens verloren in het dwalen tussen goede en kwade dagen. ER is alleen nog de uitzichtloosheid, die grijnzend naar haar lacht, en met een vals zoetgevooisde stem en kreunt , je raakt me nooit meer kwijt. Lang heeft ze blijven koorddansen, tot haar benen het begaven, en ze op haar smoeltje lag. Maar mankend kon ze clown nog spelen. Steeds minder vaak raakt ze nog in die kleren, en vergeet de blos te zetten op haar wangen. Kijk haar daar midden de piste hopeloos te zijn. In de verte hoort ze valse circusdirecteur, die roept dat ze niets meer kan! Ik kan niet uit dit circus weg, maar ik wil nu wel van die piste weg! Om op te blinken mijn wangen, en mijn grote schoenen weer aan te doen, en verder te gaan met de leuke dingen.

03-11-13

Doktertje spelen!

Omdat ik vandaag geen zin heb in geklaag over mijn helse nachtelijke pijnen in mijn heup. En ook heel mijn Maastrichts verhaal niet uit de doeken wil doen. We hebben veel geshopt, Een paar leuke Caféetjes bezocht, lekkere Ik etentjes gehad. Maar voor de rest valt daar niet veel over te vertellen.Soit

Vandaar dat ik weer een verhaaltje uit de oude doos wil halen. Een beetje jeugsentiment stemt me vrolijk!

Eén van de meest geniepige en meest verzwegen kinderspelletjes is "het doktertje spelen". We hebben het allemaal al gedaan, maar we blozen als we het moeten toegeven.

Nu soit, op een dag, vroegen mijn broers om doktertje te spelen. Noch moeder, noch vader was thuis, en dit leek ons het unieke moment om dit spelletje te spelen! Ik weet niet meer precies wie wat was, verpleger, assistent en dokter!

Wat ik wel nog weet is dat ik de patient was. Eerst zat ik keurig in de wachtzaal met een strip, tot ik in het dokterscabinet werd binnengeroepen; En ja, t was buikpijn, ( zoals gewoonlijk trouwens! Ik was ook gespecialiseerd in zwangerschappen! )

Ik mocht me uitkleden, en de dokters en de assistent legden me op de onderzoektafel. Dat was namelijk de keukentafel waar de kussens uit onze kunstlederen goudkleurige ( OMG ) zetels op lagen. Ik stapte op een krukje op de tafel die door de kussens heel hoog leek!

Ik werd door de dokter en de assistent grondig onderzocht, geen enkel plaatsje op mijn lijf werd gespaard. En ik kreeg een diagnose!

Ik weet begot niet meer wat die was, maar ik herinner me nog al te goed, de kuur die ik moest ondergaan! Ik werd van boven tot onder ingewreven met talkpoeder. De schudbus met talk zorgden voor geweldige witte wolken in de keuken, hoestbuien van deze kleine sproetekop. Dan werd het goed overal goed over mijn lichaam verdeeld tot ik er uitzag , tja als een ingetalkt kind van een jaar of 7 vermoed ik .

Heel de keukenvloer was bedekt met talk, vol voetstappen. Het leek wel een dun sneeuwtapijt!

En toen ........................., wel toen,..........................kwam mijn moeder binnen!

En daar lag ik , helemaal ingetalkt en ik raakte niet meteen meer van die tafel! Ik zie nog steeds haar vooral verontwaardigde gezicht! Ze wist niet hoe ze moest reageren en ik vond het heel vreemd, dat ze niet eens echt kwaad was!

Ik raapte mijn kleertjes samen en deed wat ze vroeg, de talk gaan afwassen en mijn kleren aandoen. En voor de rest van de dag durfde ik me nog met moeite tonen. Ik zat braafjes in mijn kamer mijn hoofd in mijn boek verscholen. En ik leek ineens wel het braafste kind van de wereld te zijn!

En nu wil ik wel heeeeeel graag van jullie weten wie de durvers onder jullie zijn en wie ook doktertje speelde in zijn kindertijd!

doktertje spelen,helemaal bloot,talkpoeder,taboe

 

 

 

28-10-13

Het hyperkind van weleer!

pipi.jpg 

Ik denk wel dat ik het al eens gehad heb over mijn adhd. Als kind heb ik dan ook behoorlijke stunten uitgestoken! Dingen waar ik meestal slaag door kreeg, of op zijn minst straf! Want het hoorde niet , en al helemaal niet voor een meisje! Maar eerlijk, ik voelde me eerder een pipi langkous. Ik speelde liever spelletjes met jongens, in het slijk, het bos, in de mais, enfin.

Mijn nichten lieten me niet met hun fijne barbies spelen omdat ik die stuk zou maken! En toen zij prinses en Koningin wilden spelen, wou ik altijd "de knecht " zijn. Ik had geen zin in fijne prinsessemaniertjes. Ik mocht lekker boers zijn, wijdbeens lopen, en ik mocht vuil zijn!

 

Maar meestal speelde ik met mijn broers. Als kind woonde ik in de houtzagerij van mijn grootouders. We beleefden dolle avonturen. Gelukkig was ik dan al hooggevoelig aan lawaai, zodat ik steevast wegliep uit het zaagkot, en gelukkig nog al mijn vingers, tenen , armen en benen heb.

 

Het liefst speelden we verstoppertje, en  de hooggestapelde planken, was het walhalla voor de avontuurlijke verstoppertjes-spelers!

Heel erg gevaarlijk! Maar neen, dat had ik niet door! Ik genoot van de reuk van het hout dat lag te drogen met latten tussen alle planken in. En onze kleine deugniet kon daar net tussen met haar sandaaltjes, alof ik een trap op liep. 100 beschermengelen moet ik gehad hebben! Nooit is iets omgekeerd, van de stapels van 3à 4 meter hoog!

Dan was er nog het kot waar het zagemeel toekwam dat werd afgezuigd door de machines.We rollebolden in het fijne zagemeel, het rook zo lekker! We catchten, we maakten holletjes en kropen ook daar in! Gelukkig stonden die honderd engelbewaarders al weer achter mijn rug!

 

Toen we verhuisden, naar ons ouderlijk huis, moesten we nieuwe spelletjes verzinnen. We gingen meikevers vangen bij valavond. We kropen door de beken, die laag stonden, op zoek naar stekelvisjes en kikkervisjes!

Ontelbare keren ben ik met kikkervisjes thuisgekomen, maar er is bij mijn weten nooit een echte kikker uitgekomen!

 

Ik vond het zalig om op trektocht te gaan, te vechten met mijn broers en hun vriendjes! Ja die vriendjes vond ik best interessant! Maar op gebied van vriendjes was ik dan weer een laatbloeier. Omdat ik ook liever stoeide met de jongens, dan vrijen en flirten. Ik was een echt, jongens-menske.

Maar het probleem was, ik mocht dat niet zijn! A neen, mijn ouders hadden al drie zonen, ze hoefden er geen vierden en wilden dan ook persé dat ik een echt meisje werd! En daarom werd ik niet als een gelijke behandeld als mijn broers! Met andere woorden , ik kreeg slaag , terwijl zij er mee zaten te lachen!

Ik was ook een ontzettende sprinkhaan, kon met de meeste moeite niet stil zitten! Ik was constant aan het springen in een elastiek die ik rond twee stoelen hing. En ik zat meer ondersteboven in de zetel dan normaal!

 

De kinderen uit de klas vonden me leuk omdat ik altijd voor wat "ambiance" zorgde , door mijn impulsiviteit flapte ik er soms vanalles uit!

Het leukste in de klas vond ik "spreekbeurten " geven. Ik had eens iets voorbereid over de aardappel. Ik had er uiteraard ene mee en die stak in een plastiek zak in mijn schoolbank. Maar aangezien mijn achternaam begint met een V, was ik altijd bijna de laatste van de klas tegen dat het mijn beurt was.

 

Toen het eindelijk "mijn " moment was, stapte ik blij de trede op, begon aan mijn intro. Maar toen ik mijn hand iin de plastiekzak stak was één van mijn aardappelen rot, en de tweede stak vol met tentakels, allée die had wortel geschoten! Hilariteit alom, toen ik daar stond gekke bekken te trekken met mijn vieze handen voor me uitgestoken!

 

Aja, en ik heb nog een echte aap gehad ook! Maar die mocht ik niet houden omdat hij bestemd was voor de zoo in Dadizele. Ik vond mijn vader toen een heel wreed man, dat ik het beest moest afstaan toen ik er zo gehecht aan was!

 

 

17:42 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pipi langkous, adhd, jongensstreken |  Facebook

25-10-13

Een inbreker ten huize Chrissebie!

Ik ben de gelukkige bezitter van een infraroodcabine. En die gebruik ik helaas te weinig, maar o wee, als ik gezegend ben met erge pijn, weet ik letterlijk wel waar ik moet kruipen van de pijn. Ja, in die cabine dus!

 

Ik nam mijn fles water mee naar boven, en dacht dat mijn badjas aan mijn haakje in de slaapkamer hing. Legde een cd-ke op, liet de sauna wat opwarmen. En terwijl dat ding aan het opwarmen was, legde ik de was op zijn plaats, ik zou de wasmand dan later terug naar beneden meenemen.

 

Als ik geen boek aan het lezen ben, lees ik oude strips . Met een kiekeboe, ben ik meestal zoet tot het eind van mijn sessie.

 

Ik legde mijn pijama op bed en verdween in mijn naakie mijn kotteke in! Ondertussen luisterde ik naar de fijne soundtrack van de film , the broken circle break down, ( ik hoop dat ik het goed schrijf).

 

Halverwege mijn sessie hoorde ik gestommel in huis.Maar ik las gewoon verder. Tot ik ineens wakker schoot en bedacht, dat er niemand thuis was.Kids naar school, Wim gaan werken. En ik vermoedde dat ons Pebbles niet zoveel lawaai kon ontketenen.

 

Mijn hersentjes sloegen Tilt en ik bedacht wat ik kon doen. Mijn stok lag beneden, geen wapens in de kamer, ( in heel ons huis niet trouwens. ) Ik kroop heel stillekes mijn zweethutje uit, trok mijn piama aan, want geef nu toe, je gaat inbrekers niet naakt te lijf!

Het enige wat ik zag, waarmee ik me een beetje mee kon verdedigen , was die wasmand! Al realiseerde ik me al snel, dat die wasmand al zeker niet kogelvrij was. En ze er dwars doorheen zou vliegen. Maar ik hoopte dat de richting van de kogel in elk geval al zou verstoord zijn, en wel ergens zou afschampen.

Ik kwam heel stilletjes de trap af, met de wasmand voor me , als een schild. Voorlopig was het stil. Ik dacht dat ze misschien alweer vertrokken waren . Ik rook parfum, vrouwenparfum!!! Ik dacht ineens dat ik een vrouw misschien wel meester zou kunnen en terzelvertijd realiseerde ik me totaal niet, dat het misschien een man en een vrouw was.

 

Ik verschoot van mezelf, dat ik het durfde om helemaal tot in het hol van de leeuw te komen. Het kwam bij mij gewoon niet op, of ik niet beter, boven was gebleven, tot ik geen lawaai meer hoorde. Blijkbaar ben ik toch moediger dan ik dacht.

 

Ineens schoot daar iemand uit de keuken, de living binnen! Mijn hart sloeg over van angst, maar toen schoot ik in de lach, toen ik merkte dat het Elisabeth was!

Ik was natuurlijk alweer eens vergeten dat zij op donderdagmorgen geen les had, en terugkeerde van het paardrijden! Eind goed al goed! Maar ze hebben hier thuis wel gelachen, met de wasmand als verdedigingsmiddel! Het zal nog wel een beetje blijven meegaan!

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende