03-11-13

Doktertje spelen!

Omdat ik vandaag geen zin heb in geklaag over mijn helse nachtelijke pijnen in mijn heup. En ook heel mijn Maastrichts verhaal niet uit de doeken wil doen. We hebben veel geshopt, Een paar leuke Caféetjes bezocht, lekkere Ik etentjes gehad. Maar voor de rest valt daar niet veel over te vertellen.Soit

Vandaar dat ik weer een verhaaltje uit de oude doos wil halen. Een beetje jeugsentiment stemt me vrolijk!

Eén van de meest geniepige en meest verzwegen kinderspelletjes is "het doktertje spelen". We hebben het allemaal al gedaan, maar we blozen als we het moeten toegeven.

Nu soit, op een dag, vroegen mijn broers om doktertje te spelen. Noch moeder, noch vader was thuis, en dit leek ons het unieke moment om dit spelletje te spelen! Ik weet niet meer precies wie wat was, verpleger, assistent en dokter!

Wat ik wel nog weet is dat ik de patient was. Eerst zat ik keurig in de wachtzaal met een strip, tot ik in het dokterscabinet werd binnengeroepen; En ja, t was buikpijn, ( zoals gewoonlijk trouwens! Ik was ook gespecialiseerd in zwangerschappen! )

Ik mocht me uitkleden, en de dokters en de assistent legden me op de onderzoektafel. Dat was namelijk de keukentafel waar de kussens uit onze kunstlederen goudkleurige ( OMG ) zetels op lagen. Ik stapte op een krukje op de tafel die door de kussens heel hoog leek!

Ik werd door de dokter en de assistent grondig onderzocht, geen enkel plaatsje op mijn lijf werd gespaard. En ik kreeg een diagnose!

Ik weet begot niet meer wat die was, maar ik herinner me nog al te goed, de kuur die ik moest ondergaan! Ik werd van boven tot onder ingewreven met talkpoeder. De schudbus met talk zorgden voor geweldige witte wolken in de keuken, hoestbuien van deze kleine sproetekop. Dan werd het goed overal goed over mijn lichaam verdeeld tot ik er uitzag , tja als een ingetalkt kind van een jaar of 7 vermoed ik .

Heel de keukenvloer was bedekt met talk, vol voetstappen. Het leek wel een dun sneeuwtapijt!

En toen ........................., wel toen,..........................kwam mijn moeder binnen!

En daar lag ik , helemaal ingetalkt en ik raakte niet meteen meer van die tafel! Ik zie nog steeds haar vooral verontwaardigde gezicht! Ze wist niet hoe ze moest reageren en ik vond het heel vreemd, dat ze niet eens echt kwaad was!

Ik raapte mijn kleertjes samen en deed wat ze vroeg, de talk gaan afwassen en mijn kleren aandoen. En voor de rest van de dag durfde ik me nog met moeite tonen. Ik zat braafjes in mijn kamer mijn hoofd in mijn boek verscholen. En ik leek ineens wel het braafste kind van de wereld te zijn!

En nu wil ik wel heeeeeel graag van jullie weten wie de durvers onder jullie zijn en wie ook doktertje speelde in zijn kindertijd!

doktertje spelen,helemaal bloot,talkpoeder,taboe

 

 

 

29-10-13

update!

Het leuke verhaaltje dat ik normaal vandaag ging schrijven, moet hier even plaats maken voor minder goed nieuws!

Ik ben vandaag opgeroepen geweest om naar de adviseur te gaan en ik krijg prompt te horen dat ik eind januari van de ziekenkas vlieg. Dat het niet zijn beslissing is, maar die van het risiv.

Ik had nog recente doktersverslagen mee, en met tegenzin, heeft hij die nog gelezen en ik zag hem één en ander typen, maar ik weet niet wat.

Ik ben dan beginnen discussiëren met hem dat ze me toch niet van de ziekenkas kunnen zwieren, zonder dat ze me onderzoeken of zo. En toen begon hij dat ik maar opgeroepen zou worden, binnen 4 maand of zo.

Nu moet ik eerlijk bekennen dat hij wel vriendelijk was, maar toch vertrouw ik hem niet. Ik ben deze namiddag gaan informeren naar de vakbond wat me te doen staat.

En volgende week ga ik naar de ziekenkas om dat dossier in te kijken! Ik wil weten of meneerke alles wel heeft doorgestuurd. Want hij gaf me de belangrijkste brief terug, deze van de psychiater, waar er zwart op wit opstond, dat ze me niet meer in staat acht, om nog te werken in de toekomst.

En weet je? We gaan morgen drie dagen naar Maastricht, en ik laat die dagen niet bederven door dat slechte nieuws!

Ik gun het de leukerds van het risiv niet een ook het adviseurke niet! En als die brief in mijn bus valt, wel dan zal ik me eens zorgen beginnen maken.

Nu zal ik genieten van het feit dat ik door de inspuitingen die ik vijf dagen na elkaar gekregen heb , al veel beter ben. Ik zal er wel in slagen om te wandelen in Maastricht, ( wat verleden week niet gekund zou hebben)

En ik laat dit door niemand, afpakken! Voila si, Fibromindy heeft gesproken!

 

18:15 Gepost door fibromindy in Algemeen, stomme fibro | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

28-10-13

Het hyperkind van weleer!

pipi.jpg 

Ik denk wel dat ik het al eens gehad heb over mijn adhd. Als kind heb ik dan ook behoorlijke stunten uitgestoken! Dingen waar ik meestal slaag door kreeg, of op zijn minst straf! Want het hoorde niet , en al helemaal niet voor een meisje! Maar eerlijk, ik voelde me eerder een pipi langkous. Ik speelde liever spelletjes met jongens, in het slijk, het bos, in de mais, enfin.

Mijn nichten lieten me niet met hun fijne barbies spelen omdat ik die stuk zou maken! En toen zij prinses en Koningin wilden spelen, wou ik altijd "de knecht " zijn. Ik had geen zin in fijne prinsessemaniertjes. Ik mocht lekker boers zijn, wijdbeens lopen, en ik mocht vuil zijn!

 

Maar meestal speelde ik met mijn broers. Als kind woonde ik in de houtzagerij van mijn grootouders. We beleefden dolle avonturen. Gelukkig was ik dan al hooggevoelig aan lawaai, zodat ik steevast wegliep uit het zaagkot, en gelukkig nog al mijn vingers, tenen , armen en benen heb.

 

Het liefst speelden we verstoppertje, en  de hooggestapelde planken, was het walhalla voor de avontuurlijke verstoppertjes-spelers!

Heel erg gevaarlijk! Maar neen, dat had ik niet door! Ik genoot van de reuk van het hout dat lag te drogen met latten tussen alle planken in. En onze kleine deugniet kon daar net tussen met haar sandaaltjes, alof ik een trap op liep. 100 beschermengelen moet ik gehad hebben! Nooit is iets omgekeerd, van de stapels van 3à 4 meter hoog!

Dan was er nog het kot waar het zagemeel toekwam dat werd afgezuigd door de machines.We rollebolden in het fijne zagemeel, het rook zo lekker! We catchten, we maakten holletjes en kropen ook daar in! Gelukkig stonden die honderd engelbewaarders al weer achter mijn rug!

 

Toen we verhuisden, naar ons ouderlijk huis, moesten we nieuwe spelletjes verzinnen. We gingen meikevers vangen bij valavond. We kropen door de beken, die laag stonden, op zoek naar stekelvisjes en kikkervisjes!

Ontelbare keren ben ik met kikkervisjes thuisgekomen, maar er is bij mijn weten nooit een echte kikker uitgekomen!

 

Ik vond het zalig om op trektocht te gaan, te vechten met mijn broers en hun vriendjes! Ja die vriendjes vond ik best interessant! Maar op gebied van vriendjes was ik dan weer een laatbloeier. Omdat ik ook liever stoeide met de jongens, dan vrijen en flirten. Ik was een echt, jongens-menske.

Maar het probleem was, ik mocht dat niet zijn! A neen, mijn ouders hadden al drie zonen, ze hoefden er geen vierden en wilden dan ook persé dat ik een echt meisje werd! En daarom werd ik niet als een gelijke behandeld als mijn broers! Met andere woorden , ik kreeg slaag , terwijl zij er mee zaten te lachen!

Ik was ook een ontzettende sprinkhaan, kon met de meeste moeite niet stil zitten! Ik was constant aan het springen in een elastiek die ik rond twee stoelen hing. En ik zat meer ondersteboven in de zetel dan normaal!

 

De kinderen uit de klas vonden me leuk omdat ik altijd voor wat "ambiance" zorgde , door mijn impulsiviteit flapte ik er soms vanalles uit!

Het leukste in de klas vond ik "spreekbeurten " geven. Ik had eens iets voorbereid over de aardappel. Ik had er uiteraard ene mee en die stak in een plastiek zak in mijn schoolbank. Maar aangezien mijn achternaam begint met een V, was ik altijd bijna de laatste van de klas tegen dat het mijn beurt was.

 

Toen het eindelijk "mijn " moment was, stapte ik blij de trede op, begon aan mijn intro. Maar toen ik mijn hand iin de plastiekzak stak was één van mijn aardappelen rot, en de tweede stak vol met tentakels, allée die had wortel geschoten! Hilariteit alom, toen ik daar stond gekke bekken te trekken met mijn vieze handen voor me uitgestoken!

 

Aja, en ik heb nog een echte aap gehad ook! Maar die mocht ik niet houden omdat hij bestemd was voor de zoo in Dadizele. Ik vond mijn vader toen een heel wreed man, dat ik het beest moest afstaan toen ik er zo gehecht aan was!

 

 

17:42 Gepost door fibromindy in Algemeen, gekke kronkels | Permalink | Commentaren (5) | Tags: pipi langkous, adhd, jongensstreken |  Facebook

27-10-13

Over wishing lists en bucketlists

Bij een paar medeblogsterkes, las ik leuke postjes in verband met " things to do voor je 40 ste, of je 30ste". Wel, ik zit nog een trap hoger, voor mij things to do voor mijn 60ste en geef toe, dat klinkt toch ontzettend oud! Jeezemina, ik zit op tram 5, en verlang langs geen kanten naar tram 6.

Echte lijstjes heb ik nooit gemaakt, toch in elk geval niet opgeschreven.

Wat betreft , voor mijn dertigste was er weinig "te wishen". Ik zat keihard te werken in ons restaurant en had twee kleine kinderen. Voor wishing lists was er geen tijd en geen geld. En ik had toen eigenlijk maar één grote "wish" en dat was dat mijn toenmalige echtgenoot de drank zou opgeven.

Maar ondanks de vele pogingen en de vele opnames, is die wish voor mij niet in vervulling gegaan. Er is uiteindelijk een echtscheiding uit voortgevloeid.

Tussen mijn 40 ste en 50ste heb ik eigenlijk het meeste van mijn wishes waargemaakt, met of zonder hulp en geluk dat zomaar uit de lucht kwam gevallen.

-Ik ben uiteindelijk gescheiden

-Ik leerde Wim kennen,

-Ik leerde opnieuw van het leven genieten. Gingen vaak naar optredens, comedie, op restaurant, naar de cinema. Want vroeger kon ik nooit weg op zaterdagavond. Ineens ging ik vanalles doen op zaterdagavond, en genoot van massa's nieuwe dingen.

-Samen maakten we mooie reizen. San Fransisco, ( gewonnen door een schrijfwedstrijd), Marrakech, ( voor een prikje kunnen afkopen van mijn moeder) , cruise op de Nijl, Sharm el Sheik, Istanbul, tunesie,  en massa's kleine tripjes voor een paar dagen.

-We trouwden en dan nog wel op mijn droombestemming : Mauritius. Dat was een droom sinds mijn 18 jaar, om daar naartoe te gaan en door het winnen van een wedstrijd op Stubru kwam die wens in vervulling.

- En dan was er fibro op het einde van mijn rit op tram 4 en dan vertrok ook mijn zoon naar Canada.

Mijn leven en ook dat van gans ons gezin, en de meeste andere dromen die ik had moesten plaats maken voor het huwelijk in Canada, konden niet vanwege meneerke Fibro en financiele gevolgen daarvan. En eerlijk. Ik doe het hier nu een dag met de keer, niet te ver vooruit kijken . Veel dingen vielen weg, zoals gaan schaatsen, waar ik vroeger goed in was. Skieën en voor de rest was ik gerust niet echt een sportieveling en al helemaal geen danser, dus die dingen mis ik dus niet, nog een voordeel.

En, wat na mijn 50 ste dan? Wat heb ik dan nog uitgespookt om ons leven leuk te maken in de momenten dat het kon.

-zijn uit eten geweest naar den 3-sterren-restaurant, ( wat ik ook wou doen, once in a lifetime )

-Zijn we twee jaar na elkaar naar Canada geweest.

-stond er veel in het teken van mijn gezondheid. Zo kocht ik een infraroodsauna om mijn toestand te verbeteren, maar andere plannen moesten dan sneuvelen.

- Zijn we naar New York geweest, omdat dit ook een droom van mij was. Ik had het toen lichamelijk heel erg moeilijk en de angst om in een rolstoel te belanden was zo groot dat ik besloot om dat niet uit te stellen.

- Ik leerde terug van de kleinere dingen te genieten .

En wat staat er nu nog op mijn verlanglijstje tussen mijn 52st en mijn 60ste?

-Een safari in Kenia en Tanzania, ( vooraleer het voor mij lichamelijk niet meer mogelijk zal zijn)

-Af en toe mijn zoon zien

- Misschien kleinkinderen krijgen, maar dat moet niet persé, voor mij moeten er niet speciaal kindertjes gemaakt worden.

-Proberen mijn lichamelijke klachten leefbaar te houden.

- Niet meer ambieren om ooit nog te werken, ik heb die ambitie, onlangs opgegeven.

- Sterk genoeg zijn om meneerke Fibro niet tussen mijn man en ik te laten komen.

- verder genieten van gezellige uitjes, zodat het leven geen sleur wordt en ik er de fun van blijf inzien.

- niet in geldnood te komen zitten om alles te kopen wat nodig is om mijn gezondheid te verbeteren.

- Dat iedereen rond mij gezond en Happy blijft.

 

Dat is het zowat, al zijn mijn huidige wensen toch al weer een hele boterham. Maar ik hoef geen zotte dingen meer te doen, zoals "zelf een vliegtuig besturen, " " aan parapenting te doen", of de Mont Ventoux oprijden. En te voet naar compastella is al helemaal niet haalbaar, dus wens ik dat ook niet.

Bon, we zien dan maar weer na mijn 60 ste, wat dan nog op mijn verlanglijstje zal staan. Maar eerlijk, nu wil ik daar nog niet aan denken!

 

 

15:30 Gepost door fibromindy | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook

25-10-13

Een inbreker ten huize Chrissebie!

Ik ben de gelukkige bezitter van een infraroodcabine. En die gebruik ik helaas te weinig, maar o wee, als ik gezegend ben met erge pijn, weet ik letterlijk wel waar ik moet kruipen van de pijn. Ja, in die cabine dus!

 

Ik nam mijn fles water mee naar boven, en dacht dat mijn badjas aan mijn haakje in de slaapkamer hing. Legde een cd-ke op, liet de sauna wat opwarmen. En terwijl dat ding aan het opwarmen was, legde ik de was op zijn plaats, ik zou de wasmand dan later terug naar beneden meenemen.

 

Als ik geen boek aan het lezen ben, lees ik oude strips . Met een kiekeboe, ben ik meestal zoet tot het eind van mijn sessie.

 

Ik legde mijn pijama op bed en verdween in mijn naakie mijn kotteke in! Ondertussen luisterde ik naar de fijne soundtrack van de film , the broken circle break down, ( ik hoop dat ik het goed schrijf).

 

Halverwege mijn sessie hoorde ik gestommel in huis.Maar ik las gewoon verder. Tot ik ineens wakker schoot en bedacht, dat er niemand thuis was.Kids naar school, Wim gaan werken. En ik vermoedde dat ons Pebbles niet zoveel lawaai kon ontketenen.

 

Mijn hersentjes sloegen Tilt en ik bedacht wat ik kon doen. Mijn stok lag beneden, geen wapens in de kamer, ( in heel ons huis niet trouwens. ) Ik kroop heel stillekes mijn zweethutje uit, trok mijn piama aan, want geef nu toe, je gaat inbrekers niet naakt te lijf!

Het enige wat ik zag, waarmee ik me een beetje mee kon verdedigen , was die wasmand! Al realiseerde ik me al snel, dat die wasmand al zeker niet kogelvrij was. En ze er dwars doorheen zou vliegen. Maar ik hoopte dat de richting van de kogel in elk geval al zou verstoord zijn, en wel ergens zou afschampen.

Ik kwam heel stilletjes de trap af, met de wasmand voor me , als een schild. Voorlopig was het stil. Ik dacht dat ze misschien alweer vertrokken waren . Ik rook parfum, vrouwenparfum!!! Ik dacht ineens dat ik een vrouw misschien wel meester zou kunnen en terzelvertijd realiseerde ik me totaal niet, dat het misschien een man en een vrouw was.

 

Ik verschoot van mezelf, dat ik het durfde om helemaal tot in het hol van de leeuw te komen. Het kwam bij mij gewoon niet op, of ik niet beter, boven was gebleven, tot ik geen lawaai meer hoorde. Blijkbaar ben ik toch moediger dan ik dacht.

 

Ineens schoot daar iemand uit de keuken, de living binnen! Mijn hart sloeg over van angst, maar toen schoot ik in de lach, toen ik merkte dat het Elisabeth was!

Ik was natuurlijk alweer eens vergeten dat zij op donderdagmorgen geen les had, en terugkeerde van het paardrijden! Eind goed al goed! Maar ze hebben hier thuis wel gelachen, met de wasmand als verdedigingsmiddel! Het zal nog wel een beetje blijven meegaan!

24-10-13

Blufpoker.

Gisteren kwam ik een postje tegen van een paar maanden geleden. Een giller van formaat. Fibromindy gaat revalideren!

Jaja, ik had er goeie hoop op, dat het me ging lukken! Ik kocht een schriftje waar ik al mijn bezigheden op invulde. Probeerde het twintig minuten systeem toe te passen. 20 minuten werken, en 20 minuten rusten.

En ik probeerde zoveel mogelijk naar de rinkel te gaan. Waar ik na twee keer twee uurkes, boekskes plooien,( wat kinderspel is) maar na twee dagen al een overbelaste schouder kreeg. Die is trouwens nog altijd niet in orde.

Jaja, ik zou er eens voor gaan, zat bij de huisdokter te bleiten dat ik terug wou gaan werken!

Wel ik heb die wens nu volledig afgezworen. Niet dat ik het nog steeds niet zou willen, maar ik besef nu , dat dit niet meer zal lukken! Het schrift heb ik al lang aan de kant gezwierd, omdat ik er depri van werd, door er naar te kijken! Twee weken niet gerinkeld, wegens, te zwak. En gisteren geweest om de tweedehandswinkel open te houden. Eerst ferme pijnstiller genomen, om me wat te wapenen en toch een beetje te kunnen presteren!

Twee uren heb ik dat gedaan. Een beetje babykleertjes geplooid en op stapels gelegd. Een leuke bezigheid, want er zaten aardige spulletjes bij. Maar door gebrek aan een kleinkind op komst, heb ik alles maar netjes laten liggen!

Ik ben thuisgekomen, vergaan van de pijn. Heb snel het eten afgewerkt waar mijn mannetje aan begonnen was. Heb zelf gegeten, en ben in mijn bed gekropen. Ik wou gemakkelijk liggen , in de stilte, in een warm holleke. En dat deed me deugd. Ik ben wel een keertje ingedommeld. Ben nog een keertje opgestaan en ben uiteindelijk in mijn bed gekropen om tien uur.

Ik heb heerlijk geslapen, en ik dacht even dat het beter was, maar aheum, daar is niets van waar. Maar slapen was heerlijk dan voel je de pijn niet meer, of toch niet zo fel.

Morgen heb ik een afspraak bij de huisdokter. Ik hoop dat ze me een spuit ontstekingsremmers of zo kan geven. Want mijn maagingang voelt alweer ontstoken door twee ontstekingsremmers te nemen.

Bon, dat weten we dan weer si. Ons Chrissebie zal nooit meer werken, tenzij ze van de ziekenkas wordt gesmeten. Dan weet ik begot niet hoe we dit gaan oplossen, maar eerlijk, ik zit er niet eens mee in. Ik weet gewoon dat het niet gaat. Ik geef me gewonnen, mijn mannetje heeft gelijk, ik ben gene mens meer om te gaan werken. Ik kan mijn werk thuis nog niet uitvoeren. Gewoon het huishouden is al te veel gevraagd.

Allee, dat weten we ook weer si! En eerlijk , ik voel me opgelucht, dat ik de jarenlange strijd heb opgegeven. Er moet niet meer gestreden worden. Er moet alleen nog overleefd worden op de aangenaamste manier. En ik zal heel tevreden zijn als ik hier thuis er nog in slaag om lekker eten op tafel te toveren. En ik blijf naar de rinkel gaan, als het me lukt. En als ik er zin in heb. En nu ga ik mijn best doen zodat ik wat op mijn pootjes sta om volgende week drie dagen naar Maastricht te gaan met mijn mannetje, om zijn verjaardag te vieren. Toedeloe!

 

20-10-13

Wiedewiedewiet

Wat een heisa rond het gegeven, "zwarte Piet" Zelfs de verenigde naties bemoeien zich ermee!

Dat sinterklaas een zwarte knecht heeft, zou "racisme " zijn! Wie zegt dat Piet een zwarte afrikaan is??? Zelfs als kind, wisten we dat zwarte Piet een met roet ingesmeerde blanke was. Ik heb als kind nergens de link gelegd, tussen Zwarte Piet of Haijef uit Somalië.

 

De zwarte pieten werden keurig aan onze onderzoekende blikken onderworpen. Als ze wit waren in de nek, waren het echte! Want Piet was zwart omdat hij door de schouw was gekropen en niet zwart van geboorte. Negers ( ja zo noemden we ze en dat was heel normaal) waren negers en Pieten , Pieten.

Zwarte Piet is een deel van onze tradities, van jaren ver. Zwarte Piet moet blijven!

 

Als Zwarte Piet niet meer mee mag doen, wat doen we met al onze sprookjesfiguren! Worden die ook allemaal taboe. Of gaan we van die saaie sprookjes gaan vertellen, over appelen en appelsienen die aan de boom groeien en dat er daar een leuk meisje op een dag lekker fruitsap van maakt! Spannend hé!

 

Misschien moeten alle dwergen in opstand komen omdat ze zich in hun kruis gestampt voelen omdat ze mogen opdraven als tuinkabouters van Sneeuwwitje. En misschien heeft sneeuwitje wel ijzergebrek , waardoor ze zo bleek is!

 

En wat gaan we zingen in het liedje van tien kleine negerkes??? Tien kleine zwartjes, of tien kleine allochtoontjes?? Jaja want iemand een neger noemen dat blijkt racistisch te zijn.

 

Als zwarte piet niet meer kan , dan ook geen Hansje en Grietje meer! Geef nu toe, welke onmenselijke mensen sturen hun kinderen het grote zwarte bos in, omdat ze ze geen eten meer kunnen geven. Misschien kan daar de tekst aangepast worden in: " ze propten ze in de vondelingenschuif" , want dat is nog meer pedagogisch verantwoord dan kinderen zomaar het donkere bos in te sturen, recht in , de armen van een pedofiele heks die de kinderen betast, als ze al "vet" genoeg zijn. Jaja, we zullen  ook maar geloven zeker dat er alleen aan de vingertjes getast werd!

 

Het gruwelijkste sprookje vond ik , het sprookje van de reus, die onschuldige kindertjes ving, ze in de pekelpot stak en daarna opat! Kannibalisme is sinds jaren verboden, dus, welk alternatief kunnen we schrijven om die gruwels te vermijden. We kunnen het uiteraard, aktueler maken door te schrijven dat de kindertjes in een gesloten kelder worden opgesloten om als speeltje te dienen voor grote viezeriken. Maar de vraag, is, worden we beter met de waarheid, of kunnen we beter toch in sprookjes geloven.

 

Ik heb er alvast eentje uit mijn duim gezogen. Er was eens een koning, hij had geen kroon en geen hermelijnen mantel. Vooral de kindertjes vonden het saai. Ze wilden een koning met een "echte kroon". Ook de Koningin had geen kroon, alleen maar kleren van Nathan! Ze waren beiden tweetalig, maar spraken toch minder goed vlaams dan Frans. Ze hadden een onechtelijke zus, die eigenlijk ook prinses is, maar er geen mag zijn van de papa! Ze was heel verdrietig en maakte daardoor lelijke grote kunstwerken om de wereld te tonen hoe verdrietig ze wel niet was. Op een dag startte ze een rechtzaak om als prinses erkend te worden. Haar lieve schoonbroer was haar grote held en hielp haar met dna, om te bewijzen dat ze een echte prinses was. Heden ten dage, moeten ze daar niet meer onder zeven matrassen slapen om de erwt te voelen, maar een dna-test is ruimschoots voldoende. En ze leefden nog lang en gelukkig, maar zonder kroon en hermelijnen mantel.

 

 

 

 

 

 

19:11 Gepost door fibromindy in gekke kronkels, Vrije tijd | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook